SpoenkJack Tummers

Binnenkort is het eerste deel van een nieuwe reeks verfilmingen van Kuifje in de bioscoop te zien. Zou de huidige generatie gamers nog weten wie dat was? Vast wel. Gelukkig zie ik vandaag de dag nog genoeg kinderen die verdiept zijn in een Suske en Wiske of Kuifje, ver weg van die zogenaamde echte wereld en met in hun hoofd een levendige versie van het verhaal zoals dat door geen enkele regisseur verfilm kan worden. En voor de kinderen die de albums van Kuifje nog niet kennen bestaat er nu de mogelijkheid ze alsnog te gaan lezen. Boekenwinkels zijn er alvast op voorbereid. Waar je eerst hoogstens een of twee delen van Kuifje kon vinden, staat nu prominent een display met alle albums. Zo zijn verfilmingen van (strip)boeken toch weer ergens goed voor.

Zelf heb ik al alle albums van Kuifje. En nee, die geef ik niet weg omdat ik daar te oud voor zou zijn. Ik lees ze nog steeds met tussenpozen. Niet meer zo intens als vroeger natuurlijk, maar nog steeds met erg veel plezier. Mijn eigen collectie kwam aanvankelijk langzaam tot stand. Een album voor mijn verjaardag, weken later weer eens eentje van mijn zakgeld. Totdat ik als kleine jongen in het ziekenhuis kwam te liggen voor een operatie. Dat vonden mijn ouders wel zo zielig dat ze bij ieder bezoek een, twee of zelfs drie nieuwe albums meenamen. Kijk, en dan schiet het lekker op. Zo is een ziekenhuisopname (soms) toch weer ergens goed voor.

Ouders worden vaak gewaarschuwd om vooral niet te vergeten te genieten van de kinderen zolang ze nog klein zijn, want ‘voor je het weet zijn ze groot’. Maar zouden kinderen die waarschuwing niet net zo zeer moeten krijgen? Vanmiddag keek ik bij mijn moeder uit het raam neer op de struiken rond het pleintje voor de flat. Ik weet absoluut zeker dat ik daar vroeger vaak inkroop om me te verschuilen tijdens het verstoppertje spelen. Dat moet heel lang geleden zijn geweest toen ik nog heel erg klein was. De struiken komen nu amper tot mijn heupen, terwijl ik vroeger op mijn gemak tussen die struiken kon liggen met nog een heel bladerdek boven mijn hoofd. Zoveel ruimte boden die struiken om je te verstoppen. En de bomen op het grasveld waren een slechte keuze als je even snel in een boom wilde klimmen. Daar waren de bomen verderop veel geschikter voor omdat daar takken aan de stammen groeiden waar je zo op kon stappen. Maar de takken aan de bomen op het grasveld zijn helemaal niet zover buiten bereik als dat ik me kan herinneren. Een metertje of anderhalf boven de grond, meer kan het niet zijn. En dat enorme grasveld dat we moesten overbruggen om bij de andere goal te komen? Een metertje of vijftig, meer niet. Ik ben groot geworden voor ik er erg in had. Dat weet ik al heel lang natuurlijk, maar vanmiddag opeens meer dan ooit. Met mijn moeder tegenover me, in de stoel waar mijn vader altijd inzat. Die er niet meer is. Zijn spullen liggen nog beneden in de kelder, en we hebben er vanmiddag even samen doorheen zitten rommelen. Het blijft toch vreemd, dat iemand dood kan gaan, en dat dat echt betekent dat iemand niet meer terug zal komen. Alleen nog maar bestaand in je herinneringen, net als je eigen kindertijd.

