Nog geen zes uur in de ochtend.

Slapen kan ik niet meer, en daarom sta ik hier op het balkon en kijk als enigste mens op aarde naar de langzaam zichtbaar wordende wolken, en een eenzame spin die zich spartelend langs de hemel voortbeweegt.
………………….

Een tijdje later wordt de wereld ook voor anderen zichtbaarder, verschijnen de eerste koplampen door de bomen en scheurt een brommer huilend voorbij. Het geluid komt op mij over als de bekende nagels over het schoolbord.
Een bus brengt de eerste mensen naar hun werk.
………………….

Steeds meer geluiden vullen nu de lucht. Op de achtergrond zijn nog vaag de vogels hoorbaar van het eerste uur, en de bomen staan er nog even roerloos bij als in het begin. Ik klamp me vast aan die herinnering van kortstondig geluk, maar wanneer de wereld om me heen definitief wakker lijkt te zijn geworden loop ik naar binnen en trek de deur achter me dicht.

Het is vandaag per slot van rekening mijn vrije dag…