SpoenkJack Tummers

Vandaag ontving ik weer eens een spambericht in mijn mailbox die eigenlijk bedoeld is voor de vorige eigenaar van mijn domeinnaam en die blijkbaar ingeschreven staat bij de Kamer van Koophandel. De berichtregel luidde: ‘Als u honderd euro ziet liggen? Raapt u het dan op?’.

Deze ‘kerstgedachte‘ is afkomstig van een aanbieder van telefoonabonnementen voor het MKB, waarmee men eigenlijk wil zeggen dat als je het niet doet (het niet opraapt) je wel héél erg stom moet zijn. Ik heb de mail uiteraard weggeklikt, maar niet voordat ze een oude herinnering in me opriep uit mijn kindertijd.

lees verder »

Ze hebben nogal veel macht, deze ze, hoewel ze dat in eerste instantie niet zullen laten blijken. Ze blijven bij voorkeur anoniem en op de achtergrond. In de tussentijd zorgen ze er wel stiekum voor dat de prijzen steeds maar omhoog blijven gaan en dat we daar altijd weer voor moeten opdraaien opdat ze er zelf beter van worden.

Ze zitten ook vaak in de hoek van de wetenschap en techniek. Dan verzinnen ze weer iets nieuws en staat de techniek opnieuw (niet) voor niets. Ze hebben altijd overal een antwoord op en anders zullen ze er vast wel iets op vinden. Soms maken ze hierbij wel eens fouten en moeten ze er snel een oplossing voor vinden. Ze zijn er dan mee bezig.

Na al die jaren weet ik nog steeds niet wie ze precies zijn, maar ik heb besloten daar niet meer van wakker te gaan liggen. Ze doen maar.

Vacature verkoper: In deze functie bepaal je allereerst samen met de klant zijn of haar vakantie/reis wensen. Op basis van deze wensen adviseer je de klant over de mogelijkheden. Door middel van je eigen commerciële en enthousiaste houding zet je het adviesgesprek om in een verkoopgesprek. Actief verkopen is hierbij het credo! Naast de verkoop van de reis kun je daarbij denken aan aanvullende producten en diensten: verzekeringen, autohuur, musicalbonnen, etc…

Iedereen weet (of behoort te weten) hoe het in de praktijk werkt, maar zo duidelijk en onomwonden omschreven als hier in deze vacature voor verkoper ben ik het nog nooit tegengekomen: eerst even aandacht schenken aan de klant, en daarna snel overgaan tot verkopen, verkopen, verkopen. Oh ja, en vooral die winstgevende bijverkopen niet vergeten!

Ik heb zelf een aantal jaren als verkoper gewerkt en weet hoe het gaat. Gelukkig hielden we ons niet altijd aan de opdrachten van de werkgever en gaven de klant het beste advies dat we konden geven. Maar soms deden we wél precies wat er van ons werd verwacht, en zelfs meer. Als er bioscoopbonnen te verdienen waren bijvoorbeeld…

Het vreemde aan verkoper zijn (gaat niet op voor elke branche) is dat je altijd ook klant bent. Misschien niet van diezelfde winkel, maar dan toch van andere winkels. En zo kun je in je nopjes zijn dat je op één dag meerdere klanten het laatste geld uit hun portemonnee hebt weten te praten, maar als je vervolgens daarna zelf gaat winkelen overkomt je precies hetzelfde door toedoen van een andere verkoper. En zo naait iedereen elkaar (op). Zou dat nu de drijvende kracht zijn achter de economie?

Vriend P.: jij hoeft je niet aangesproken te voelen, ik weet hoe je erover denkt…

AMSTERDAM – Alleman is zondag tijdens het IDFA-festival uitgeroepen tot de beste Nederlandse documentaire sinds 1945. (…) Haanstra laat zien hoe de Nederlanders in 1963 leefden in een goed georganiseerd en overzichtelijk land. (bron: ANP)

Het jaar 1963, het jaar waarin ik werd geboren, was dus goed georganiseerd en overzichtelijk. Rustig ook, nog zonder de hectiek van een voortrazende wereldeconomie. Men was relatief tevreden en gelukkig, en waar men niet tevreden over was zou ‘later’ vast en zeker goed komen.

Vandaag de dag (‘later’ dus) zijn ‘welvaart en welzijn meer dan ooit afhankelijk van technologische ontwikkelingen’, aldus een tekst uit een vacature. Maar als ik dan naar die mooie zwart-witbeelden kijk uit Alleman heb ik het gevoel dat dat één grote leugen is. We hebben al welvaart en welzijn genoeg, het mag dus onderhand wel allemaal iets rustiger aan.

Aangestoken door de mooie zwart-witbeelden van Alleman heb ik bij wijze van experiment sinds een paar dagen van mijn kleurentelevisie een zwart-wit tv gemaakt door de kleurverzadiging op nul te zetten. En ik moet zeggen dat de wereld er dan al meteen een heel stuk rustiger uitziet. Het voorbeeldje oogt misschien wat onrustig, maar dat ligt aan mijn rommelige collage.

