Pietje
Ergens dit jaar kreeg ik als cadeautje van vriendin MT een lantaarntje. Ze is gek op lantaarntjes en daarom zeg ik wel vaker tegen haar dat het geen gek idee is er een aantal van de hand te doen. Dat heeft ze onthouden en dus kreeg ik er een. Het idee achter zo’n lantaarntje is dat je er een sfeerlichtje in kunt plaatsen. Sfeer is het sleutelwoord. En ik hou ook best wel van sfeer, en daarom had ik al een tijdje zitten denken wat ik met dat ding zou kunnen gaan doen. Ik zou er een stapel onderdelen van Barbies in kunnen stoppen. Dan zou het net lijken alsof ik een glazen gevangenis gemaakt heb voor poppen, of een soort mausoleum voor Barbies. Best wel sfeervol vind ik zelf. En zo had ik nog een hoop andere toepassingen bedacht voor het lantaarntje.
Op weg terug van de supermarkt zag ik langs de kant van de weg twee kauwen fladderen rondom iets groens. Eerst dacht ik dat ze aan het spelen waren met een groen balletje of iets dergelijks. Kauwen doen dit soort dingen. Maar het groen bleek een klein parkietje te zijn waar ze beurtelings opsprongen en met hun snavel op inhakten. Nu hou ik erg veel van kauwen, maar dit was niet helemaal eerlijk. Twee grote zwarte kauwen tegen zo’n klein parkietje. Foei! Ik heb het kleine ding daarom maar mee naar huis genomen met de bedoeling het af te geven bij het plaatselijke vogelasiel. Maar waar laat je in de tussentijd zo’n klein vogeltje?