Vandaag was weer de jaarlijkse boekenmarkt in Tilburg, ‘Boeken rond het paleis’. 300 kraampjes met boeken, van zowel particulieren als ‘echte’ boekverkopers. En alles voor een prikkie, als je durft af te dingen. En dan kan ik niet, durf ik niet. Staat er achterin het boek een in mijn ogen alleszins redelijke prijs, dan zal ik het kopen. Anders mompel ik even, wacht of de verkoper de prijs uit zichzelf omlaag wil doen, en loop anders door naar het volgende kraampje waar ik hopelijk hetzelfde boek zal tegenkomen voor een lagere prijs. Ik koop niet zoveel boeken, en de enige reden waarom ik dit keer naar de boekenmarkt was gegaan was voor één bepaald boek dat ik al een hele tijd wil herlezen: Robinson Crusoe van Daniel Defoe. Het was de eerste roman die ik voor mezelf kocht van mijn zakgeld en ik heb het in mijn jeugd meerdere malen herlezen. Het is een avonturenroman, maar dan wel eentje waar ik zelfs nu nog heel rustig van wordt als ik eraan terugdenk. Alsof ik weer even terug mag naar dat eilandje van me. Maar het vinden van dit boek bleek net zo moeilijk te zijn als het voor Crusoe moet zijn geweest om aan voedsel te komen. Het moet kraampje nummer 297 zijn geweest waar ik het uiteindelijk vond, en vreemd genoeg wist ik dat ik het hier zou vinden. Onder een stapeltje andere boeken verwachtte ik het boek te zien liggen en dat bleek ook zo te zijn. Je hoeft dit echt niet te geloven, toch ging het zo. De man achter het kraampje probeerde me ook nog te interesseren voor een paar andere klassiekers zoals Alleen op de wereld. Maar zo alleen voel ik me helemaal niet.

We leven nu in het jaar 2011. Het boek werd voor het eerst uitgegeven in het jaar 1719. Een verschil van 292 jaar, bijna 3 eeuwen. Ikzelf ben inmiddels ook ouder en ik vraag me af of ik bij het opnieuw lezen van dit boek dat oude gevoel van prettige eenzaamheid opnieuw zal kunnen beleven. Of zou het me nu juist bang maken, ongerust. Of misschien moet ik mezelf helemaal niet dit soort vragen stellen en het boek gewoon maar gaan lezen alsof het voor de eerste keer is. Of moet ik me misschien een domme vraag stellen voor de verandering, net als de titel van een ander boekje dat ik kocht: Stel eens een domme vraag van Robert Sheckley. Misschien is dat wel de manier om in deze tijd de juiste antwoorden te krijgen.

Gisteren twitterde ik dat ik cassettebandjes aan het draaien was, in plaats van plaatjes. Twee dozen staan al jaren bovenop mijn klerenkast en ik vond het tijd ze maar eens weg te gaan gooien. Maar eerst nog even kijken wat voor muziek er ook alweer opstond. Toyah Wilcox, Manu Dibango en diverse geheimzinnige ‘Diversen’. Ik stoptte dus het ene na het andere bandje in mijn cassettedeck en verbaasde over hoe goed het geluid was. De bandjes zelf moeten zeker al zo’n twintig jaar oud zijn, en het cassettedeck zelf, een Denon DRF6 kocht ik in 1983. De muziek klonk helder en dynamisch en niet dof en haperend zoals ik had verwacht. Waarom hebben we ooit die leuke rammelende bandjes en dit systeem aan de kant geschoven voor koele gladde cd’s? Ik begijp natuurlijk wel waarom, bij een cd kun je ‘skippen’ en nummers programmeren en herhalen. Maar of de geluidskwaliteit nu altijd zo’n enorm verschil is met de Chrome of Metal bandjes van vroeger?

Nu moet ik ook weg zeggen dat het cassettedeck dat ik toen kocht een van de beste was die je toen kon kopen. Ik moest er duizend gulden voor neertellen wat heel erg veel geld was voor een cassettedeck (en student), maar het deck kwam er toen in allerlei tests als beste uit. Sla er de specificaties maar eens op na. Voor de audiofielen: een frequentiebereik van 30-20.000 Herz met een gewone Chrome tape! Drie koppen en twee motoren! En een ‘wow and flutter’ die verwaarloosbaar klein was. Inmiddels hapert de motor die de tape heen- en terug zou moeten spelen en het klepje voor de bandjes gaat met schokjes open en dicht. Maar spelen doet dit ding als de beste en wat een geluidskwaliteit! Wow!

Ik doe hem dus nog maar niet weg. Twee dozen vol met muziek die ik kan gaan herontdekken, en misschien haal ik zelfs mijn walkman weer eens tevoorschijn.

