SpoenkJack Tummers

Op dit moment ben ik de trilogie van The Lord of the Rings weer eens aan het bekijken. Het blijven prachtige films. Peter Jackson heeft zichzelf hiermee onsterfelijk gemaakt en met hem velen die aan de films hebben meegewerkt. En dat zijn er nog al wat. Na afloop van het eerste deel, The Fellowship of the Ring, volgt een aftiteling waarbij je makkelijk in slaap kunt vallen. Haal de aftiteling weg en de film duurt nog maar half zo lang. Bij wijze van spreken. Het moeten alles bij elkaar duizenden namen zijn geweest. Als je de extra’s bekijkt die bij deze dvd’s zitten kun je ook begrijpen waarom. Een boek waarvan men lange tijd dacht dat het onverfilmbaar was en een project dat nooit of te nimmer door slechts een handjevol mensen verwezenlijkt had kunnen worden. Of je moet Ralph Bakshi heten en een animatiestudio hebben. In 1978 deed Bakshi – vooral bekend door zijn Fritz the Cat films – een poging met de verfilming van de eerste helft van de trilogie.
De film van Bakshi staat in de boeken als mislukt en daar kan ik het toch niet mee eens zijn. Ik heb de film destijds nog in de bioscoop gezien vanwege de bijzondere animatietechnieken die in deze film voor het eerst werden toegepast. Live action opnamen werden getraced – een techniek waarbij men beeld omzet naar tekening – en daarna geïntegreerd binnen de animatie. Het was een experiment en geen film voor de grote massa. Geen tekenfilm zoals The Lion King of Pocahontas, hoewel er erg grappige scènes in voorkomen. En de film is zeker niet zo goed als de trilogie van Peter Jackson. Vergeten kan ik hem zelf in elk geval niet, zeker niet nu ik hem nog een keer heb kunnen bekijken via YouTube. Daar staat de hele film opgedeeld in een stuk of 13 losse filmpjes ».

Toen computers voor het eerst ingezet werden om complete animatiefilms te maken, hield iedere liefhebber van dit soort films zijn hart vast. Het einde van de tekenfilm was in zicht want levendigheid en emotie zouden onherroepelijk verdwijnen. Subtiliteit zou vervangen worden door een hoop herrie en actie en animators zouden werkloos worden. Het tegendeel is inmiddels wel bewezen. Na Pixar werden over de hele wereld studio’s in het leven geroepen die dit soort films gingen produceren en elk jaar verschijnen er verschillende titels. En de animators zijn niet werkloos geworden. Ook een uit pixels bestaand figuurtje moet aangestuurd worden en het zijn juist deze mensen die met een uitzonderlijk gevoel voor detail leven weten te brengen in een tekenfilmkarakter. En dat is precies wat ze in de studio’s van Pixar zo verdomde goed voor elkaar krijgen. Films die zichtbaar met heel veel liefde gemaakt zijn, anders krijg je het niet voor elkaar keer op keer films af te leveren die door bijna iedereen gewaardeerd worden, of je nu 6 jaar oud bent of 60. Geen open deuren, geen voor de hand liggende verhaallijntjes, maar origineel en tot in de puntjes doordacht en uitgewerkt. Na deel twee kan ik me herinneren ergens te hebben gelezen dat men niet van plan was een derde deel te maken. Niet omdat dat zo hoort tenminste, en ook niet voor de ‘easy money’. Maar, zo zei men toen, als we een goed verhaal zouden hebben zouden we best een deel drie willen maken. Of een deel vier of vijf en verder. En dat hebben ze bij de serie films rond Shrek niet goed begrepen en bij Pixar wel. Toy Story 3 is vreselijk leuk en een volwaardig deel in de serie. Als je nog niet het gevoel hebt dat je vakantie hebt, ga dan even naar deze film. Bij voorkeur ‘s middags zodat het nog licht is als je weer naar buiten komt en je daarna met nog knipperende ogen een ijsje of frietje kunt gaan eten in de winkelstraat.

‘Wetenschappers van het Donders Instituut in Nijmegen, onderdeel van de Radboud Universiteit, zijn erin geslaagd burn-out aan te tonen in de hersenen van patiënten. Daarmee is burn-out voor het eerst vast te stellen op grond van objectieve gegevens.’

