Sea the Truth
Gisteravond was de voorstelling van Sea the Truth in het natuurmuseum in Tilburg. Marianne Thieme leidde de film in en beantwoorde achteraf vragen van bezoekers. De meeste beelden kende ik al wel. Die van Dos Winkel, die van Greenpeace, die van die grote vissen (dolfijnen?) die met haken uit het water worden getrokken om daarna langzaam te mogen sterven in die grote ruimte vol verstikkende lucht. Beelden zeggen meer dan woorden, en woorden schieten te kort. De boodschap is heel duidelijk. We vernietigen stelselmatig al het leven in de oceanen, en wanneer we rustig wachten tot het kraampje van de visboer nog maar voor de helft gevuld is zal het te laat zijn. We moeten nú stoppen met vis eten, en dat gedurende heel wat jaren. En als het eens lijkt alsof er na een aantal geslaagde vangsten nog meer dan genoeg vis in zee zit, geloof dit dan niet. Het is nog slechts 3% van wat het ooit is geweest.
Dat voor wat betreft de boodschap. Voor de rest vond ik de film onverwachts professioneel gemaakt. Ik had een aaneenschakeling verwacht van ‘geleende’ beelden uit het nieuws of andere documentaires, maar de makers van Sea the Truth hebben het grondig aangepakt en er een volwaardige documentaire van gemaakt die eigenlijk iedere maand wel even op tv uitgezonden zou mogen worden. Maar geen kip die dat interesseert natuurlijk.