Ziggo gaat zijn zenderpakket uitbreiden en op het analoge kanaal zullen er een aantal verdwijnen. Deze kun je echter ‘wel nog blijven ontvangen indien u over een digitale ontvanger beschikt’. Zo’n ding heb ik, maar ik zet hem amper aan. Wanneer ik ‘s avonds voor het naar bed gaan nog even de tv aanzet ben ik snel uitgezapt. Ook als ik de digitale ontvanger aanzet, alleen duurt het dan ietsje langer omdat daar meer zenders op zitten. Ik kan me ook niet meer herinneren wanneer dat zappen nu eigenlijk begon en wanneer dat nog leuk was. Alles wat ik nu tegenkom lijkt wel te maken te hebben met emoties. Op de ene zender houdt moeder huilende dochter vast omdat ze zo blij is met haar nieuwe tuin, op de andere liggen jongeren onderuit in zitzakken elkaar te vertellen wat ze aan de ander leuk vinden en wat niet. Zelfs een gewoon natuurprogramma kan bijna niet meer zonder emoties verteld worden, daar zijn altijd woorden voor nodig als ‘weird, fantastic, amazing, incredible’. Een programma over grote architectonische werken kan niet meer zonder bij herhaling te vermelden hoeveel ‘tons of steel’ er voor nodig waren. Kortom, ik ben uitgezapt, en dat eigenlijk al een hele tijd. Tijd is het daarom, wat mij betreft, dat Ziggo een nieuw basispakket zenders samenstelt voor mensen die een tv alleen nog maar willen hebben voor de noodzakelijke informatievoorziening en voor evenementen als de Olympische Spelen, de Tour de France en de landing op Mars. Dit pakket zou bestaan uit slechts 10 zenders. De drie Nederlandse zenders, 3 Duitse zenders, twee Belgische en BBC 1 en 2. En dan zou ik daar graag ook een tv bij willen hebben met zo’n draaiknopje van 1 tot 10.

Gisteren bij Een Vandaag hadden ze voor de verandering eens een paar onderwerpen waar je blij van kon worden. Ergens in het noorden van het land was een initiatief ontstaan van burgers om zonne-energie te promoten, met name voor particulieren, en later in de uitzending was er aandacht voor het Repair Café. In het Repair Café kunnen mensen langskomen met een apparaat dat het niet meer doet, om dan samen met anderen te kijken of het ding nog te repareren valt. Repareren dus, en niet zonder meer weggooien en vervangen. Vroeger was het normaal dat vader probeerde de fiets of de kraan te repareren en moeder kleding kon herstellen. Dat mensen dit vaak niet meer doen is wel te begrijpen. Apparaten worden steeds complexer of zitten vol met electronica of men heeft geen tijd vanwege een drukke baan of het gezin. Vaak weet men echter eenvoudigweg niet meer waar men zou moeten beginnen als iets stuk gaat. Dan maar een vakman laten langskomen of naar de winkel voor een nieuwe. En dat terwijl repareren zo leuk kan zijn en zo bevredigend. Twee voorbeelden wil ik hierbij even noemen. In het ene geval wist ik een defecte dvd-speler – het schuifje ging niet meer open of dicht – te repareren door een kapot veertje te vervangen door een veertje uit een balpen. In het andere geval was het contragewicht in de wasmachine gebarsten en met hels kabaal tegen de buitenwand van de machine geslagen. De oplossing hiervoor bleek ook redelijk simpel. Even naar de Handyman een nieuw gewicht bestellen voor 35 euro en achterop de machine schroeven. In beide gevallen moet je natuurlijk wel bereid zijn het apparaat even open te schroeven als er zich een mankement voordoet. Maar ik kan zeggen dat als je die moeite neemt en het apparaat doet het daarna weer, je er een enorm fijn gevoel aan overhoudt. En dan doel ik niet op de geldbesparing die het opleverde, maar het genot van iets hebben weten te repareren. Hierdoor wordt de afstand tussen jou en het apparaat ook vanzelf kleiner en verdwijnt voor een deel de belangrijkste reden voor mensen om niet eens aan reparatie te willen denken, namelijk de angst voor techniek. Bij een vriendin bood ik eens aan mij even een blik te laten werpen onder de deksel van haar kapotte wasmachine. Dat mocht niet, want ik zou weleens iets stuk kunnen maken (?). Niet dat ik hem had weten te repareren, maar ik had het wel willen proberen. Ze kocht liever een nieuwe (want daar kan niks aan stuk gaan) en haar oude wasmachine staat nu waarschijnlijk nog steeds zijn rondjes te draaien bij iemand anders. Repareren kan echt ontzettend leuk zijn en zo’n initiatief van een Repair Café vind ik geweldig. Alleen hadden ze het wat mij betreft een Klus Kroeg mogen noemen.

