SpoenkJack Tummers

Drinken, drinken en nog eens drinken. Erg belangrijk met dit warme weer, en daarom had ik gisteren bijna niks bij me. Op de weg terug van die afgebrande kippenstal besloot ik bij Westelbeers nog even het bos in te lopen. Een half litertje water had ik bij me, meer niet. Als een eenzame wandelaar in de woestijn had ik mezelf al op rantsoen gezet. Telkens niet meer dan één flinke slok, dat moest voldoende zijn. De koeien die ik voorbij liep lagen rustig aan de rand van het weiland onder de schaduw van een paar hoge bomen. Daar stond ook hun drinkbekken. Aan de andere kant van het pad kronkelde een watertje dat ik echter niet kon zien vanwege de hoge begroeiing aan weerszijden. Toen ik besloot dat het welletjes was voor die dag en ik omkeerde was het flesje leeg. Op de terugweg kreeg ik steeds meer dorst en ik raakte er stilaan van overtuigd dat drinken na dorst fijner is dan de vervulling van welke andere zintuigelijke of zinnelijke behoefte ook.

Terwijl ik zo terugliep naar mijn motor zag ik in mijn ooghoek iets zwarts op een blad zitten. Als je regelmatig in het bos komt, op zoek naar insecten, zul je merken dat je heel vaak lichte of donkere vlekken op bladeren ziet die bij nader inzien niet meer zijn dan een verfrommeld stukje natuur. Een half takje, een verschrompeld blad van een boom, of simpelweg de schaduw van het blad erboven. Dit keer was het echter een vlieg. Een hele gewone vlieg die ik normaal gesproken mooi had laten zitten, maar deze vlieg zat daar op zijn gemak te genieten van een druppeltje water. De rotzak! Ik had het van hem af kunnen pakken, maar ook vliegen hebben dorst. En dat piepkleine druppeltje mag dan misschien een emmer zijn in de belevingswereld van een vlieg, voor mij was het niet meer dan een gebiedje van vijftig bij vijftig pixels, gezien door een macrolens. Insect zijn heeft zo zijn voordelen.