Ongeplande tijd
Op de fiets en bijna thuis na een lange dag werken, moest ik noodgedwongen stoppen bij een kleine ophaalbrug. Ik moest even goed kijken waarom, totdat ik onder een brug verderop het kleine bootje kon zien dat langzaam mijn kant op kwam. Ik heb met een pijltje aangegeven wat de startpositie was van de boot op het moment dat de brug omhoog ging. Ik had namelijk even tijd nodig om mijn camera uit mijn tas te halen.
Duidelijk problemen met de motor zo bleek een tijd later (de schipper: “Koop dan ‘nen goeien boot zeggen ze dan!”), en het duurde inderdaad een eeuwigheid voordat het bootje op eigen kracht voorbij de ophaalbrug was gedobberd.
Gaandeweg moest ik afstand doen van mijn idee vroeg thuis te zijn en nog een hoop te doen. Ik kon alleen maar kijken, wachten en genieten van het ogenblik. Even later was ik zelfs vergeten wat ik nog allemaal gedacht had te moeten doen.
En toen was het helaas voorbij. Want waarom duurt het toch altijd weer zo lang (té lang) totdat het tot me doordringt dat dit soort momenten van gaten in de geplande tijd zo belangrijk zijn?
