NOVUM – Aan het gezicht van een muis is te zien of het dier pijn lijdt. Bij muizen die als proefdier worden gebruikt kan met een nieuwe methode van pijnherkenning veel leed worden voorkomen door de dieren op tijd pijnstillers te geven, betogen onderzoekers van het Leids Universitair Medisch Centrum in vakblad Nature Methods. De onderzoekers spoten azijnzuur bij muizen in de buik. Dat leidde tot hevige buikkramp, waardoor de dieren pijn leden. (bron: Trouw)

Verderop in het artikel staat ook nog dat de muis – na de mens – het eerste dier is waarvoor een pijnschaal is ontwikkeld. Het eerste, dus er volgen er nog meer? Straks nog pijngrafiekjes gaan opmaken voor ratjes, hondjes, varkens en aapjes? Het klinkt altijd zo aannemelijk en goedbedoeld; toch krijg ik hevige buikkrampen van dit soort berichten, ook zonder azijnzuur in mijn maag. Zouden ze dit bij mensen doen dan zou men wel anders piepen. ‘Hé ho! Je kunt je toch wel indenken dat het vervelend is wat je allemaal met me doet? Daar hoef je me toch niet nog eens extra voor te gaan pesten!?’. ‘Ja maar, het is voor wetenschappelijk onderzoek, voor het bestrijden van ziekten bij de mens, voor het welbevinden van de mens!’. Je hoort me niet zeggen dat ik denk dat onderzoek bij dieren per definitie nooit verantwoord is – hoewel ik sterk mijn twijfels hierbij heb – maar me niet goed voelen bij het gebruik van proefdieren is ook een aspect van (verminderd) welbevinden. Fysiek ga ik er dan misschien op vooruit, ethisch en psychisch gezien niet.