Mickey op bedIk ben hem nog niet vergeten hoor. Soms is het wel vreemd om te merken dat ik helemaal niet aan hem denk, ook niet als ik door de kamers van mijn flat loop. Ik voel dat het anders is, leger, holler, maar verder ben ik zoals altijd druk bezig met mijn eigen dingetjes en valt zijn afwezigheid niet meteen op. Volgens J. komt dat doordat katten zo naadloos in iemands leven kunnen passen. Misschien is het dat wel. En ook omdat ze, wanneer ze nog in leven zijn, toch al zo onopvallend ergens kunnen zitten of liggen. Maar ik mis hem wel degelijk, die kleine vriend van me.