Kun je alleen maar perplex staan of je ook voelen? Volgens mij kan het allebei. Toen ik bij de slijter vanmiddag nog snel even een flesje wijn stond uit te kiezen kwamen een man en vrouw met hun dochtertje de zaak binnen. Terwijl ik nog steeds de prijzen en etiketten aan het vergelijken was van de wijnflessen, gingen ze gedrieën rechts van me staan. De man pakte een kartonnen koker met whiskeyfles uit het schap (à 50 euro), liet hem nog even aan zijn vrouw zien en stoptte hem daarna meteen in de ruime binnenzak van zijn jas. Het dochtertje van een jaar of vijf stond tussen hen in en keek omhoog naar haar vader. Daarna liepen ze weer snel de winkel uit. Vader voorop en moeder met dochtertje op een paar meter afstand er achteraan.

Dat was het. Ze kwamen en waren zo weer weg. Het ging zo snel en zo vanzelfsprekend dat ik niet eens kon reageren. Wat zullen ze thuis tegen elkaar en hun kind hebben gezegd? Kom, we gaan nog even een fles whiskey jatten bij de Gall en Gall? Of zullen ze het tegenover hun dochtertje toch ‘winkelen’ hebben genoemd?
Zelfs toen ik ging afrekenen heb ik er niks meer van gezegd tegenover de verkoper. Dat vond ik niet meer kunnen. Hopelijk ben ik een volgende keer niet meer zo perplex.