De eerste nachtvorst van het najaar. Een dun laagje rijp ligt op de daken van de huizen te glinsteren in de zon en op de blaadjes van de bomen. Een buurman krabt het ijs van de ramen van zijn auto. Voor de rest is het nog doodstil buiten, op een paar kauwen na die bovenop een schoorsteen zitten te bakkeleien wie het eerst in de vroege ochtendzon mag zitten. De rest van de stad schijnt nog onder de dekens te liggen of in elk geval achter gesloten gordijnen. Zelf was ik vanochtend al vroeg uit bed, ongeduldig en vol energie. Ik heb mezelf nooit eerder vergeleken met een groente, maar van spruitjes zegt men weleens dat die pas op hun best zijn na het eerste nachtje vorst…