In de omschrijving van vacatures worden vaak mensen gevraagd die ‘geen negen tot vijf mentaliteit’ hebben, en ik begin steeds meer te beseffen dat dat ook op mij van toepassing is. Vóór negen uur ‘s morgens en ná vijf uur ‘s middags is mijn mentaliteit namelijk op zijn best, maar daar tussenin kom ik niet echt lekker op gang.
DEN HAAG – Werkgevers en de vakbeweging vinden dat de productiviteit van Nederlandse werknemers omhoog moet. In de donderdag gepubliceerde notitie ‘Op weg naar een meer productieve economie’ hebben de sociale partners afspraken gemaakt hoe dat via CAO-afspraken bereikt kan worden.
Zoals ik de economie zie is deze ons al jaren geleden volledig boven het hoofd gegroeid. Ooit begonnen als middel om goederen en bestaansmiddelen te verkrijgen en te verdelen, is de economie vandaag de dag een op hol geslagen autonome machinerie, die door niemand meer is te stoppen en zijn doel volledig is voorbijgestreefd.
We beschikken al lang over de technische kennis en middelen om iedereen in de wereld te voorzien van alles wat we maar echt nodig hebben, zonder de aarde en alle andere levende wezens hierbij onnodig tot last te zijn. En het zou ons dát brengen waar het uiteindelijk allemaal om begonnen is: meer vrije tijd, minder zorgen en meer gemak. En dat allemaal tegen een zo gering mogelijke inspanning, vandaar het woord economisch.
Het enigste wat we hiervoor zouden hoeven te doen is stoppen met die hele ‘handel’, maar dan zou de hele wereldeconomie ineeninstorten en dat willen we niet. Als je minder gaat produceren of tegen hogere kosten zal een ander zijn producten goedkoper kunnen aanbieden en dus meer kunnen verkopen. Als je niet oppast blijf je met de hele handel zitten en dus zonder inkomsten. En zonder inkomsten kun je je niet voorzien van de middelen die je nodig hebt om te kunnen leven. Maar hoeveel en welke middelen heb je nu echt nodig?
Ik stel daarom voor dat we een mondiaal sabbatical year inlassen. Of zouden ze dat maar raar vinden bij de Verenigde Naties?
DEN HAAG – Minister Verdonk voor Integratie mag niet alleen allochtonen verplichten tot het volgen van inburgeringscursussen. Om discriminatie te voorkomen, moet deze verplichting gelden voor alle inwoners van Nederland die minder dan acht jaar school hebben gevolgd. (Volkskrant)
Hier zal mijn vader niet blij mee zijn. Met zijn 80 jaar is hij inmiddels bijna uitgeburgerd en blij dat hij de tijd van verplichtingen ver achter zich heeft kunnen laten. Maar als ze te weten komen dat hij nét geen acht jaar onderwijs heeft gevolgd (vroeger moest je na de lagere school vaak meteen al gaan werken) kan hij alsnog terug de schoolbanken in. En wanneer is hij dan volledig ingeburgerd? Als hij de volgende keer met een mp3-spelertje om zijn nek thuiskomt? Of als hij tegen mijn moeder zegt “Vanavond komt een coole western op de buis!”?
Hierin voorzie ik ook de nodige problemen als niet meteen de rest van het gezin ook opnieuw inburgert volgens de laatste waarden en normen. Wat als mijn vader zou zeggen “Vrouw, het eten was vanavond weer érg vet!”. Zou mijn moeder begrijpen wat hij bedoelt? Moet zij dan niet ook mee op cursus?
Hoe iemand zo’n regel kan verzinnen is mij echt een raadsel? “Denk na voordat je iets zegt”, werd mij altijd geleerd door mijn ouders, want anders zou het wel eens stom of niet waar kunnen zijn. Zo’n idee kan toch alleen maar bedacht zijn door iemand die juist te láng buiten de maatschappij gestaan heeft. Zeg langer dan zo’n 20 school- en/of studiejaren. Dat zou dus betekenen dat juist de meeste politici verplicht zouden moeten worden tot het volgen van een inburgeringscursus om weer enig gevoel te krijgen van wat het is om een inwoner te zijn van dit land.
Nou ja, het heeft ook zo zijn voordelen. Nu weet ik eindelijk weer eens een paar leuke kerstcadeautjes voor mijn vader. Een paar leuke schriftjes, gummetje en zo’n grote bagagerugzakdrager voor op de fiets. En om goed in te burgeren kan ik hem nog de dvd-box kopen met alle dvd’s van van Kooten en de Bie. Kan ik die achteraf nog lekker voor mezelf copiëren.
Ik groet me helemaal suf de laatste tijd. Een paar jaar geleden schreef ik hoogstens een paar keer per jaar een brief die ik dan eindigde met ‘Groetjes’, of in geval van een formelere brief ‘Met vriendelijke groet’. Tegenwoordig ben ik aan de lopende band bezig met mezelf aan te kondigen danwel te ‘verabschieden’ (het nederlandse woord hiervoor schiet me even niet te binnen). In elk geval moet ik ook altijd even nadenken wat gepast is. Wie heb ik tegenover me en waarvoor bel of mail ik? Hallo, beste, hoi, betreffende. En dan even later: groetjes, groeten, met vriendelijke groet, tot kijk, mails of horens.
