SpoenkJack Tummers

… is een dagje in de file, als je op het verkeerde moment besluit te gaan. Het is alweer een aantal weken geleden dat het een van de laatste warme weekenden van het jaar was. We besloten nog even van die warmte te gaan genieten aan het strand en namen de auto. Maar hadden veel beter met de motor kunnen gaan want het was druk en de Vlaketunnel bij Goes dicht. Na verloop van tijd werd toch een van de rijstroken opengesteld voor verkeer, anders hadden we er nu nog gestaan, bij wijze van spreken. Het stelde me wel in de gelegenheid het landschap naast de snelweg eens goed te bekijken, waar je anders met 120 kilometer per uur langsscheurd.

Beelden van een dagje naar het strand »

Zojuist in het NOS Journaal van zes uur een korte reportage over de ANWB die vanaf nu nieuwe auto’s gaat verkopen via het internet. Een totaal nieuw concept. Of niet. In Tilburg woont een man uit China die hier zijn studie heeft gedaan en inmiddels zo’n anderhalf jaar bezig is ditzelfde concept op de markt te zetten. Ondanks dat in China meer dan een miljard mensen wonen doet hij het meeste in zijn eentje, en dat schiet natuurlijk niet erg op. Dan heeft de ANWB het een heel stuk makkelijker met zijn enorm netwerk binnen de autobranche. Ik vraag me af of ze ooit gehoord hadden van OrderValley.com zoals de website van deze Chinese man heet. Moet haast wel. Misschien hebben ze het hele idee wel van hem afgekeken, wie weet. Kort geleden kreeg ik nog een blikje Chinese thee van hem per post, als bedankje voor een gunst die ik hem had verleend. Dat zie ik de ANWB nog niet doen. Dus voor wie dan toch een auto wil gaan kopen via het internet, overweeg dan ook even dit alternatief: www.ordervalley.com. Heel vertrouwd, heel Chinees.

Ik weet niet zo goed wat ik van die splashteller moet denken. De website ziet eruit alsof het gaat om een leuke zomergame voor kinderen. Lekker felle kleurtjes, bijtjes die links en rechts in het beeld hangen te zoemen. Meedoen is makkelijk en je kunt opgeven hoeveel insecten er bij jou tegen de kentekenplaat kapot gevlogen zijn. Die van mij is altijd schoon, maar dat komt omdat die op de achterkant zit van mijn motor. Voorop zit de koplamp, een kleine stuurkuip en de radiateur van de waterkoeling. En die zitten ook bij mij altijd vol met kleine beestjes die ik er alleen maar met een schuursponsje of mijn nagels afkrijg. Miljarden insecten sterven op deze manier per jaar een vroegtijdige dood. Toch accepteer ik dit. Ook als ik wandel door het bos dood ik zonder het te weten per wandeling honderden insecten door ze te vertrappen. Met dieren en vogels vind ik dat lastiger. Zelf heb ik het gelukkig nog nooit meegemaakt dat ik plotseling een kat, konijn of egel voor de wielen van mijn motor kreeg. Wel ooit een eend die bijna tegen mijn helm vloog en die ik alleen maar kon ontwijken door snel mijn hoofd in te trekken en een stukje opzij te gaan hangen.

De reden dat er zo vaak dode dieren en vogels langs en op de weg liggen heeft vaak iets extra triests. Soms zijn ze niet meteen dood, vermoed ik, en liggen ze nog een tijdje na te lijden in de berm of op een vluchtstrook. En wat het voor mij nog triester maakt is dat veel van dit soort slachtoffers waarschijnlijk niet eens nodig zijn. De meesten tref je ‘s ochtends aan, als er extra hard gereden wordt op de wegen omdat mensen anders te laat komen op hun werk of gewoonweg omdat het kan omdat er nog maar weinig volk op de weg is. Nee, dat volk moet nog wakker worden, maar dieren en vogels zijn dat al lang. Als ik zelf ‘s ochtends vroeg of ‘s avonds laat op pad ben hou ik hier altijd wel rekening mee. Wat betreft die splashteller ben ik nieuwsgierig naar hoeveel dieren er jaarlijks dood blijven in het verkeer. De herten, vossen, konijnen, eekhoorns, vogels, katten en honden. Aardig wat denk ik, want alleen al binnen mijn eigen kleine leefgebiedje zie ik ze bijna iedere dag. Bijgevoegde scholekster lag op een paar meter afstand van een dood konijn, maar die was bijna niet meer als zodanig te herkennen.

Ik parkeerde mijn auto tussen die van anderen en liep het gebouw binnen. Het was een vreemd gebouw, een labyrinth zoals ik er nog niet een eerder zag. Vele bekenden waren aanwezig, zowel uit het heden als uit het verleden. Iedereen liep de ruimten af die zich in het gebouw bevonden. Soms kwam je iemand tegen die je net ook al zag, elders. Het leek of iedereen deel uitmaakte van één groot onderzoeksteam. Wat er onderzocht werd is me nog steeds niet duidelijk. Misschien alleen maar het vinden van de juiste uitgang. Gesproken werd er niet veel. Soms keek je even iemand aan of vroeg je kort of de aangrenzende ruimte nog iets nieuws te bieden had, en dan ging je weer verder. Zo ging het voor mijn gevoel uren door. Maar als je slaapt en het is een droom waar je je in bevindt is dat nooit met zekerheid te zeggen. Uiteindelijk begonnen mensen te verdwijnen tot alleen ik nog over was. Ik liep terug naar de plek waar ik het gebouw was binnengegaan en zag dat een aantal dieven er net met mijn auto vandoor gingen. Ik ging naar het politiebureau om aangifte te doen en kon me aldaar niet meer herinneren hoe mijn auto eruit zag. Welk merk? Welke kleur? En opeens drong het tot me door dat ik helemaal niet met de auto gekomen was maar met het paard. En dat paard stond nog gewoon op de plek waar ik het had achtergelaten. Heerlijk toch, dit soort dromen. Ik kan niet eens paardrijden, heb er zelfs nog nooit opgezeten. Dat zal ook wel de reden zijn waarom ik daarna meteen wakker werd. Dromen is leuk, maar je moet niet het onmogelijke verwachten…

