SpoenkJack Tummers

Gezien op de landbouwvakbeurs 2011 op de stand van MS Schippers, Passion for Farming, een hoe noem je zo’n apparaat nu eigenlijk? Met neme een biggetje uit de box. Men drukke het rechteroortje tegen een machientje dat een oormerkje aanbrengt. Daarna kantele men het biggetje en coupere volledig automatisch het staartje waarna er rookpluimpjes te zien zijn. Daarna draaie men het biggetje weer met het hoofdje naar voren om het zijn eerste injectie te kunnen geven. Daarna neme men het volgende biggetje enzovoorts enzovoorts. Gemak dient de mens en het biggetje heeft er nauwelijks last van. En toch is er altijd iets in me dat roept dat er iets niet klopt in dit beeld.

Klik hier voor een deel van de »video

Eindelijk heeft de mens dan toch een oplossing gevonden voor zijn sterfelijkheid: resomeren. Het lichaam van de mens wordt na diens overlijden in een resomator gelegd. In het eerste bakje gaat dan een oplossing van alkali en water. Deurtje dicht, de draaiknop op 150 graden zetten en het programma laten lopen. Resomeren wordt ook wel bio-crematie genoemd en niet zonder reden. Het resultaat is 100% schoon en kreukvrij.

Klik hier voor een instructiefilmpje met muziek »

Ziggo gaat zijn zenderpakket uitbreiden en op het analoge kanaal zullen er een aantal verdwijnen. Deze kun je echter ‘wel nog blijven ontvangen indien u over een digitale ontvanger beschikt’. Zo’n ding heb ik, maar ik zet hem amper aan. Wanneer ik ‘s avonds voor het naar bed gaan nog even de tv aanzet ben ik snel uitgezapt. Ook als ik de digitale ontvanger aanzet, alleen duurt het dan ietsje langer omdat daar meer zenders op zitten. Ik kan me ook niet meer herinneren wanneer dat zappen nu eigenlijk begon en wanneer dat nog leuk was. Alles wat ik nu tegenkom lijkt wel te maken te hebben met emoties. Op de ene zender houdt moeder huilende dochter vast omdat ze zo blij is met haar nieuwe tuin, op de andere liggen jongeren onderuit in zitzakken elkaar te vertellen wat ze aan de ander leuk vinden en wat niet. Zelfs een gewoon natuurprogramma kan bijna niet meer zonder emoties verteld worden, daar zijn altijd woorden voor nodig als ‘weird, fantastic, amazing, incredible’. Een programma over grote architectonische werken kan niet meer zonder bij herhaling te vermelden hoeveel ‘tons of steel’ er voor nodig waren. Kortom, ik ben uitgezapt, en dat eigenlijk al een hele tijd. Tijd is het daarom, wat mij betreft, dat Ziggo een nieuw basispakket zenders samenstelt voor mensen die een tv alleen nog maar willen hebben voor de noodzakelijke informatievoorziening en voor evenementen als de Olympische Spelen, de Tour de France en de landing op Mars. Dit pakket zou bestaan uit slechts 10 zenders. De drie Nederlandse zenders, 3 Duitse zenders, twee Belgische en BBC 1 en 2. En dan zou ik daar graag ook een tv bij willen hebben met zo’n draaiknopje van 1 tot 10.

