Hartstochtelijk leven
Vandaag kocht ik bij een nieuwetijdswinkeltje het boek Hartstochtelijk Leven van Osho. Als ik had geweten dat deze Osho vroeger door het leven ging als ‘de Bhagwan’ had ik het boek misschien nooit gekocht. Een vooroordeel dus, ingegeven door allerlei terloopse berichten en tv-beelden die ik in mijn jeugd over hem opgevangen heb. En die berichten kwamen er op neer dat de Bhagwan/Osho een geflipt figuur was en iedereen die hem volgde ook.
Het boekje kopen ging trouwens niet zomaar. Ik ging eigenlijk kijken voor een boek van Genpo Roshi, maar dat hadden ze niet of was uitverkocht. Wel stond er een hele plank vol met boeken van Osho, en in de gedachte van ‘veel zal ook wel goed zijn’ begon ik de ruggen te lezen. De eerste titel die ik las was Hartstochtelijk Leven … en dus pakte ik een boek dat ernaast stond, iets over meditatie in het algemeen. En daarna pakte ik nog een boek over emoties en eentje over stilte en eentje over het Niets. Lekker algemeen. Maar dus niet het boek dat als eerste mijn aandacht had getrokken. Maar waarom eigenlijk niet?
Wat me tegenhield was erg oud, denk ik. Niet meteen je eigen verlangen/dromen durven volgen, bang zijn dat de omgeving dit raar vindt of afkeurt. Maar het is natuurlijk vooral de afkeuring in jezelf, in mijzelf: ‘hou je in’, ‘doe normaal’ of ‘gedraag je’. En dat heeft weer alles te maken met opvoeding en overtuigingen en verwachtingen die je (ik) al je hele leven met je meesleept. Eerder kiezen voor een leven in ‘angst en frustratie’ dan voor een leven in vrijheid en met hartstocht.
En zo staat het ongeveer ook op de achterkant van het boek omschreven: ‘Het lijkt aantrekkelijk om uitbundig alle uitdagingen van het leven tegemoet te treden, maar durf je alle risico’s daarvan aan? Waar komt de angst vandaan om niet uitbundig te leven? Veel angst en frustratie komt voort uit verwachtingen: die en die, dat en dat zou toch eigenlijk zo en zo moeten doen of zijn (…)’. En op de voorkant staat nog: ‘Vrij zijn van druk, angst en frustratie’.
Ik wist dat dit boek zou gaan over oude denkbeelden/zelfbeelden en verwachtingen, en dat was juist waarom ik het uit het rek wilde pakken. Maar precies diezelfde denkbeelden/zelfbeelden en verwachtingen hielden me tegen. Grappig toch op welke manieren je af en toe met jezelf geconfronteerd wordt, alsof het leven je af en toe in de maling neemt om je zo iets duidelijk te kunnen maken.
‘Uitbundig’ en ‘hartstochtelijk’ moet je trouwens niet te letterlijk opvatten. Zoals ik het zie is het tenminste geen kwestie van hoe je je van de buitenkant laat zien. Veel van wat via allerlei media te zien is heeft absoluut niks te maken met hartstocht of passie en je hoeft er ook niet voor op Salsa-les.
Zangeres Björk heeft er in een interview een keer iets over gezegd waar ik me goed in kan vinden, over de passie van het innerlijk: ‘I’ve got a theory that people who live in northern climates – Canadians, Siberians, Scandinavians, even the North Japanese – have something in common. We can talk forever. We love documentation. We can analyze and analyze and analyze. We’ve developed sort of a delicious schizophrenia – chilly on the outside, but deeply passionate in our hearts.‘
