Mensen dreigen in onze maatschappij steeds meer een nummer te worden, zeker bij de sociale beroepen. In deze functieomschrijving is daar alvast rekening mee gehouden. Functie-eisen: mts-werktuigbouwkunde of enige jaren ervaring als accountant.
Toch fijn dat ze er dat bij vermeld hebben in deze vacature, dat ze vooral een ‘mensgerichte’ teamleider/coach zoeken. Zouden ze bij een hoop andere beroepen ook moeten doen.
Op weg om de kat van M. te gaan verzorgen sta ik in een lift, samen met een gekleurde man en jongen. De man houdt een stapeltje enveloppen in zijn handen en begint ze één voor één te bekijken. De jongen gaat op zijn tenen staan om de etiketten te kunnen lezen.
“Allemaal voor jou?”, vraagt hij aan zijn oudere broer (?).
“Nee”.
Hij gaat nog wat hoger op zijn tenen staan en grist dan één van de enveloppen uit zijn handen om beter te kunnen lezen wat er op staat.
“Oh nee, deze is voor zus.”
Pakt er nog een.
“En deze? Oh nee, die is voor oma.”
Nog een.
“En deze voor moeder.”
Op de dertiende verdieping stap ik uit de lift. Met een glimlach ten afscheid, maar ook nadrukkelijk heel alleen.
Dag van de Architectuur
Dag van de Leraar
Dag van de Arbeid
Dag van de Aarde
Dag van de Secretaresse
Dag van de Perceptie
Dag van de Stage
Dierendag
Dag van de Dag
Dag van het TV Idee
Dag van de Dialoog
Dag van het Individu
Dag van de Klant
Dag van de Kenniseconomie
Dag van de Cultuureducatie
Dag van de Belegger
Dag van de Nederlandse Jazz
Dag voor de Vrede
Dag van de Verpleging
Dag van Europa
Dag van de Emancipatie
Dag van de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens
Internationale Vrouwendag
Internationale Dag tegen Racisme
Internationale Vluchtelingendag
Internationale Dag van de Ouderen
Europese dag van de Gehandicapten…
Dit zijn zo wat dagen die ik kon vinden door even te zoeken op internet, maar er zijn er nog véél meer. Iedere (belangen)groep heeft zo zijn eigen dag die soms (een jaar heeft maar 364 dagen) gedeeld moet worden met een andere groep. In deze overvolle agenda waarin niemand vergeten wil worden is het alleen de tijd zelf die verloren dreigt te raken.
Verloren tijd, vergeten tijd. Vroeger was een dag als alle andere, maar toch gebeurde er altijd wel iets dat hem bijzonder maakte. Daar was niks anders voor nodig dan wat aandacht voor het moment of een kleine verrassing. Nu de momenten opgeslokt worden in strakke tijdschema’s en targets heeft men vooraf de dagen een naam en doel moeten geven. Vandaag doen we dit en morgen doen we dat. Hoe kun je je vader of moeder dan nog ‘verrassen’?
“Hoi mam, met mij. Ik kom vandaag niet jullie kant op, maar bij deze nog proficiat met moederdag.”
“Ach, je hoeft ook niet vandaag persé te komen, maar wat fijn dat je er nog aan hebt gedacht!”…
Drie weken geleden zag ik de eerste advertentie staan in een weekkrantje. Ik dacht nog: “Verrek, is het zondag alweer moederdag?” In de weken daarna was het onmogelijk om NIET te weten dat moederdag 2007 aanstaande was, en dat geeft zo’n telefoontje bijna iets hypocriets. En een schuldgevoel dat je het misschien wel vergeten zou zijn als je er niet zo veelvuldig op zou zijn gewezen.
Als ik de volgende keer naar mijn ouders ga zal ik wel een extra grote bos bloemen kopen voor mijn moeder. Dat is toch de makkelijkste manier om eventueel nog sudderende schuldgevoelens af te kopen. Met dank aan de middenstand.
De afgelopen paar weken heb ik regelmatig aankondigingen kunnen lezen voor wedstrijden of verkiezingen voor o.a. ‘Best public speaker’, ‘Beste en snelste metselaar’, beste dit en beste dat (een soort ‘eerlijke concurrentie’), en wil de SP in Tilburg zelfs ‘kinderlintjes’ gaan introduceren om kinderen te belonen die bijzonder hebben bijgedragen aan de Tilburgse samenleving. Arme kinderen. Laat ze toch spelen i.p.v. ze al op zo jonge leeftijd op te zadelen met verantwoordelijkheden waar zelfs volwassenen vaak geen raad mee weten. De wereld is groot genoeg om ze voor kinderen nog even klein te houden.
