SpoenkJack Tummers

Dementie, Alzheimer, iedereen is wel bang hier ooit een keer mee geconfronteerd te raken. Een voorproefje hiervan ervaar ik dagelijks als ik weer eens op een website moet inloggen of wanneer een instantie vraagt om mijn persoonlijke unieke code. Hoeveel ik er inmiddels al heb weet ik niet. Ik heb wel een schriftje waar ik mijn inloggegevens in bewaar, maar compleet is dit overzicht absoluut niet. Regelmatig komt het voor dat ik op een website niet kan inloggen omdat de inloggegevens niet blijken te kloppen. Als het me na een aantal keren proberen nog niet lukt kies ik voor de optie ‘inloggevens versturen per e-mail’. Maar dan blijkt dat e-mailadres weer niet te bestaan. Ook e-mailadressen heb ik in het verleden erg veel aangemaakt.

Laatst had ik een soortgelijk probleem met mijn pincode van een nieuwe betaalrekening die ik had aangevraagd. Ik had de pincode opgehaald op het postkantoor, ze in mijn hoofd geprent en het briefje daarna versnipperd en weggegooid. Vier cijfertjes onthouden, dat moet toch nog wel lukken, en zo moeilijk was de combinatie niet. De eerstvolgende keer dat ik mijn nieuwe pinpas wilde gebruiken bleek de code niet te kloppen. Na drie pogingen werd de pas geblokkeerd en besloot ik voor de zekerheid de pincode opnieuw aan te vragen. Na een week kreeg ik bericht dat ik mijn code kon gaan ophalen bij het postkantoor. Thuis scheurde ik de envelop meteen open, nieuwsgierig naar wat er fout was gegaan. Het nummer was nog hetzelfde als de eerste keer, alleen bleek dat ik de cijfers niet goed had gelezen. De afbraak vindt niet alleen maar plaats in mijn hersenen, ook mijn ogen worden langzaam slechter.

Een paar maanden geleden maakte ik een paar foto’s van schrijfster Marinet Haitsma voor het blad Vizier, een kwartaaluitgave van de ADF stichting (Angst, Dwang en Fobie). Ze werkt regelmatig voor dit tijdschrift in de vorm van artikelen, verhaaltjes of interviews. In dit nummer beschrijft ze wat ze allemaal meemaakt en voelt tijdens een schijnbaar onbeduidende wandeling naar een jazzconcert in een plaatselijke kerk. Die wandeling heeft ze echt gemaakt, de rest is een mengeling van eigen gevoelens en herinneringen en vooral heel veel inlevings- en voorstellingsvermogen. Onmisbare eigenschappen voor een schrijver. En ook voor de lezer trouwens, anders begrijp je niet waar het over gaat.

In Goirle geen incidenten gisteravond. Geen bommeldingen, geen voorbijknetterende brommertjes, niks wat een claim wegens ‘schokschade’ zou kunnen opleveren bij de verzekeringsmaatschappijen. Het ging allemaal heel gladjes. Zelf heb ik vooral even aan mijn vader moeten denken. Geen oorlogsslachtoffer, maar die ken ik dan ook niet. Ook geen opa of verre oom die de oorlog niet heeft overleefd. Toch vertelde mijn vader me weleens dat hij tot lang na de oorlog regelmatig wakker schrok uit een angstdroom die met de oorlog te maken had. Angst is eigenlijk ook een soort oorlog, maar dan in jezelf. Blijf ik of is het beter dat ik vlucht. Als die angst maar sterk genoeg is kan hij net zo verlammend werken als de dood. Dus stond ik gisteravond vooral even stil bij al die mensen die nu nog in angst moeten leven. In China of Noord-Korea, in gebieden met terrorisme, honger of overstromingen, of omdat ze continu bedreigd worden door een bende of een eigen familielid. Dat soort angsten ken ik gelukkig niet. En als we daarna weer thuisgekomen samen op de bank gaan zitten om naar een film te kijken voel ik me bijna schuldig dat ik niet wat meer lijd. Aan de andere kant, het soort (neurotische) angsten waar ik in mijn leven mee te maken heb gehad waren ook niet zo prettig.