Gisteren werd het nieuws bekend gemaakt: Philips stopt met het maken van tv’s. Als het voor Philips jaar na jaar een verliesgevende bezigheid is om tv’s te produceren, dan kan ik deze beslissing natuurlijk begrijpen. Wat ik me echter afvraag is of dit nu ook betekent dat Philips stopt met het ontwikkelen van de techniek achter tv’s. Philips en hun tv’s staan erom bekend dat ze altijd voorop liepen in de ontwikkeling van nieuwe concepten en technieken. En: Philips maakt nu eenmaal de beste tv’s. Of dat laatste nu nog waar is weet ik niet, het merk sleepte wel jaar na jaar over de hele wereld prijzen in de wacht voor de kwaliteit en innovativiteit van hun producten.

Twee jaar geleden nam ik mijn ouders mee in mijn oude Renault Clio naar een dorpje bij Sittard om daar te gaan kijken naar een nieuwe tv. De oude tv, en ook een Philips, had zijn beste tijd nu wel gehad. Het zou voor mijn vader ook leuk zijn nog even te kunnen genieten van een nieuw speeltje in de huiskamer. Wat dat betreft was mijn vader vaak beter op de hoogte van nieuwe producten dan ik. Als ik bij ze op bezoek was had hij op dit gebied altijd wel iets te melden. ‘Philips heeft nu iets gemaakt…’ en ‘Ze hebben weer iets bedacht bij Philips…’. Kortom, grote kans dat de nieuwe tv weer een Philips zou worden, ook al gingen we in eerste instantie om te kijken naar een Samsung waar mijn vader goede dingen over had gelezen. Maar terwijl we in de winkel naar de wand keken met tv’s kwamen we gedrieën tot dezelfde conclusie: Philips had (toch weer) het beste beeld. Het enige waar Philips de afgelopen decennia een steekje heeft laten vallen is op het gebied van gebruikersgemak en eenvoud. ‘Sense and simplicity’ is de slogan anno 2011 maar was de praktijk anno 1970. Maar wat wil je ook. Drie drukknoppen voor de kanaalfrequenties en maar liefst 6 (!) voorkeuzezenders. Simpler kan het niet.

Produktie 1970/1971 – kleurentv.
6 voorkeuze zenders.
Stroomverbruik 350 Watt.
Beeldbuis A66-120X, 90 graden afbuiging.

Meer over oude tv’s op www.marcelstvmuseum.com »

Het gaat slecht met het betaald voetbal in Nederland. De ene na de andere club moet geld lenen bij de eigen gemeente of verkoopt zichzelf aan een rijke buitenlander. Sinds kort gaat het zelfs met een club als PSV financieel slecht. Halen ze dit jaar de Champions League niet, dan gaat het zelfs héél slecht met ze. Een van de redenen voor deze crisis zijn natuurlijk de absurd hoge bedragen die de spelers krijgen voor hun potje voetbal. En de overmoed van het hele bestuur als het eens een keer een jaartje boven verwachting goed gaat met de club. Zo speelde Fortuna Sittard ooit een prima partijtje voetbal en promoveerde van de Eerste naar de Eredivisie. Hoe die divisies nu heten weet ik niet, ik volg het niet meer zo. Misschien wel de Gamma-klasse of de Snickers League. In elk geval was dat jaar voor Fortuna Sittard een geweldig jaar en was het huis te klein voor al die vreugde. Er moest en zou daarom een nieuw en groter stadion moeten komen dat, net als bij die andere topclubs, buiten de stad zou moeten liggen waar er meer ruimte is voor de grote stromen toeschouwers die nu zeker zouden komen. Dat stadion werd gebouwd en een aantal jaren later degradeerde Fortuna Sittard weer naar de Eerste Divisie. De jaren daarna ging het alleen maar slechter, was de club een aantal malen bijna failliet en staat de club dit jaar bijna onderaan. Waren ze maar gewoon blijven zitten in dat knusse stadion in de Sittardse wijk De Baandert. Ik heb daar zelf ook nog gevoetbald. Jaja, dat weet niemand, maar ik heb er ooit één wedstrijd gespeeld. Ik was zeven jaar oud en de pupillen van FSC (Fortuna Sittardia Combinatie) waar ik toen deel van uitmaakte moesten een wedstrijd spelen tegen de pupillen van een andere club. Het bestuur leek het toen wel aardig om die wedstrijd te laten spelen voorafgaand aan de wedstrijd van de grote mannen van het eerste elftal. Een soort voorprogramma. Op een zondagmiddag renden we met z’n allen het veld op voor een wedstrijd van twee keer twintig minuten. Langer dan dat hadden we echt niet gered. Het overgrote deel van onze opgebouwde conditie ging op aan het telkens weer overbruggen van dat immens grote veld. En wat was die goal opeens groot! Maakt niet uit waar je de bal raakte, het doel was zo groot en het keepertje zo klein dat hij er altijd wel inging. Maar feit blijft dat ik een wedstrijd in dat stadion gespeeld heb, om na afloop met een zakje gebrande pinda’s te gaan zitten uithijgen op de tribune. Ik moet nog steeds eens informeren bij de NOS of ze nog opnames hebben liggen van die wedstrijd.

