SpoenkJack Tummers

Twee voor mij memorabele aspecten in deze vroege Hitchcock film naar een verhaal van Daphne Du Maurier. Charles Laughton als pafferige rechter en crimineel (soms gaan die twee heel goed samen), en Maureen O’Hara in haar eerste belangrijke film. Schepen worden voor de kust van Cornwall met opzet tijdens nachtelijke stormen naar de rotsen geleid en geplunderd. Maureen komt erachter, Charles komt erachter dat Maureen erachter is gekomen, maar heeft een zwak voor haar. Wie niet in die tijd.

‘De Ierse acteur Liam Neeson overweegt zijn katholieke geloof op te geven en moslim te worden’. Als je dat leest moet je wel even slikken. Een belezen iemand uit het westen, die toch wel moet weten hoe het allemaal zit, en dan overweegt moslim te worden? Hij blijkt dit gezegd te hebben nadat hij tijdens opnames voor een film in Istanbul gefascineerd raakte door de Islam: ‘Vijf keer per dag wordt er opgeroepen tot het gebed, en in het begin word je daar gek van, maar daarna zet het zich vast in je ziel, en wordt het een prachtig, prachtig iets.’ Zucht. Gelukkig, het gaat over rituelen. En dan begrijp ik precies wat hij bedoelt. In een land als Nederland hebben we nog nauwelijks rituelen, of je moet het zuipen tijdens Carnaval of het shoppen tijdens Sinterklaas en Kerstmis zien als moderne varianten van rituelen. Het gevoel waar Neeson op duidt ken ik wel. Ik heb er al eens iets over geschreven in het stukje over Taizé, en de laatste tijd merk ik dat ik in mezelf langzaam weer een behoefte voel ontstaan aan dit soort rituelen. En dan bedoel ik niet naar de kerk gaan of me laten bekeren tot een ander geloof. Een of twee keer in de week samen met anderen mediteren zou ook al goed zijn, hoewel dit toch weer anders is dan drie tot vijf keer per dag eraan herinnerd worden dat je even pas op de plaats moet maken. Ik voor mij hoop dat Liam Neeson zich zal bedenken, want dit jaar moet hij nog aan de bak in het vervolg op Taken.

De film Suspicion uit 1941 draait helemaal rond de argwaan die Joan Fontaine krijgt voor de goede bedoelingen van haar kersverse echtgenoot Gary Grant. Op een gegeven moment verdenkt ze hem zelfs van het plannen van een moord op zijn beste vriend. Of dit zo is? Dan moet je de film zelf maar even gaan bekijken. Hij is zeker de moeite waard, al was het alleen maar (weer) vanwege de mooie belichting en fotografie. Het enige minpuntje is wat mij betreft de soms irritant (en dus erg goed) acterende Gary Grant die zijn echtgenote de hele tijd liefkozend monkeyface noemt. Vertaald als apesnoet zou een moderne vrouw hem allang een mep verkocht hebben, maar Joan vindt het allemaal best.

Even wakker worden met behulp van Chaplin’s toespraak in The Great Dictator. Zeventig jaar oud, misschien een tikkie té moralistisch, maar niettemin nog zeer actueel. En ik kan nog steeds niet de complete dvd box set op internet vinden die ik zo graag wil hebben.

Klik hier voor het videofragment »

Er zijn steeds meer piraten actief op de wereldzeeën en hun overvallen worden steeds gewelddadiger. Kijk, en dan ben ik toch wel iemand die niet begrijpt dat deze mensen netjes gevangen genomen worden en vervolgens vaak nauwelijks berecht weer in vrijheid worden gesteld om het nog eens dunnetjes over te kunnen doen. Waar zijn de tijden gebleven dat er bij zulke aanvallen meteen een kanon in stelling gebracht werd die de piraten met man en muis deed vergaan? Errol Flynn had er wel raad mee geweten. Die maakte gehakt van dit soort criminelen.

We zijn veel te zacht en te tolerant geworden. Ik begrijp best dat deze piraten dit soort daden mede plegen vanwege de barre omstandigheden in hun eigen land. Maar het blijven misdaden en ze hebben wel degelijk een eigen keuze. Dus vrachtschepen die in gevaarlijke gebieden moeten varen mogen wat mij betreft best een paar kanonnen aan boord hebben. En als er dan zo’n bootje langszij komt mogen ze van mij eerst schieten en daarna vragen stellen. Errol Flynn, Marlon Brando, Burt Lancaster, dat waren pas helden, daar kon je op bouwen! Voor de duur van een anderhalf uur dan toch.

