Nog zo’n fantastische natuurdocumentaire. Nu van een kikker die zich langzaam omdraait en er dan niet als een speer vandoor gaat. Let ook op de details, zoals een insect dat rakelings over de oppervlakte van het water scheert. Zelden zo mooi gefilmd. Ik zit er sterk aan te denken hem op dvd uit te brengen.
Kijk, zo vind ik de winter nog wel leuk. Komend uit een warm bedje, kachel aan, computertje aan en dan met een flinke mok koffie kijken naar hoe de stichting RAVON een steenmarter op het ijs heeft weten vast te leggen met hun webcam. Eigenlijk is die webcam daar neergezet om kikkers te kunnen volgen in hun broedtijd, maar de webcam blijft het hele jaar staan en zo nu en dan sluipt er dan weleens iets anders voorbij. Ik ben gek op dit soort beelden. Ik vind ze eigenlijk nog mooier en spannender dan de beelden van peperdure natuurdocumentaires. Op deze webcambeelden ervaar je hetzelfde soort ‘oh kijk daar!’ dat je hebt tijdens een wandeling in de natuur. Een vos, waarvan je eigenlijk alleen nog maar de staart zag voordat het dier verdween in de struiken, is een volwaardige natuurbelevenis. Want een vos laat zich niet zo makkelijk zien, en jij hebt hem gezien, met eigen ogen!
Hetzelfde had ik een keer met een ree. Ik zag het dier staan terwijl ikzelf, dacht ik, verborgen stond achter wat struiken. Ik hield me doodstil, onzichtbaar (dacht ik), terwijl het ree recht in mijn richting keek. Een betere foto dan bijgevoegd exemplaar heb ik er niet van kunnen maken, maar het beantwoord wel precies aan het stiekeme-kijken-gevoel dat ik had op dat moment. Bij het soort webcambeelden als van de steenmarter ervaar ik iets dat hierop lijkt. Misschien wel omdat zo’n webcam ook iets in zich heeft van voyeurisme. Je kijkt door het gaatje van een kleine camera naar dingen die je anders maar met moeite te zien krijgt. Stiekeme kijkers zijn we. Ik in elk geval wel.
De Volkswagen Kever, Kefer, Beetle. Het model is vernoemd naar dat kleine insectje, maar het had net zo goed vernoemd kunnen zijn naar een kikker. Veel scheelt het qua vormgeving niet.
In september schreef ik een stukje over een kever die vastgepind zat aan de prik van een prikkeldraad en een soortgelijk restant van een kikker. De kikker bungelde ondersteboven, waarbij een van de poten strak naar een kant uitgestrekt stond. Op de computer draaide ik het beeld 180 graden en zag toen opeens een rapper voor me. Voor wie zich afvraagt wat ik bedoel, zie foto. Veel verschil is er wat mij betreft ook niet tussen die twee. De meeste rap vind ik crap en over de cultuur die deze muziekstroming omgeeft kan ik ook maar weinig positiefs bedenken, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Een hoop gebaren, kapsones en blingbling, maar verder weinig om het lijf. Net als die arme kikker.
In een afgelegen deel van Papoea-Nieuw-Guinea hebben wetenschappers 26 nieuwe diersoorten, 9 nieuwe planten en zo’n 200 nog onbekende insecten ontdekt. Dat dat nog kan in deze tijd. Gelukkig wel, zou je kunnen zeggen, en bovendien hoognodig. Door het ontdekken van nieuwe diersoorten in bepaalde gebieden heeft met meteen aan argument dat aangevoerd kan worden tegen ontbossing. Dat was het doel van deze expeditie, net zoals Marc van Roosmalen dit – tot nu toe tevergeefs – probeert te doen in het Amazonegebied van Brazilië. Dit kikkertje zal deze eeuw misschien niet overleven, het is hem wel gelukt – ondanks zijn felle kleur – lange tijd ongezien te blijven. De zelfgenoegzame glimlach op zijn gezichtje laat zien dat hij hiermee erg in zijn nopjes is.