Thuis achter de computer is het al behoorlijk erg. Behalve de mails van vrienden en kennissen zijn er ook nog de nieuwsbrieven waar ik me op geabonneerd heb en waar ik regelmatig wel eens op reageer. Op mijn werk is het nog een graadje erger. Tientallen mails per dag begin ik en sluit ik af met contact maken en contact verbreken. Het voelt alsof je permanent op een receptie aanwezig bent waar je jezelf de hele tijd aan het voorstellen bent aan anderen, vaak mensen die je nog nooit ontmoet hebt, om vervolgens zo snel mogelijk te zoeken naar een goede manier om het contact weer te verbreken. Dodelijk vermoeiend, en na een tijdje voel je je alleen maar leeg(gezogen).
Vroeger kon ik er ook al niet tegen. Ik hou niet van teveel en te vaak contact moeten leggen met (nieuwe) mensen. Dat wil niet zeggen dat ik niet nieuwe contacten wil aangaan, integendeel zelfs. Maar wanneer het een dagelijkse bezigheid wordt, een beroepsmatige routine die alleen maar ten doel heeft jezelf en de ander tijdelijk in een soort publieke bubbel van lucht te kunnen ontmoeten, dan duurt het niet lang of ik ben de uitputting nabij. Mijn deelname aan dit soort contact wordt dan ook met de minuut minder, waardoor ik op het eind van de dag niet eens meer ‘hoi’ kan zeggen tegen iemand die binnenkomt, hoogstens een snelle gemaakte glimlach. En mijn e-mails beëindig ik op het laatst alleen nog maar met ‘jack’. Zelfs de hoofdletter is me dan al teveel.
Alleen al het schrijven hierover vind ik vermoeiend merk ik, dus ik brei er maar gelijk een eind aan.
De groeten!
Ergens in Duitsland
wordt een enorme spar gekapt
speciaal voor kerstmis.
110 jaar oud
was blijkbaar niet oud genoeg
hem met respect te laten staan.
Vandaag, tijdens mijn bezoek aan mijn ouders, ben ik even met mijn vader naar de huisartsenpost geweest omdat hij behoorlijk last had van een ontstoken oog. Mijn moeder en ik vonden het een dermate zielig gezicht, dat we bij hem aandrongen er even een arts naar te laten kijken. Hij zat duidelijk te wachten op dit voorzetje van ons, en het duurde dan ook niet lang voordat hij zei “Nou, dan bel hem maar even.”
Godverdegodver! Ben ik nu de énige die het in de gaten heeft!? WE GAAN ALLEMAAL DOOD! Mijn God, heeft er al iemand alarm geslagen!? Is de noodsituatie al uitgeroepen! Dit moet inmiddels toch iemand opgevallen zijn!?
Nog niet zo lang geleden overkwam het Annie M.G. Schmidt. Daarna volgden Sylvia Millecam, Herman Brood, Bart de Graaf, en onlangs nog Bram Vermeulen. En dan afgelopen week nog eens André Hazes! En dan heb ik het nog niet eens over al die onbekenden die elke dag stilletjes de dood vinden. Het moeten er duizenden, wellicht zelfs tienduizenden per dág zijn! Een regelrechte ramp! Dat kan toch zo niet langer? Waarom wordt daar niks aan gedaan!?
Na de aankondiging, het foldertje (zie een paar berichten geleden), dan nu een antwoordkaart voor de eerste gratis spaarwattpunten. En dan niet één, 10 of vijftig punten, maar meteen 1500 of 2000 punten! Dan lijkt het nog wat zullen we maar denken.
Er staat echter iets op die antwoordkaart wat ik ook na meerdere keren lezen nog niet begrijp, en ik geef toe dat dat aan mij kan liggen. Van lijfrentes en belastingen begrijp ik ook nog steeds niets, nog minder als van wiskunde vroeger op de middelbare school. Maar de clou achter deze aanvinkoptie ontgaat mij volledig. Zoals ik het lees krijg je een voordeel van maximaal 2400 euro op je energierekening als je zorgt dat je vóór 1 juli 2005 komt te overlijden. Alsof je met je ziektekostenverzekeraar een premie kunt afspreken van slechts 5 euro per maand indien je een ondertekende verklaring overlegt waarin je aangeeft je leven vóór je vijftigste te zullen beëindigen.
Dit is toch een verzekering voor Essent zelf? Want die verzekering hebben zij zelf afgesloten en zij zullen degenen zijn die nog voor 2400 euro aan energie mogen leveren. M.a.w. zelfs wanneer je koud en wel onder de grond ligt zit Essent er zelf nog een jaartje warmpjes bij!
Ik heb Harry maar in Piet veranderd omdat ik niet wil dat mensen zich onnodig gaan herkennen in zo’n stukje. Per slot van rekening zit het allemaal in mijn hoofd. Maar ook een tikje daarbuiten.
Daarbuiten namelijk zag ik al eens vaker de bestelauto van Piet’s snackbar voor een riante tweekapper staan in een als duur te boek staand dorp waar ik elke ochtend doorheen fiets op weg naar mij werk. Ik herkende zijn auto omdat deze ook altijd voor de snackbar staat waar ik tot voor kort mijn friet altijd ging halen. Nu niet meer want voor de vegetarische kroket bleek te weinig animo te zijn in die buurt.
Eerst dacht ik nog dat hij misschien af en toe vreemd zou gaan, maar de bestelauto bleek toen ik er op ging letten elke ochtend op dezelfde plek te staan, met nog twee andere auto’s iets verderop de oprit.