Aanvankelijk had je alleen maar de ‘echte’ spierballen voor de echte actiefilms. Arnold Schwarzenegger, Wesley Snipes, Jean-Claude van Damme of die ene Zweed met z’n korte blonde haren wiens naam ik me nu even niet kan herinneren. Dat waren spierballen die nog echt werk moesten verrichten. Ze moesten met beren vechten of auto’s optillen. Een strak gespierd lijf staat goed op een filmposter en als acteur zal je daarom ook eerder gevraagd worden voor een rol in een spetterende en veel geld opleverende actiefilm. Nicolas Cage was een van de eerste acteurs die zichzelf op de pijnbank legde en begon aan krachttraining om zijn lichaam om te vormen van een aan lager wal geraakte en gezapig uitziende alcoholist in Leaving Las Vegas tot een explosieve actieheld in een film als Con Air.

Als je aan de bak wilt blijven als acteur moet je tegenwoordig mee met dit soort trends. De slungelige Will Smith uit de serie The Fresh Prince of Bell Air ging ook naar de sportschool en zijn eerste gespierde optreden in een film was Independence Day. Een paar jaar terug trok hij zich nog aan aantal keren op aan een stang in de film I Am Legend terwijl de camera helemaal gefocust was op zijn bovenlijf. Ik vraag me nog steeds af of hij dat destijds niet zelf in de voorwaarden heeft laten zetten om aan die film mee te werken. Ik heb hem overigens in deze film geen moment gebruik zien maken van zijn spierballen.

Onlangs zag ik de film Repo Man. In deze mislukte film deed ook Jude Law een poging om binnen te geraken in de wereld van het actiegenre. Samen met Forest Whitaker heeft hij de leuke baan niet afbetaalde kunstmatige organen bij klanten terug te gaan vorderen. Je kunt je wel voorstellen dat deze klanten niet blij zijn als iemand opeens voor je deur staat en je hart of nier komt opeisen. Het is dan ook een harde film waarin beide acteurs absoluut niet uit de verf komen. Zowel Law als Whitaker zijn eerder het type acteur voor gevoelige rollen met meer diepgang, en niet voor het soort films als Terminator of The Matrix. Of Repo Man. Jude Law die pontificaal in beeld komt met een afgetraind lichaam. Misschien leuk voor de dames in de zaal, maar een beetje lachwekkend vond ik het toch wel. Johnny Weismuller of Humprey Bogart, dat waren pas echte actiehelden. En die hoefden voor hun rollen echt niet eerst een paar maanden naar een fitness-school. Een beetje zwemmen en op z’n tijd een goed glas whiskey, meer hadden deze patsers niet nodig.

Vorige week zag ik pas voor het eerst de Nederlandse film De Kersenpluk. Een film uit 1997 die destijds helemaal aan me voorbijgegaan is. Omdat ik zelf vroeger ook kersen heb geplukt bij een tante verwachtte ik op z’n minst wat sfeerbeelden van opwaaiende zomerjurken, zoemende bijtjes en veel, heel veel gras. Die beelden zaten er ook in, en de film verliep verder net zo lekker traag als zomerse dagen lang zijn. Heel wat anders dan de harde en eenzame werkelijkheid zoals die te zien is in de film Harry Brown. Kille flatgebouwen vol graffiti en gewelddadige groepen jongeren die alles en iedereen terroriseren, just for fun.

In De Kersenpluk zag ik voor mij nog onbekende acteurs en actrices aan het werk en dat vind ik zelf vaak erg prettig. Het draagt in mijn belevingswereld bij aan een gevoel van echtheid van een film en van de personages. Eigenlijk zou elke film op die manier gemaakt moeten zijn, dacht ik even. Eén rol voor één acteur en daarna nooit meer. Maar als ik dan Michael Cain weer zie acteren in Harry Brown ben ik maar wat blij dat die man nog zo productief is op zijn leeftijd (77). Zeer de moeite waard dus, deze film. En niet alleen maar vanwege Michael Cain. Ook de andere rollen worden vaak akelig realistisch vertolkt. En als je dan ziet en voelt hoe (schijnbaar) onveranderbaar de geweldplegers zijn, stel je jezelf misschien toch heel even de vraag of de kogel niet het enige middel is om dit soort mensen en het geweld te stoppen. Harry Brown dacht even van wel.