Maar ik vrees dat het al te laat is. Het Brabants Dagblad organiseert namelijk samen met Mensenlinq.nl de verkiezing van de leukste baby van het jaar 2006, met als titel ‘Ik ben de leukste‘. Er was zelfs een extra bijlage voor nodig, want kwaliteit staat voorop bij het Brabants Dagblad. En omdat ik niet meegedaan heb aan de Dutch Bloggies 2007 vind ik dat ik voor één keertje mee mag doen met zo’n verkiezing. Toen ik jong was had je dit soort dingen namelijk nog niet en ik heb me altijd laten vertellen dat ik best wel een leuke baby was. Kijk maar.
Toch een lastige kwestie vind ik. Alles in mij zegt namelijk dat ik iemands gezicht en gezichtsuitdrukking wil zien voordat ik weet of ik iemand kan vertrouwen of niet. Iemand die zijn gezicht niet laat zien heeft iets te verbergen. Zo ben ik opgevoed, zo kijk ik naar en beoordeel ik mensen al mijn hele leven lang. Nu moet ik er wel meteen bij zeggen dat ik mijn eerste ‘boerkadraagster’ nog moet tegenkomen hier in Tilburg. Zo’n probleem is het dus helemaal niet. Maar toch. Als ik iemands gezicht niet kan zien kan ik geen blik werpen op de mens áchter dit gezicht, en dat is toch wel een voorwaarde om te komen tot zoiets als contact en vertrouwen.
Aan de andere kant moet ik nu denken aan een ‘vriend’ uit mijn jeugd. Het woord staat tussen haakjes omdat ik er eigenlijk alleen maar slechte herinneringen aan heb. Dus waarom noem ik hem dan eigenlijk vriend? Zijn gezicht kon ik namelijk altijd zien en we zijn járen met elkaar opgetrokken zonder écht contact of vertrouwen. Eén van de dingen waar ik me altijd afschuwelijk aan kon ergeren was zijn zonnebril. Zo eentje waarin je de hele huiskamer kunt zien behalve de ogen van de drager.
Ogen zijn dus nog belangrijker dan het gezicht, hoewel iemand best gekke bekken kan trekken vanachter een masker en toch normaal kan blijven kijken. Het blijft dus lastig voor mensen om elkaar te vertrouwen. Ogen zijn niet genoeg, maar het hele gezicht dus eigenlijk ook niet. Wantrouwen dan maar, want de eigen veiligheid en levenswijze staat voorop.
Klik op de foto hiernaast voor een testje met wat bekende personen. Vertrouw je op de ogen? Het hele gezicht? Of toch maar liever helemaal niet?
Alles lijkt altijd weer opgelost te kunnen worden met geld. Zo denkt vakcentrale FNV onterecht dat het tekort aan personeel in de zorg (of onderwijs etc.) m.n. teruggedrongen kan worden door de lonen van verpleegkundigen en verzorgers te verhogen zodat het beroep aantrekkelijker wordt, hoewel er ook wel geld uitgetrokken wordt om de arbeidsomstandigheden te verbeteren. Maar toch, de voornaamste lokker om meer mensen werkzaam te krijgen in de zorg is méér geld.
Tot vijftien jaar geleden werkte ik zelf in de zorg als psychiatrisch verpleegkundige. En opeens waren daar toen de eerste acties. Spandoeken verschenen tegen de gevels van de gebouwen en mensen gingen in bussen naar Den Haag. Het doel was meer loon, en uiteindelijk kreeg iedereen dat ook. Maar werd het werken daardoor plezieriger? Zowel daarvoor als daarna zag mijn dag er namelijk hetzelfde uit: ‘s morgens van half acht tot half twaalf mensen uit bed halen, wassen, medicatie, aankleden en naar de huiskamer brengen. Als je geluk had kon je vervolgens een kwartiertje een sigaret roken, want daarna moesten de mensen weer ‘opgepakt’ worden voor een toiletrondje om op tijd aan tafel te zitten voor het middageten. Daarna verliep voor menige bewoner dit patroon in omgekeerde volgorde totdat het tijd was voor de overdracht.