Gisteren bij Een Vandaag hadden ze voor de verandering eens een paar onderwerpen waar je blij van kon worden. Ergens in het noorden van het land was een initiatief ontstaan van burgers om zonne-energie te promoten, met name voor particulieren, en later in de uitzending was er aandacht voor het Repair Café. In het Repair Café kunnen mensen langskomen met een apparaat dat het niet meer doet, om dan samen met anderen te kijken of het ding nog te repareren valt. Repareren dus, en niet zonder meer weggooien en vervangen. Vroeger was het normaal dat vader probeerde de fiets of de kraan te repareren en moeder kleding kon herstellen. Dat mensen dit vaak niet meer doen is wel te begrijpen. Apparaten worden steeds complexer of zitten vol met electronica of men heeft geen tijd vanwege een drukke baan of het gezin. Vaak weet men echter eenvoudigweg niet meer waar men zou moeten beginnen als iets stuk gaat. Dan maar een vakman laten langskomen of naar de winkel voor een nieuwe. En dat terwijl repareren zo leuk kan zijn en zo bevredigend. Twee voorbeelden wil ik hierbij even noemen. In het ene geval wist ik een defecte dvd-speler – het schuifje ging niet meer open of dicht – te repareren door een kapot veertje te vervangen door een veertje uit een balpen. In het andere geval was het contragewicht in de wasmachine gebarsten en met hels kabaal tegen de buitenwand van de machine geslagen. De oplossing hiervoor bleek ook redelijk simpel. Even naar de Handyman een nieuw gewicht bestellen voor 35 euro en achterop de machine schroeven. In beide gevallen moet je natuurlijk wel bereid zijn het apparaat even open te schroeven als er zich een mankement voordoet. Maar ik kan zeggen dat als je die moeite neemt en het apparaat doet het daarna weer, je er een enorm fijn gevoel aan overhoudt. En dan doel ik niet op de geldbesparing die het opleverde, maar het genot van iets hebben weten te repareren. Hierdoor wordt de afstand tussen jou en het apparaat ook vanzelf kleiner en verdwijnt voor een deel de belangrijkste reden voor mensen om niet eens aan reparatie te willen denken, namelijk de angst voor techniek. Bij een vriendin bood ik eens aan mij even een blik te laten werpen onder de deksel van haar kapotte wasmachine. Dat mocht niet, want ik zou weleens iets stuk kunnen maken (?). Niet dat ik hem had weten te repareren, maar ik had het wel willen proberen. Ze kocht liever een nieuwe (want daar kan niks aan stuk gaan) en haar oude wasmachine staat nu waarschijnlijk nog steeds zijn rondjes te draaien bij iemand anders. Repareren kan echt ontzettend leuk zijn en zo’n initiatief van een Repair Café vind ik geweldig. Alleen hadden ze het wat mij betreft een Klus Kroeg mogen noemen.

Philips. Prima apparaten, zolang er maar geen bewegende onderdelen in zitten. Dat is wat vroeger vaak over Philipsproducten werd beweerd. Wilde je een cassettedeck kopen of walkman, dan vooral geen Philips. In zekere zin klopte dat ook wel. Mijn eerste cd-speler die ik kocht (en toch maar van Philips) hield er binnen twee jaar mee op. Een gebroken veertje, zo bleek toen ik het apparaat openmaakte. Ik kreeg het vervolgens weer aan de praat door het veertje te vervangen door een veertje uit een balpen. Een brilliante oplossing, al zeg ik het zelf. Voor zolang het duurde. Daarna heb ik nooit meer een apparaat van Philips gekocht waarbij er iets op en neer bewoog of draaide. Maar ja, Philips is toch iets om als Nederlander trots op te zijn. En zeker nu het bedrijf aangekondigd heeft flink te gaan investeren in het duurzamer en energiezuiniger maken van hun producten. Dat is mooi. Maar aan hun koffiezetters hoeven ze wat mij betreft niks te gaan verbeteren, die zijn al duurzaam genoeg. De mijne is inmiddels zo’n jaar of 15 oud en werkt nog steeds uitstekend. Sterker nog, de koffie die dit apparaat oplevert lijkt alleen maar lekkerder te worden. Net als de motor van een auto die naarmate hij ouder wordt steeds soepeler gaat lopen. Vooropgesteld dat je goed onderhoud laat plegen. Bij mijn koffiezetter is het interne onderhoud prima. Zo’n twee keer per jaar gaat er een liter azijn doorheen om hem te ontkalken. De buitenkant is echter een heel ander verhaal, maar daar kan Philips ook niks aan doen.

Tijdens de Kunsttour Maastricht van dit jaar was er één ding dat er wat mij betreft echt uitsprong, namelijk de stofzuigers van de Belgische kunstenaar Pierre Berthet. Vier stofzuigers – un installation d’expirateurs – die een tranceachtig geluid produceerden doordat de slangen heen en weer langs open plastic buizen zwiepten. Toen ik de zaal binnenstapte begon ik spontaan te glimlachen, en die glimlach nam ik ook weer mee naar buiten. Alsof je op een of andere duffe dag opeens iets grappigs ziet waardoor je stopt met denken en alleen maar blij getuige bent van iets nieuws en onverwachts.

Helaas had ik geen filmcamera bij me, maar wel mijn mp3-speler die ook geluid kan opnemen met een externe microfoon. Tesamen met één foto heb ik een minuut van dit geluid in een flashbestandje gezet, dus als je wilt weten hoe het ongeveer klonk kun je hier even kijken en luisteren. Het zwiepen moet je er zelf maar even bij denken.

