Lekkerdenken
Onlangs heb ik me geabonneerd op Onze Taal, een tijdschrift van Het Genootschap Onze Taal. Opgericht in 1931 ben ik pas heel recent achter zijn (of haar?) bestaan gekomen en ik vraag me af waarom dat zo is. Het tijdschrift is namelijk zo ontzettend leuk, leerzaam en grappig om te lezen dat ik me niet kan voorstellen dat ik het als scholier op de middelbare school niet net zo leuk gevonden zou hebben. En nuttig, want nu vraag ik me bijvoorbeeld af of een genootschap vrouwelijk of mannelijk is. Of toch maar onzijdig?
In een van de laatste nummers onder andere aandacht voor nieuwe woorden en begrippen die zodanig ingeburgerd zijn geraakt dat ze uiteindelijk een plekje hebben gevonden in de Van Dale. Van Kooten en de Bie hebben wat dat betreft erg hun best gedaan. Een van de woorden die zij aan onze taal hebben toegevoegd is bijvoorbeeld ‘doemdenken’. En nu heb ik daar een variatie op bedacht die het volgens mij ook ver kan gaan schoppen: lekkerdenken.
Op dit moment levert ‘lekkerdenken’ nog geen enkel zoekresultaat op in Google, maar na vandaag zal dat heel anders worden. En omdat het een volstrekt nieuw woord betreft zal ik maar gelijk even zeggen wat het betekent. Het is namelijk geïnspireerd op een eerder bericht en heeft te maken met het jezelf stelselmatig volproppen met ‘lekkere’ gedachten met als enig doel ontsnapping. Precies het tegenovergestelde dus van doemdenken, hoewel gebaseerd op eenzelfde soort (levens)gevoel.
Voorbeelden van lekkerdenken die dwangmatige vormen aan kunnen nemen zijn pensioendenken, uitgaansdenken, weekenddenken, nieuweautodenken, nieuweklerendenken, eindelozetelevisieavondenken.
Het zou toch prachtig zijn als dit woord met mijn naam eronder ooit nog eens in de Van Dale terecht zou komen! Een heerlijke gedachte waar ik vanavond met een goed glas wijn nog eens lekker over ga lekkerdenken.
