SpoenkJack Tummers

Beste buur,

Wegens uiteenlopende interesses word ik vandaag helaas elders beziggehouden. Hopelijk zijn er echter andere buren die wel thuis zijn gebleven om deze speciale dag onder het genot van een kopje koffie (Excellent of Mocca) met jou te willen vieren. Ik zal het zelf moeten doen met een bekertje koffie in de trein (Roodmerk), maar wellicht dat een eveneens gedupeerde medereiziger zich bij me wil aansluiten om samen toch nog iets van deze dag te kunnen maken.

Ik wens je in elk geval optimaal genot dankzij de uitgebalanceerde ingrediënten en aroma’s en hoop er volgend jaar wel bij te kunnen zijn.

Met vriendelijke groet,

Jack

ps. kun je de punten voor me bewaren?

Tegenwoordig ben je in Nederland verplicht om zo goed als altijd een identiteitsbewijs op zak te hebben (wat ik dus vaak vergeet). En daar bovenop moet ik me nu weer gaan identificeren bij de Postbank, terwijl ik daar al vanaf mijn achtiende een rekening heb lopen.
Het komt nog eens zover dat ik een oproep krijg om naar het politiebureau te komen. Daar word ik dan onder toeziend oog van een paar rechercheurs voor een spiegel gezet en dan moet ik hardop zeggen:
“Ja. Dat is ‘m!”
“Weet u het honderd procent zeker?”
“Nou, toch zeker voor negentig procent, maar ik zou het niet graag onder ede willen verklaren.”

Hallo? Hee hallo, Yes yes yes.
Hoe is’t ermee?
OK ok! Lekker relaxed dus! En waar zat je precies?
Echt waar? Of all places zeg! Perfect!
En hier? Drukdrukdruk hè! Een gekkenhuis is het hier.
Maar wat had je precies nodig?
Oh, dat doen we wel even on the fly.
Morgen klaar? No problemos.
Ik zal er voor de sureness nog wat extra haast achter zetten.
Nee, dat niet. Is niet echt mijn core business,
desalnietteplus zal ik eens checken bij mijn connecties.
Absoluut, de boel transparant proberen te houden!
Daar heb je een punt. Nou, perfect dan. Regelen we!
Ja? Ja? Ja? Oh my God, echt waar? Echt toppie dus! Cool zeg!
OK, we houden contact, absoluut. Kun je op rekenen.
Hallo? Hallo?
Mmmm, batterij op.

Maandag 1 mei, twaalf uur ‘s middags. De eerste maandag van de maand en dus wordt het luchtalarm weer getest. En ik weet dat het bedoeld is om de bevolking te alarmeren bij rampen en dergelijke, maar op mij heeft de sirene altijd het tegenovergestelde effect gehad.

Het eerste waar ik aan moet denken is dat de Morlocks komen. De Morlocks zijn gedegenereerde en onder de grond levende mensen uit “The Time Machine” van H.G. Wells. Ze gebruiken de sirene om de Eloy te lokken die boven de grond leven en die ze vervolgens oppeuzelen… Ik dwaal een beetje af merk ik. Maar het is dan ook een erg mooie film die ik keer op keer kan zien zonder dat hij ooit gaat vervelen. En als ik daar dan tijdens die test van het luchtalarm aan word herinnerd vind ik dat alleen maar prettig.

Vervolgens word ik altijd heel rustig, en ik merk dat mijn tijdsbesef en bewustzijn veranderen. Opeens zit ik niet meer gedachteloos op de bank of op het werk, als individu ondergedompeld in de dagelijkse sleur van het bestaan, maar voel ik me onderdeel van een veel groter geheel.

Destijds, in de Tweede Wereldoorlog, was het luchtalarm bedoeld mensen te waarschuwen voor bijvoorbeeld bombardementen. Omdat men onvrijwillig maar gezamenlijk in dezelfde bedreigende situatie kwamen te zitten, had dit onbedoeld vaak een verbroederend effect. Samenkruipend onder de tafel of in schuilkelders was men intens betrokken bij het gebeuren, één tegen de vijand en, hoewel gedwongen, volledig in het nu. Er was geen tijd en noodzaak stil te staan bij onbeduidende persoonlijke probleempjes, en dan bedoel ik uiteraard niet een gebrek aan eten en dergelijke. Maar er was iets veel groters aan de hand in de wereld dan alleen maar ‘ik’.

Vreemd genoeg heeft die sirene een vergelijkbaar effect op mij. Het rukt me los uit mijn beslommeringen en ik besef opeens dat ik niet alleen ben, dat mijn problemen niets zijn in vergelijking met de problemen in de derde wereld, dat onze huidige welvaart en veiligheid heel relatief zijn en dat we daar heel dankbaar voor moeten zijn.

Wat mij betreft schaffen we dit systeem nooit af. Een paar minuten stilte voor wie we zijn en onze plek in de wereld en in de geschiedenis. En je hoeft er niet eens voor naar de kerk.

In de aanloop naar een slechte afloop kreeg ik vrijdag een brief in de bus van mijn ziektekostenverzekeraar. Of ik niet toch maar een uitvaartverzekering wil afsluiten bij hun. Want, zo hebben ze uitgerekend, over 40 jaar kost een uitvaart naar schatting zo’n 28.500 euro!
Men zegt wel eens dat je lichaam erg kostbaar is, maar zó duur?

