Een maand of wat geleden kreeg ik een mailtje van ene Marinet Haitsma. Via googelen op het woord ‘kwallen’ was ze op mijn site terecht gekomen. Niet de beste binnenkomer die ik me maar kan bedenken, zeker niet omdat ik er op die foto niet echt op mijn best uitzie. Maar ze vond dat ik een leuke en inspirerende website heb en dat is altijd leuk om te horen. En achteraf kon ik op haar weblog ook nog lezen dat ze tijdens het googelen ook nog op zeekomkommer.nl was gestuit en beiden beschouwt ze als originele websites. En laat zeekomkommer.nl nu toevallig een van de websites zijn die ik al jaren met regelmaat bezoek…

Marinet Haitsma: VrouwentongenHoe dan ook, Marinet schrijft. Op haar weblog schrijft ze mooie korte stukjes, over dingen die ze meemaakt, observaties, hersenspinsels. Maar vorig jaar is er ook een roman van haar verschenen met de titel Vrouwentongen. Ik heb het inmiddels gelezen en het verhaal leest als een film. Een Franse film dan wel, met veel aandacht voor de neurotische kanten van het dagelijks leven van een aantal mensen in een grote stad, die ieder op hun manier proberen te overleven en hun leven inhoud proberen te geven maar vooral een plek. En een beetje geluk, of op zijn minst bestaansrecht. Althans zo heb ik het boek ervaren.

Misschien dat er nog een verfilming van het boek gaat komen, het zou goed kunnen. Het is een mooi verhaal, goed geschreven en met mooie personages. Zelf hou ik alleen, net als bij een film, het meest van het middenstuk. Als de dingen zo hun gang gaan en je lekker kunt meedrijven in de observaties, de details. Een rode draad vind ik zelf niet altijd zo interessant. Wat daar tussenin gebeurt vind ik veel interessanter. Veel ruimte om zelf ook wat bespiegelingen op te laten komen en zonder het gevoel te hebben een bepaalde richting uit te gaan, ook al worden de personages in een film zelf daar misschien wanhopig van. Maar het einde van een film (of boek) heb ik vaak moeite mee. Dan merk je aan alles dat er toegewerkt wordt naar een noodzakelijke afronding, een climax of de plotselinge openbaring van een clou. Dingen gebeuren niet meer zomaar en er wordt overduidelijk nagedacht over ‘hoe zal het aflopen’. Mijn aandacht verslapt dan vaak als vanzelf, alsof het roer opeens uit mijn handen gerukt wordt omdat de reis voorbij is en de kapitein alleen nog even het schip de haven in moet loodsen. Maar de reis zelf was mooi, en dus kan ik het boek iedereen aanraden. Alleen die kaft…