Voor meer foto’s: Conservation International »
Zomaar een dagje wandelen langs het strand is er niet meer bij in de herfst- en wintermaanden. Een grote doek en een oud flesje Otrivin neusdruppels gevuld met kraanwater is het minste dat je bij je dient te hebben. En een mobiele telefoon. In deze tijd van het jaar kun je volgens het RAVON (Reptielen Amfibieën Vissen Onderzoek Nederland) op het strand een aangespoelde zeeschildpad tegenkomen. Haast is dan geboden om het dier te redden en daarom is er een protocol opgesteld met instructies. Nathouden, regelmatig ogen druppelen en Diergaarde Blijdorp te Rotterdam (010-4431495) of Burgers’ Zoo in Arnhem (026-4450373) bellen. Dus, lekker wandelen maar tegelijkertijd je ogen goed openhouden en uitkijken naar aangespoelde zeeschildpadden. Zowel in 2008 als in 2009 zijn er maar liefst twéé exemplaren aangespoeld op de Nederlandse kust.
Als iemand geeuwt, is het moeilijk om niet spontaan mee te gaan doen. Sterker nog: zelfs lezen over geeuwen kan ervoor zorgen dat u moet gapen. Maar waarom zijn wij mensen daar zo vatbaar voor? Wetenschappers hebben er onderzoek naar gedaan en concluderen nu dat geeuwen heel belangrijk is: het schept een band. (bron: scientias.nl)
Eergisteren kwamen vriend Peter en ik terug van Antwerpen van weer een dagje fotograferen in het havengebied. Fotograferen, uren achter elkaar intensief kijken, is heel vermoeiend. Dus zaten we op de terugweg in de auto gezamenlijk aan een stuk door te geeuwen. Hebben we een band met elkaar? Ja, maar dat geeuwen was toch echt wel van vermoeidheid. En als ik naar Balkenende of Rutte luister moet ik ook geeuwen. Betekent dat dan dat ik een band heb met die twee? Geenszins, neen en nogmaals neen. Dan geeuw ik uit verveling. Doe ik dit tijdens een lezing en zit ik op de eerste rij, dan doe ik het ook nog eens met de bedoeling de persoon op het podium te laten weten dát ik me verveel.
Baby’s schijnen al te gapen in de baarmoeder zodra ze elf weken oud zijn. Lang dacht men dat geeuwen iets te maken had met een tekort aan zuurstof, maar onderzoek heeft inmiddels aangetoond dat dat niet het geval is. In het artikel staat ook nog vermeld dat ook alle gewervelde dieren geeuwen, zelfs slangen en hagedissen. Dat laatste kan ik sinds gisteren bevestigen. Een klein boomkikkertje, bungelend aan een takje, trok zijn bekje wagenwijd open voor een geeuw terwijl ik een foto van hem probeerde te maken. Als mens voelde ik op dat moment een band met dat beestje, alleen vermoed ik dat dit gevoel niet wederzijds was. Veel meer vermoed ik dat het kikkertje zich afgevraagd zal hebben hoelang dat menspersoon nog bezig zou zijn met zijn fototoestel en kon het uiteindelijk een geeuw niet meer onderdrukken. Heel begrijpelijk. Ik baal er alleen van dat ik die geeuw niet op de foto heb.
Je ziet ze amper, totdat je je voet verplaatst en er opeens vanalles lijkt te gebeuren, daar beneden op de grond. Eerst denk je dat het sprinkhaantjes zijn, of kleine kevertjes. Totdat je wat beter gaat kijken en dan blijken het kleine kikkertjes te zijn. Dikke groene kikkers over een tijdje, maar wat scheelt het. Nu zijn ze nog zogenaamd in wording, maar alles zit er al op en aan en functioneert. Als je zo een tijdje rondloopt, in de buurt van een poel, zie je pas hoeveel het er zijn. Minstens honderden, misschien wel duizenden of nog meer. Velen zullen ten prooi vallen aan vogels, of mensen zoals ik, die nieuwsgierig geworden naar nieuw leven met schoenmaat 42 veel van dit nieuwe leven letterlijk en figuurlijk de grond in stampen.
De paddentrek is in volle gang, en zo ook in Oisterwijk. Komend weekend wordt nog een flinke overtocht verwacht en dan wil ik nog even gaan kijken. Gisteren was ik ook in de buurt maar toen waren er niks geen padden te zien, alleen maar een paar hele platte.
