SpoenkJack Tummers

In de afgelopen 10 jaar dat ik Mickey bij me mocht hebben heb ik altijd gehoopt dat hij in zijn korte leven nog eens een keer door een tuin zou kunnen rennen, achter de vlinders en de vogeltjes aan. Helaas heeft dat niet zo mogen zijn en heeft hij zich tevreden moeten stellen met het uitzicht vanaf het balkon. Maar gisteren hebben we Mickey dankzij de hulp van vriend H. kunnen begraven op de boerderij van zijn moeder, op de mooiste plek die je je als dier maar zou kunnen wensen. Midden in een weilandje en in de beschutting van een houtwal en temidden van groepen vogeltjes en een paar schapen. Het bosje viooltjes van vriendin M. maakt het grafje compleet. Je zou er als mens bijna jaloers op worden.