Waarom ik dit allemaal vertel? Eigenlijk zomaar. Misschien ben ik wel in een sentimentele stemming geraakt door dat vorige verhaal over dat ijsje van 75 cent.

Nederland vlak? Brabant niet heuvelachtig? Als we maar genoeg afval blijven produceren zal ons landschap vanzelf veranderen. Op de foto zijn de bergen afval te zien van afvalverwerkingsbedrijf De Spinder in Tilburg. In de zomer grazen er schapen op de flanken van de heuvels, in de winter zou men er goed een skipiste van kunnen maken, of in ieder geval een helling voor kinderen om met hun sleetjes vanaf te kunnen glijden. Beter zo dan zoals ik dat vroeger moest doen. Met een groepje trokken we dan naar de Kollenberg in Sittard. Via een steil en kronkelig pad dat we omgedoopt hadden tot bobsleebaan gleden we in een rotvaart naar beneden, om na een scherpe bocht te eindigen midden op een doorgaande weg. Geen drukke weg, dat niet. Maar toch. Als kind neem je vaak meer risico’s dan een olympisch skieër tijdens het onderdeel afdaling of reuzenslalom.

Aanstaande zondag ga ik foto’s maken van een groepje vormelingen. Gisteren was de oefenbijeenkomst en ben ik even gaan kijken. Het Vormsel vindt plaats in een naburige kerk waar een bisschop de kinderen officiëel zal gaan vormen tot…

Willen jullie je te allen tijde verzetten
tegen kwaad en onrecht
om in vrijheid te leven als kinderen van God?

Willen jullie je verzetten tegen de bekoring
van zonde en onrecht
zodat het kwaad zich niet van jullie meester maakt?

Willen jullie het boze afwijzen
die ons verleidt tot de zonde?

‘Ja, ik wil’. Dat is het antwoord dat deze kinderen vervolgens geven op bovenstaande vragen van de bisschop. Ik was alweer vergeten dat ik zelf ook ooit het Vormsel heb gedaan. Op bijgevoegde foto zie je me staan met mijn moeder, vlak voor het betreden van de kerk. Iets met kaarsen en rijen met stoelen waar we op moesten zitten, naast het altaar. Meer kan ik me er niet meer van herinneren. Of misschien toch. Ik weet dat het onzin is te geloven dat deze kinderen straks allemaal ‘goed’ zullen gaan doen in de wereld, en dat het onzin is te denken dat dit hun hierbij zal helpen. Toch deed het me wel goed ze daar zo te zien staan. De intentie is er, om goed te zijn voor elkaar en de wereld. Maar het zijn nog maar kinderen. Is het niet een veel beter idee dit Vormsel door te schuiven naar de volwassenheid? Als we achttien jaar of ouder zijn en al een beetje hebben kunnen kennismaken met de ‘echte’ wereld. Om jezelf dan nog eens deze intenties te horen uitspreken, niet speciaal voor een of andere God maar puur voor jezelf. Vlak voordat je gaat werken bij een groot commercieel bedrijf of besluit de politiek in te gaan.