Kattenshow Rotterdam
Afgelopen zondag was er een internationale kattenshow in Ahoy Rotterdam. Na de hondjes wilde ik wel eens zien hoe het er aan toegaat bij de katten(mensen). Ik verwachtte een hoop gemiauw te zullen horen, maar eerlijk gezegd was het er muisstil. Ik heb zelfs aan het meisje bij het tafeltje aan de ingang moeten vragen of ik me niet vergist had in hal.
De zesduizend katten die er – volgens een aankondiging die ik had gelezen – zouden moeten zijn (wat me nogal overdreven lijkt) zaten voor het grootste deel allemaal in kooitjes. De kleinere rassen zaten met meerderen in een kooi, en in geval van kittens van die kleinere rassen zelfs met héél wat meerderen. De kooien zelf waren – op een enkele uitzondering na – aan de kant van de bezoekers bijna allemaal voorzien van doorzichtig plastic. Waarschijnlijk om de grijpgrage klauwtjes van de katten binnenboord te kunnen houden en ook die van de bezoekers. Katten zijn en blijven nu eenmaal erg schattige dieren.
De katten waren dus allemaal erg stil, zoals ze van nature eigenlijk al zijn in drukke omgevingen. Des te meer ruimte voor eigenaren en bezoekers om te praten over de katten zelf, want behalve een show met prijsuitreikingen voor ‘best quality’ is het ook een plek voor eigenaren om kittens te kunnen verkopen. En zo’n kitten koop je als compleet ‘pakket’, zo heb ik die middag geleerd. Behalve de kitten zelf krijg je er een boekje bij, speciaalvoer voor de eerste tijd, een lidmaatschap van de club en nog zo wat van die dingen. En een speciale verrassing, maar daar wilde de eigenaresse niks over kwijt. En dat allemaal voor het luttele bedrag van 550 euro.
Katten zijn erg leuk, maar om daar nu voor te gaan betalen? Een kat haal je toch uit een asiel vind ik, of anders krijg je er gewoon eentje uit het nest van de buren of vrienden. Bovendien was ikzelf vroeger ook helemaal gratis. Mijn ouders hebben destijds voor mij als pakketje geen cent hoeven betalen. Dat ik de maatschappij daarna soms handenvol geld gekost heb is een tweede.
