Pierre Cnoops
Op weg naar huis na een bezoek aan mijn ouders neig ik er soms toe in de auto nog even de radio op Limburg 1 te zetten. Als een vorm van geleidelijke overgang naar mijn leven in Tilburg. Ik viel meteen in een interview met Pierre Cnoops, buuttereedner eerste klas en inmiddels ook gepensioneerd postbode. Ik schrijf dit op uit mijn herinnering, dus het zal niet allemaal woordelijk kloppen. Maar het was erg plezierige radio zo ‘s avonds laat in de auto, al hadden ze de fanfaremuziek wat mij betreft achterwege mogen laten. En een carnavalsliefhebber ben ik overigens ook niet.
“Pierre, ik zie dat je nog steeds rookt?”
“Ja dat klopt. Ik kan het niet laten en dat is heel slecht van mij, dat weet ik. Gisteren nog las ik in de krant een heel artikel over hoe slecht roken wel niet is voor de gezondheid. Ik ben dan ook meteen gestopt …. met lezen.”
“Die vrouw van tachtig is nog zo vitaal dat ze zelf gymles geeft aan bejaarden. En alle oefeningen doet ze eerst zelf voor. Ook aan het klimrek. Die leggen ze dan natuurlijk eerst plat op de grond.”
“En laatst was je nog in Amsterdam voor een optreden?”
“Ja. Ik zag daar trouwens nog een blinde op de stoep zitten met zijn hoed naast hem. Ik heb er toen maar een euro in gegooid. Ik vind je moet wat doen voor de gehandicapte medemens. Maar ik mikte niet goed en de euro kwam naast de hoed terecht. Toen ik hem wilde oprapen had die blinde hem al snel opgeraapt. Ik zei ‘Volgens mij bent u niet blind’. ‘Nee’ zei hij, ‘Ik ben zijn plaatsvervanger’. ‘En waar is die blinde dan nu?’. ‘Die is naar de bioscoop’.