Na de brommer van mijn vader is er nu opnieuw een antiquiteit verdwenen uit het huis van mijn ouders. De ijskast van het merk Fiat kochten ze een paar jaar na hun trouwen in 1963, hetzelfde jaar als waarin ik geboren werd. Daarmee is hij dus 45 jaar oud, maar dankzij het onmenselijk goed onderhoud (nog zo’n antiquiteit) door mijn moeder ziet hij er tot op de dag van vandaag nog uit als nieuw. Nou ja, hier en daar ontbreekt een klein stukje lak, maar voor de rest ziet hij er nog geweldig goed uit. En wat natuurlijk ook belangrijk is, hij doet het nog steeds prima!

Fiat? Maken die niet auto’s? Ja, maar bijna niemand weet dat ze eind vijftiger jaren, begin zestiger jaren – een tijd dat de huishoudelectronica in opmars was – ook ijskasten en wasmachines maakten. Zelfs op de ‘historica’-pagina van de website van Fiat staat hier niets over vermeld, en dat hadden ze best mogen doen want de kwaliteit van dit apparaat is inmiddels legendarisch (binnen mijn familie).

De afgelopen jaren stond de ijskast in de kelder van de flat van mijn ouders en werd dan alleen nog tijdens verjaardagen in- en aangezet om alle vlaaien kwijt te kunnen, maar nu vonden ze het dan tijd worden hem weg te doen, desnoods naar de stort… Dat zou zonde zijn, vond ik, zoiets unieks gooi je niet zomaar weg. Op zijn minst zou ik, net als in het geval van die brommer, even de moeite nemen om via internet een koper te vinden die zo’n apparaat nog kan waarderen en hem een mooi plekje wil geven in zijn of haar huis.

En dus staat de Fiat nu te pronken in zijn nieuwe thuis in Doetinchem bij J., fervent Fiatrijdster en lid van de Fiatclub Nederland. Als ik de foto’s bekijk die ze me opstuurde zou ik bijna spijt krijgen dat ik hem zelf niet heb gehouden, maar dat gevoel was maar van korte duur. Het interieur en de kleuren passen echt bij dat apparaat uit de zestiger jaren, en zo blij als zij ermee is zou ik toch nooit zijn geweest.

Begin september ben ik begonnen met een opleiding ‘vlak over de grens’. In België dus. Officieel is het een ‘academie voor de schone kunsten’, maar ik noem het voorlopig liever mijn fröbelschool. En of het ooit meer wordt dan dat is nog maar de vraag. Maar behalve fröbelen leer ik er ook nieuwe woordjes, net als vroeger op school.

Ik moest een paar plankjes op maat gezaagd hebben en dus ging ik op zoek naar een decoupeerzaag. “Ah, je bedoelt een wipzaag?” Even nadenken … misschien omdat het zagen dan in een wip gedaan is? Maar toen zag ik voor me hoe het zaagje rap op en neer bewoog en vandaar dan misschien de ‘wip’?

Niet helemaal. Het woord schijnt namelijk te komen van het Franse scie sauteuse ofwel ‘springende zaag’. Maar of het nu wippen of springen is, het is eigenlijk heel wat sneller te begrijpen dan decouperen. Ik heb het eerlijk gezegd zelfs moeten opzoeken in de Van Dale, en daar staat het woord decouperen omschreven als ‘uitsnijden, uitknippen, verknippen, in stukken snijden’.

De Nederlander heeft dus gekeken naar wát je met de bewuste zaag allemaal kunt doen en de Vlaming naar hoe het werkt. Ik voel zelf wel wat voor beide achterliggende gedachten: ik heb de plankjes namelijk aardig weten te ‘verknippen’ doordat het zaagje elke kant op sprong behalve recht vooruit. Maar het kan natuurlijk ook aan mijn zaag’kunst’ gelegen hebben.

Dit plaatje komt uit de gebruikershandleiding van een oude koelkast. Behalve de installatievoorschriften heeft men ook nog nagedacht over de ‘nazorg’: kijk uw koelkast na voordat u hem op straat zet, er kúnnen nog kinderen in zitten.

Dit handige (on)ding dat er voor zorgt dat stoepjes tegenwoordig niet meer meditatief met de hand worden geveegd maar oorverdovend machinaal, doet het iets té goed. De eerste keer dat ik het zag dacht ik nog dat het er met een regenbuitje wel weer vanaf zou zijn gespoeld, maar dat kan niet. Het apparaatje veegt niet maar schuurt.

Binnenkort dus te huur bij de Gamma of Karwei voor mensen met een veels te grote woonkamer.