Ik heb dus maar besloten nooit meer op vakantie te gaan. Mijn vakantiegeld zet ik vanaf nu elk jaar opzij zodat ik op het einde van mijn leven genoeg gespaard zal hebben voor die allerlaatste dure trip.

Vandaag kon ik maar niet op gang komen, of beter en eerlijker gezegd had ik vandaag maar beter niet uit bed kunnen komen. En het enigste wat ik kon bedenken op dat moment om me beter te gaan voelen was geld uitgeven, en dat is iets wat ik doorgaans helemaal niet zo makkelijk en vaak doe. Een mooie dvd zat ik aan te denken, of beter nog een hele dvd-box. En ik had al wel eens gehoord dat het duitse MediaMarkt goedkoop met die dingen kan zijn, dus ik in de auto gestapt richting Breda. En dat had ik niet moeten doen.

lees verder »

Er zijn zo van die dingen waarvan ik me al jaren afvraag of ze niet eens verboden zouden moeten worden. Zo kreeg ik vandaag weer (ongewenst) een envelop in de brievenbus van de Postcode Loterij. Dat alleen al is eigenlijk een ‘overtreding’ want ik heb niet voor niets een ‘ja-nee’ sticker op mijn brievenbus geplakt. Of het moet zijn omdat ik in het verleden één keer meegedaan heb met deze loterij, en ik weet ook nog precies waarom. Ik werd namelijk openlijk door de Postcode Loterij gechanteerd.

lees verder »

Tilburg heeft sinds kort een nieuwe dienstregeling voor zijn stadsbussen en dat is een hele vooruitgang. Je hoeft nu niet meer telkens op het Centraal Station over te stappen voor een andere bus als je bijvoorbeeld door wil reizen naar de andere kant van de stad. De bussen diezelen helaas nog steeds maar hebben wel een herkenbaarder uiterlijk gekregen. En ook de bushokjes zijn vernieuwd.

Veel drukke wegen hebben daar maanden voor open gelegen en moesten her en der flink verbreed worden. Nu alles klaar is staan de nieuwe bushokjes er gelikt bij. Elektronische borden voor de actuele vertrektijden, nieuwe prullenbakken, bankjes en abri-borden, en alles in dezelfde stijl. Het heeft wat mogen kosten blijkbaar.

En dat is meteen ook wat in me opkwam toen ik ze voor het eerst zag staan. Of komen er in Tilburg geen vandalen voor misschien? Zeker weten van wel, maar die zullen niet op de ontwerpvoorstellen hebben gestaan en dus hebben de besluiters die dromerig over het hoofd gezien. Het is dus maar een kwestie van afwachten voor het eerste elektronische bord uitvalt of besmeurd wordt met verf. En hoe duur zou het zijn zo’n mooi gebogen stukje glas te vervangen?

En voor het geval die vraag in je opkomt is het antwoord ‘nee’. Nee, in Tilburg komt de wind en de regen niet alleen maar uit één richting.

Vandaag in de lift ontmoette ik bij toeval mijn kersverse nieuwe buur. Ik woon zelf al bijna 10 jaar in deze flat, maar toch vond hij dat hij al het recht had tegen mij te zeggen “Dat mag niet meneer!”. Ik voelde me eerlijk gezegd meteen behoorlijk geïrriteerd (ik kan absoluut niet tegen dat wijsvingerige gedrag), en daarom was het enige wat ik kon verzinnen “Tsja, het zal toch moeten!”.
“Ja, maar het mag eigenlijk niet meneer!”.
“Tsja, het zal toch echt moeten!”.
“Ja, maar eigenlijk mag het niet meneer. U heeft het bord toch zelf ook gezien?”
“Ja, dat bord ken ik, maar het zal toch écht moeten!”.

Een beetje een lullig gesprekje krijg je dan, maar ik had dan ook geen zin om hem met argumenten te overtuigen. Daar vond ik zijn reactie eigenlijk veel te dom voor. En als je naar het bord kijkt kun je zien dat het maar om één ding ging. Dus in 4 van de 5 gevallen hou ik me keurig aan de regels. Netjes toch?

Iedereen kent wel de stadswachten. Zonder ze over één kam te willen gaan scheren kan ik zelf zeggen dat ik ze alleen nog maar druk met elkaar pratend heb zien rondslenteren. Ik heb altijd het idee dat ik bekketrekkend langs ze door zou kunnen lopen zonder op te vallen. Maar toch is dat niet het geval. Mijn vader vertelde me laatst iets waaruit blijkt dat ze hun zintuigen wel degelijk benutten, alleen is het de vraag of het ‘de ogen en oren van de politie‘ zijn zoals men beweert.

Op een ochtend in de Sittardse binnenstad zag mijn vader namelijk twee stadswachten fietsende burgers waarschuwen voor de politie. Deze was om de hoek van de straat bezig met een controle op het verbod om te mogen fietsen in de winkelstraten. “Snel afstappen!”, en wijzend met hun duim “Politie!”.

Wellicht dat ze in een loyaliteitsconflict kwamen door de verschillende functies die ze zouden moeten vervullen, want op een site over stadswachten lees ik dat ze ook de rol vervullen van gastheer en gastvrouw naar de burger. En dat deden ze in dit geval natuurlijk voorbeeldig!