Ik heb destijds en ook later nooit de drang begrepen van hele beroepsgroepen die steeds maar verlangen naar meer geld, alsof daarmee een ‘onaangename’ manier van werken of leven draaglijker wordt. Alsof elke maand 100 euro extra op je rekening op zou kunnen wegen tegen het dagelijkse gevoel achter de feiten aan te hollen om uiteindelijk te vergeten waarom je aanvankelijk ook alweer gekozen had voor dat vak.
Werken moet in eerste instantie leuk zijn. Tenminste dat meen ik me te kunnen herinneren…
Vanmiddag in de stad deelden vrijwilligers van de SP kerstwensen uit aan het winkelend publiek. Ik vond het eerlijk gezegd een raar gezicht. Niet qua kleur natuurlijk, want het rood-wit van de SP past perfect bij het rood-wit van de kerstman. Maar wie heeft er nu zin in solidariteit een paar dagen vóór kerst? Kerstavond ok, en ook op kerstdag mag nog wel heel even gesproken worden over solidariteit met mensen met wie het wat minder goed gaat in de wereld, maar toch niet tijdens de hectiek van kerstinkopen?
“De SP Tilburg wenst u een solidair 2007″ stond er op de kaartjes, en daarbij: “2006 was voor de SP een goed jaar. Maar waar het om gaat is 2007 voor ú een goed jaar te maken. En daar willen we zo snel mogelijk aan beginnen. Doet u mee?”. En het antwoord was ‘ja’, maar niet volgens de kerstwens van de SP denk ik zo. Manlief droeg namelijk solidair de tassen van zijn vrouw of vriendin, en zelfs kinderen hielpen met het sjouwen van plastic tassen vol cadeaus. En daar was helaas geen ruimte meer voor de kaartjes van de SP. Die belandden allemaal in prullenbakken iets verderop.
Bij de ingang van de V&D vond ik nog dit lieve konijntje. Achtergelaten door een verwend kind omdat ze toch een nieuwe gingen kopen? Maar het zou ook het enige speeltje van een heel arm kind kunnen zijn geweest, dat keer op keer door moeder opgelapt wordt zodat het weer een jaartje troost kan bieden. Misschien had ik het wel moeten meenemen en bij de politie moeten afgeven. Shit, waarom denk ik daar nu pas weer aan? Misschien had ik hierdoor wel een hele goede daad verricht en daarmee een goed gevoel kunnen overhouden aan deze kerst.
Maar ja, zo gaan die dingen nu eenmaal, zeker als je andere dingen aan je kop hebt. Zoals het kopen van een nieuwe broek in de uitverkoop.
Sinds april van dit jaar staan er her en der in Tilburg de social sofa’s. 500 zouden er in totaal moeten worden geplaatst en met als doel de ‘sociale verkilling’ tegen te gaan:
Hier kunnen Tilburgers weer eens lekker onder elkaar komen … De banken zullen worden geplaatst langs fietsroutes, in woonwijken, bij winkelcentra, scholen en verder overal waar er behoefte is aan zitplekken … een project van alle Tilburgers die hun stad een warm hart toedragen. Op die manier kan Tilburg een voorbeeldstad worden waar inwoners samen met het bedrijfsleven en de politiek werken aan een warmere stad! (Website 1000 bankjes)
Burgemeester Vreeman: “Het zit goed. Je kunt er ook je liefdesgevoelens op kwijt.” Initiatiefneemster Karin Bruers: “En de volgende stap zet je dan op je sofa thuis.” (volledig artikel Brabants Dagblad)
Eerlijk gezegd vind ik dat ‘sociale’ de laatste jaren een beetje overdreven. Al die festivals en intinitiatieven tot ‘samenburgerlijken’. Het mag wat mij betreft allemaal wel wat minder. Liever oprecht solo dan onoprecht socio. En een mooi voorbeeld hiervan zag ik in de Korte Schijfstraat. Geen social sofa maar enkele losstaande zitjes. Precies het beeld van deze tijd en dus oprecht. Je hoeft elkaar niet aan te kijken en niemand kan per ongeluk zijn been tegen je aanstoten. Gewoon lekker solo. En de volgende stap zet ik dan wel thuis.