Waarom val ik bijna van mijn fiets als ik bij windkracht 8 opeens een windvlaag van opzij krijg maar fietst dat meisje in de film De Storm bij windkracht 11 fier rechtop over de dijk? En waarom konden de mensen in die film gewoon op de dijk staan en naar de zee staren terwijl ik bij tegenwind voorover moet gaan hangen om niet achterover te kukelen? En hoe kan het dat ze elkaar überhaupt konden verstaan bij de herrie van een zuidwesterstorm? Omdat het – vergeef me de flauwe woordspeling – een storm was in een glaasje Hollands leidingwater. Geen spectaculaire dijkdoorbraak, geen beelden van mensen, koeien en schuurtjes die meegesleurd worden door het water. Misschien was het toen ook wel niet zo spectaculair, alleen maar heel veel en heel onverwachts. Maar om een film wat interessanter te maken voor het oog zul je als filmmaker toch hier en daar wat moeten overdrijven. Een scène als in de film The Day after Tomorrow waarin New York overspoeld wordt door een enorme vloedgolf zou iets teveel van het goede zijn geweest, maar een beetje rampenfilm moet het toch van dit soort beelden hebben. En daarom zat ik afgelopen week een beetje beteutert in de bioscoop op het moment dat iemand riep ‘Het water komt!’. Nou, waar dan, waar dan!?

Na een kwartiertje was het eigenlijk gedaan met de film. De spanning waar ik op zat te hopen kwam niet, en daarna volgde een eindeloze zoektocht naar de baby. Heeft u misschien mijn baby gezien? zou dan ook een betere titel voor deze film zijn geweest, of klink ik nu te negatief? Dan wil ik hier best aan toevoegen dat er hele mooie beelden in de film zaten en dat ik onder de indruk was van het talent van de hoofdrolspelers, maar het maken van een rampenfilm moeten ze toch overlaten aan Hollywood.

Soms schiet je opeens zomaar de naam tebinnen van een of andere bekende schrijver, acteur, muzikant, en vraag je je af hoe het nu met hem/haar eigenlijk is. Meestal natuurlijk als je al lange tijd niks meer vernomen hebt van die persoon via de gangbare media. Zoals David Bennent bijvoorbeeld die in 1979 de rol speelde van de kleine eigenwijze Oscar in Die Blechtrommel. Daarna had hij nog even een rolletje in Legend maar toen werd het opeens stil. Hoe zou het nu met hem zijn? Leeft hij eigenlijk nog wel of heeft hij dertig jaar geleden – net als kleine Oscarchen – besloten verder maar niet meer op te groeien en kind te blijven?

Internet biedt uitkomst en het blijkt dat hij weinig tot niet meer in films speelt maar wel veel op het toneel te zien is. En Tobe Hooper – ooit veelbelovend als regisseur na Texas Chainsaw Massacre en Poltergeist – regisseert vandaag de dag vooral afleveringen van tv-series maar geen films meer. En Anne Clarke? Die toert nog gewoon rond en maakte afgelopen jaar zelfs weer eens een nieuwe plaat. En Patrick Duffy, aka The Man from Atlantis en Bobby Ewing in Dallas? Die speelt tegenwoordig – met hevig opgetrokken wenkbrouwen – een rol in The Bold and the Beautiful. En Mister T. uit The A-Team? Die lust ze nog steeds rauw.

Via Mininova heb ik wat oude afleveringen gedownload van I Dream of Jeannie, een Amerikaanse comedy uit de zestiger jaren. Als kind zag ik deze serie al op de Nederlandse TV en nadien waarschijnlijk ook nog wel een aantal keren in de herhaling. De mooie jonge dame – van tweeduizend jaar oud – die in een fles woont (‘the jeannie in a bottle) en kan toveren met een knikje van haar hoofd en ogen, met of zonder daarbij haar armen over elkaar heen te slaan om het toveren nog wat extra kracht bij te zetten. Misschien was ze wel de eerste ‘liefde’ in mijn jonge leven.

Wat ik een paar dagen terug zei over tv-kijken klopt niet. Ik moet hier namelijk toegeven dat ik nu sinds een week iedere avond naar een paar afleveringen van deze serie kijk en hier erg veel plezier aan beleef. Op een bepaalde manier komt ze tijdloos over, ondanks dat de zestiger jaren volop te zien zijn in de felgekleurde kleding of interieurs, muziek en gastoptredens van destijds populaire popgroepen of iemand als Groucho Marx in wie het personage Major Healey omgetoverd wordt als hij wenst ‘the funniest man on earth’ te willen zijn.

De dvd’s met alle afleveringen uit de 5 seizoenen waren al langer te koop, maar binnenkort verschijnt er nog een luxe verzamelbox incl. allerlei leuke extra’s. Nee, die ga ik niet kopen, maar ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die dat wel doen. Zo’n ‘echte’ fles in je huiskamer zou toch uitnodigen er af en toe een blik in te werpen. Je weet maar nooit wanneer ze weer terug komt.

Ik ben trouwens niet de enige ‘fan’ van deze serie. Hier lopen er nog wat.