‘Hoe gaat het met je?’
‘Oei, dat vind ik altijd een lastige en veelomvattende vraag. Daar moet ik even over nadenken…’

‘Nou, je hoeft er niet zo uitvoerig op in te gaan hoor, ik vraag gewoon hoe het met je gaat.’
‘Ja, maar ‘je’ heeft vele kanten en op vele momenten. Welke ‘je’ bedoel je?’

‘Hè, toe nou! Gewoon, in het algemeen.’
‘Algemeen is me te algemeen. Kun je niet wat specifieker zijn? Mijn werk? En welk aspect van mijn werk dan? Of mijn thuissituatie en wat precies wil je daar dan van weten? Mijn gevoelsleven? …. ‘

‘Oh jee, waarom doe je hier nou zo moeilijk over?’
“Hoezo? Je stelt een serieuze vraag en een serieuze vraag verdient een serieus antwoord!’

‘Waarom zeg je niet gewoon ‘goed’ of ‘zo zijn gangetje’?’
“Omdat het nooit helemaal goed of helemaal slecht gaat. En ook nooit zomaar z’n gangetje.’

‘Laat maar zitten… Ik zie trouwens dat ik al te laat ben. Nou, tot kijk dan maar weer en het beste ermee!’
‘Hé, loop nou niet meteen weer weg! Wil je dan niet weten hoe het met me gaat?’

‘Doeltreffendheid, doelmatigheid, het verkrijgen van het grootst mogelijke effect uit een gegeven kracht, middel of toestand, m.n. de rationele toepassing van economische principes in het bedrijfsleven … (van Dale)’

Alles moet tegenwoordig efficiënt, en niet alleen maar in het bedrijfsleven. Vandaag belde ik het UWV met een vraag, en de vriendelijke meneer die mij te woord stond vertelde er meteen maar bij dat hij op dit moment mijn contactpersoon is maar morgen misschien niet meer…
Dingen veranderen, dossiers veranderen en worden verplaatst, alles vanuit de gedachte om zo efficiënt mogelijk te werk te gaan. Maar efficiënt voor wie? Niet voor de werknemers bij het UWV en ook niet voor de klant. ‘Wie bent u?’. ‘Ik heb al eerder gebeld’, ‘Dat zal een collega zijn geweest’, ‘Vertel het hele verhaal dan nóg maar eens’.

lees verder »

Een grote man, achter in de vijftig
en met brede schouders,
haalt zijn handen uit zijn zakken,
pakt een ballon uit de lucht,
geeft deze terug aan een kind
en heeft de dag van zijn leven.

Sjiek gekleed en met goud behangen
loopt een ouder echtpaar
in het midden van de galerij.
De spiegelende vloer hun rode loper
en van alle kanten het felle licht
van denkbeeldige flitsers.

Een gezin met twee kinderen,
met voor iedereen een groot softijs
met zoetigheid, nootjes of chocola.
Dan, dicht bij elkaar lopend
weer langzaam in de pas
met de anderen.

Iedereen gelukkig, tijdens een koopzondag
in het plaatselijke winkelcentrum.

Verzekerdennummer, polisnummer, lidnummer, huisnummer, inschrijfnummer, btw-nummer, abonneenummer, burgerservicenummer, referentienummer, serienummer, stoelnummer, nummerplaat, productnummer, krasnummer, ingangsdatum, einddatum, klantnummer, rekeningnummer, en zelfs een wachtwoord moet tegenwoordig vaak een nummer bevatten…

Ik weet dat mensen zich in onze maatschappij vaak een nummer voelen, maar het is dan ook verdomde moeilijk om dit niét te doen. Vooral de afgelopen weken ben ik veel bezig met inschrijvingen en formulieren en ik word horendol van al die (veelal dezelfde) nummers en data die ik telkens opnieuw moet invoeren en toch nooit zal onthouden.
En zo begon ik vurig te hopen dat binnenkort alle informatie over iedereen vanaf één locatie te benaderen zal zijn zodat je voor eens en altijd verlost bent van dat ergerlijke en tijdrovende gedoe. En dat zal precies hetgene zijn waar de grote nummertjesmakers al jaren op zitten te wachten.

Ik ben voor mezelf een klein onderzoekje gestart om te kijken of mensen het bovenstaande net zo ervaren als ik. Ben je het dus met me eens, sms dan ’0000′ (4 x nul) naar mijn 06-nummer.

Zou het dan nog iets uitmaken of het een eko-eitje is of een kooi-ei?

Hier nog een oude link naar een ander eitje. Het wordt tijd dat ik weer eens van dit soort dingetjes ga maken.

Na mislukt.nl, met aandacht voor mensen die nét niet goed kunnen fotograferen, heeft de Hema nu een website voor scholieren die het nét niet gehaald hebben tijdens de examens. De Hema let dus op de kleintjes, of was dat de AH?

Benieuwd waar ze over een tijdje mee komen. Ik gok op een website voor mensen die nét niet genoeg geld hadden om op vakantie te kunnen gaan. Die kunnen dat beetje vakantiegeld dan gaan besteden aan nét niet echt nodig spullen voor in huis.