SpoenkJack Tummers

De film Suspicion uit 1941 draait helemaal rond de argwaan die Joan Fontaine krijgt voor de goede bedoelingen van haar kersverse echtgenoot Gary Grant. Op een gegeven moment verdenkt ze hem zelfs van het plannen van een moord op zijn beste vriend. Of dit zo is? Dan moet je de film zelf maar even gaan bekijken. Hij is zeker de moeite waard, al was het alleen maar (weer) vanwege de mooie belichting en fotografie. Het enige minpuntje is wat mij betreft de soms irritant (en dus erg goed) acterende Gary Grant die zijn echtgenote de hele tijd liefkozend monkeyface noemt. Vertaald als apesnoet zou een moderne vrouw hem allang een mep verkocht hebben, maar Joan vindt het allemaal best.

Gisteravond keek ik naar Chloe. Een thriller uit 2009 waarvan ik toen overwoog deze te gaan zien in de bioscoop maar nu blij ben dat ik dat niet gedaan heb. Tot zover deze korte recensie… Het acteerwerk van Julianne Moore en Liam Neeson was zoals te verwachten viel prima en ook de jonge Amanda Seyfried deed het prima in haar rol van lichtelijk gestoord escortmeisje. De spanning van ‘hoe zit het nou’ en ‘waar gaat dit naartoe’ was wat mij betreft vanaf het begin echter afwezig. De intro, ingesproken door het personage Chloe, verried al meteen hoe het verhaal verder zou gaan verlopen. En daar zit je dan, toch een beetje in spanning. Maar dan van de twijfel. Kijk ik hem af of niet? Zou ik hem alleen gekeken hebben weet ik zeker dat ik het einde van de film niet afgewacht zou hebben. En het enige dat me nu, een dag later, van deze film is bijgebleven is het vermoeide en vertwijfelde gezicht van actrice Julianne Moore. Een thriller op zich.

Waarom val ik bijna van mijn fiets als ik bij windkracht 8 opeens een windvlaag van opzij krijg maar fietst dat meisje in de film De Storm bij windkracht 11 fier rechtop over de dijk? En waarom konden de mensen in die film gewoon op de dijk staan en naar de zee staren terwijl ik bij tegenwind voorover moet gaan hangen om niet achterover te kukelen? En hoe kan het dat ze elkaar überhaupt konden verstaan bij de herrie van een zuidwesterstorm? Omdat het – vergeef me de flauwe woordspeling – een storm was in een glaasje Hollands leidingwater. Geen spectaculaire dijkdoorbraak, geen beelden van mensen, koeien en schuurtjes die meegesleurd worden door het water. Misschien was het toen ook wel niet zo spectaculair, alleen maar heel veel en heel onverwachts. Maar om een film wat interessanter te maken voor het oog zul je als filmmaker toch hier en daar wat moeten overdrijven. Een scène als in de film The Day after Tomorrow waarin New York overspoeld wordt door een enorme vloedgolf zou iets teveel van het goede zijn geweest, maar een beetje rampenfilm moet het toch van dit soort beelden hebben. En daarom zat ik afgelopen week een beetje beteutert in de bioscoop op het moment dat iemand riep ‘Het water komt!’. Nou, waar dan, waar dan!?

Na een kwartiertje was het eigenlijk gedaan met de film. De spanning waar ik op zat te hopen kwam niet, en daarna volgde een eindeloze zoektocht naar de baby. Heeft u misschien mijn baby gezien? zou dan ook een betere titel voor deze film zijn geweest, of klink ik nu te negatief? Dan wil ik hier best aan toevoegen dat er hele mooie beelden in de film zaten en dat ik onder de indruk was van het talent van de hoofdrolspelers, maar het maken van een rampenfilm moeten ze toch overlaten aan Hollywood.

Altijd leuk om een beetje rond te surfen op de site van IMDB en foto’s te bekijken van filmsterren, toen en nu: Jodie Foster in haar allereerste tv-optreden in 1968 en in de film Flightplan uit 2007.

Via Mininova heb ik wat oude afleveringen gedownload van I Dream of Jeannie, een Amerikaanse comedy uit de zestiger jaren. Als kind zag ik deze serie al op de Nederlandse TV en nadien waarschijnlijk ook nog wel een aantal keren in de herhaling. De mooie jonge dame – van tweeduizend jaar oud – die in een fles woont (‘the jeannie in a bottle) en kan toveren met een knikje van haar hoofd en ogen, met of zonder daarbij haar armen over elkaar heen te slaan om het toveren nog wat extra kracht bij te zetten. Misschien was ze wel de eerste ‘liefde’ in mijn jonge leven.

Wat ik een paar dagen terug zei over tv-kijken klopt niet. Ik moet hier namelijk toegeven dat ik nu sinds een week iedere avond naar een paar afleveringen van deze serie kijk en hier erg veel plezier aan beleef. Op een bepaalde manier komt ze tijdloos over, ondanks dat de zestiger jaren volop te zien zijn in de felgekleurde kleding of interieurs, muziek en gastoptredens van destijds populaire popgroepen of iemand als Groucho Marx in wie het personage Major Healey omgetoverd wordt als hij wenst ‘the funniest man on earth’ te willen zijn.

De dvd’s met alle afleveringen uit de 5 seizoenen waren al langer te koop, maar binnenkort verschijnt er nog een luxe verzamelbox incl. allerlei leuke extra’s. Nee, die ga ik niet kopen, maar ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die dat wel doen. Zo’n ‘echte’ fles in je huiskamer zou toch uitnodigen er af en toe een blik in te werpen. Je weet maar nooit wanneer ze weer terug komt.

Ik ben trouwens niet de enige ‘fan’ van deze serie. Hier lopen er nog wat.

Vandaag kocht ik de dvd-box “Laurel & Hardy: Talkies”, met 6 dvd’s en 41 van hun beste korte geluidsfilms. Na ze eerst allemaal verzameld te hebben op Betamax, daarna overgespoeld op VHS, is het dan nu tijd voor een collectie op DVD. En ik moet zeggen dat dat toch wel erg fijn is. De kwaliteit is beter dan wat ik had en ze zitten nu netjes opgeborgen in één box, i.p.v. verspreid over 15 of meer VHS-banden.

lees verder »

Op de een of andere manier heb ik islamitische vrouwen met een hoofddoekje altijd mooi en sexy gevonden. En eindelijk weet ik nu ook waarom.