Even heel iets anders… Terwijl ik in het mapje ‘audio’ op mijn pc zit, bezig met voor iemand een interview te editen, zie ik daar een bestandje staan met de naam ‘cow and chicken.mp3′. Kent iemand die tekenfilmserie nog? Moet haast wel, want eind negentiger jaren is nog niet zó lang geleden toch?. Voorwaarde is wel dat je toen regelmatig naar Cartoon Network keek. Cow and Chicken was absoluut niet diervriendelijk te noemen, maar wel heel erg leuk! Cow, chicken, soms met neefje Boneless (een kip zonder botten) en af en toe bezoek van Weasel die ook nog zijn eigen serie had, samen met de sullige Baboon. Vreemd, lachwekkend, bizar af en toe. Schots en scheef, wat betreft de tekeningen en de inhoud. Wat jammer dat dit soort compleet onbenullige tekenfilms het niet lang volhouden op tv, maar wel een hele hoop andere compleet onbenullige tv-programma’s met vreemde, lachwekkende en af en toe zeer bizarre mensen.

De tune van Cow and Chicken:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wikipedia: Cow and Chicken en I.M. Weasel

Klein klein kleutertje, wat doe je toch op het Buitenhof?

Zonder geluid. Het liedje moet je er zelf maar even bijneuriën.

Bijna een soort Sinterklaascadeautje: Simon’s Cat. Korte tekenfilmpjes van Simon Tofield over een man (Simon Tofield zelf?) en zijn kat. Ik kreeg de link doorgestuurd door I. naar aanleiding van wat minder blije e-mails over en weer over de toestand van de wereld. Waar een eenvoudig mens zich maar druk om kan maken… De filmpjes over Simon’s Cat helpen om een glimlach (of schaterlach) terug op je gezicht te krijgen en doen me ook weer een beetje verlangen naar een kat in huis. In totaal zijn er tot nu toe 6 filmpjes waarvan één met een hond. Ook die is leuk, maar die van de katten zijn het leukste. Zelf heb ik ze al meermalen bekeken en me erover verbaasd hoe treffend de gedragingen van de kat zijn. En die van de baas (ik?).

Alles naar verhouding. In Brazilië wordt hectare na hectare bos gekapt, in Nederland boompje na boompje. Soms kan men niet anders omdat het oude en zieke bomen zijn die een gevaar kunnen opleveren voor ‘onderdoorgangers’. Natuurlijk worden er ook nieuwe bomen geplant, maar her en der verdwijnen prachtige en vaak oeroude bomen omdat dat zo uitkomt. Voor de gemeente of voor de boer of huiseigenaar die hiermee een lapje grond meent te winnen. Illegale bomenkap gebeurt veel, alleen weten we dat vaak niet. Om hier wat meer zicht in te krijgen is de Partij voor de Dieren in Brabant begonnen met een actie ‘Stop illegale bomenkap’. Vrijwilligers houden een oogje in het zeil en controleren waar wel en waar niet illegaal gekapt wordt. Van de vele foto’s die er inmiddels geschoten zijn heb ik een korte animatie gemaakt voor op de provinciale site van de partij.

Dat het niet alleen maar een Brabantse aangelegenheid is kon ik merken aan een mail van M. uit Rotterdam. Bij haar op het dijkje om de hoek zijn vorige week 8 à 9 stokoude bomen gekapt. Allemaal tegelijk ziek zullen we maar denken. Er zou best een goede en geldige reden kunnen zijn geweest om deze bomen te kappen, maar dan zou het mooi zijn als een gemeente de buurtbewoners daarover zou hebben ingelicht. Meestal worden dit soort dingen – voor het gemak – vergeten. Mensen zouden weleens bezwaar kunnen gaan maken…

Het ronddraaiende huis in Tilburg staat er nog. Als het aan de eer en koppige vastbeslotenheid van sommige gemeenteraadsleden zal liggen ook nog een hele tijd, wat de kosten ook zullen zijn de komende jaren. Inmiddels is het al een paar keer stuk geweest, volgesmeerd met grafitti en gekraakt, en hoezeer ik kunst ook de ruimte wil geven, ik kan het met de beste wil van de wereld niet mooi of interessant vinden. De bedoeling van kunstenaar John Körmeling was om wachtende automobilisten bij de rotonde te verwarren en een vervreemding van de werkelijkheid mee te geven door een huis te laten draaien midden op een rotonde. Normaal is het de automobilist die zich voortbeweegt en staat de bebouwing stil. Maar temidden van alle reacties heb ik het woord vervreemding nog niet gehoord, alleen maar ergernis en gevloek. En dat hoort bij het normale beeld van automobilisten in het verkeer, dus dat is niet nieuw.

Wat wel nieuw zou zijn geweest is een ronddraaiende bewegwijzering. Zelf ben ik die nog nergens tegengekomen en ik weet zeker dat dit tot grote verwarring zou hebben geleid.

Men zegt wel eens dat een bos voor de denkers is en de zee voor dromers. En nu vind ik een bos echt heerlijk om doorheen te lopen, toch gaat er wat mij betreft niks boven lekker onderuit op het strand liggen en naar de bootjes kijken…