De Volkswagen Kever, Kefer, Beetle. Het model is vernoemd naar dat kleine insectje, maar het had net zo goed vernoemd kunnen zijn naar een kikker. Veel scheelt het qua vormgeving niet.

In Nederland kan de politie vanaf 2012 weggebruikers gaan controleren op drugsgebruik. In België zijn ze al een beetje begonnen. Onder het motto ‘Gene Zever’ staan borden langs de snelweg die duidelijk maken dat het om de ‘zever’ (speeksel) gaat en of daar sporen van drugs in aangetroffen worden of niet. Een heerlijke Belgische woordspeling, ook al is deze niet helemaal correct. Het gaat per slot van rekening juist wél om de zever die ze moeten hebben. Ik vraag me af wat ze er hier in Nederland van gaan bakken. ‘Geen gezeik’ komt nog het best overeen, maar de zeik wordt dit keer niet onderzocht.

Marinet Haitsma schrijft vandaag op haar weblog dat benzinepompen geen sexappeal hebben. Daar moet ik haar toch even in corrigeren. Voor vrouwen mag een benzinepomp dan misschien een tochtig gat zijn waar het altijd stinkt naar olie en benzine, juist voor mannen kan dit een heel opwindende omgeving zijn. En dan heb ik het niet over ‘dat ding’ in ‘dat gat’ steken (om te kunnen gaan tanken…), dat zou te platvloers zijn. Ik doel op de eerder genoemde geuren die bij mannen, en in elk geval bij mij, heel opwekkend kunnen werken.

Ik ben geen sleutelaar. Nog steeds ben ik bang een cruciale moer of schroef de vernieling in te helpen als ik eens probeer te doe-het-zelven. Toch vind ik een garage of benzinepomp een heerlijke omgeving om in rond te lopen. De geur van smeer, olie en benzine. Heerlijk. Ze brengen me altijd meteen terug bij het aardse, het fysieke. Alsof het smeersel van de aarde contact maakt met mijn eigen smeersel, mijn eigen lichaamssappen. Ik krijg dan zin. Zin om lichamelijk bezig te zijn. Te gaan wroeten in de aarde, te gaan hardlopen in het bos of poetsen aan mijn motor. Of zin in sex. Dan is het opeens ook niet zo raar dat in de werkplaats van een garage altijd wel ergens een kalender hangt met blote meiden.

Ik zou best wel weer een auto willen hebben. Momenteel moet ik het doen met alleen maar mijn motor en mijn fiets. Op zich geen probleem, maar nu met die sneeuw… De motor staat dus al weken in de schuur en ik geef hem alleen maar af en toe wat te eten door de accu een nachtje aan de oplader te hangen. En dat terwijl er nog zoveel autootjes in de haven van Antwerpen alleen maar wat mooi staan te wezen. Dat ze die niet gewoon weggeven aan mensen die hem goed kunnen gebruiken. Stom hè?

Geen autoloze zondag meer zoals in 1973. Afgelopen zondag deden slechts 26 gemeenten mee en dan ook nog maar deels. Mijn eigen zondagen zijn tegenwoordig altijd autoloos, net als alle andere dagen van de week trouwens. Voor mij zouden de koopzondagen en de autoloze zondagen elkaar het hele jaar door mogen afwisselen. Lijkt me een mooie deal tussen degenen die van rust houden en degenen die hier krankjorum van worden.

Zelf hoor ik bij de eerste groep. Het lijkt me dan ook heerlijk als we eens een medialoze zondag zouden kunnen organiseren. Een hele dag geen nieuws. Geen krantjes of ander leesvoer in de bus, providers die alle tv- of radiouitzendingen een dag lang blokkeren, geen internetverbindingen, helemaal niks. De meeste mensen zouden zich hier waarschijnlijk goed op voorbereiden door alvast uren aan extra tv-uitzendingen op te nemen of eindelijk die James Bond verzamelbox uit de kast te halen die indertijd in een opwelling bij de Free Record Shop werd gekocht. Je moet iets om zo’n dag door te komen.

Ik verwacht uiteraard weinig van dit idee, en mij persoonlijk maakt het ook niet zoveel uit. Ik heb nog zo ontzettend veel films liggen die ik nog niet gezien heb dat ik toch geen tijd heb om de krant eens goed te lezen of tv te kijken. Eigenlijk zou je dus kunnen zeggen dat ik al heel veel medialoze dagen heb vanwege een overvloed aan nog niet bekeken media. Om krankjorum van te worden zoveel.

Mijn Clio is niet meer en ik ben er zelfs een beetje verdrietig van. Hij had blijkbaar al een kapotte koppakking en een lek in het koelsysteem, en repareren zou erg kostbaar worden. Mijn volgende optie was hem in elk geval door de keuring te krijgen zodat ik misschien gebruik zou kunnen gaan maken van die slooppremieregeling die nota bene vandaag in zou gaan. Maar zelfs dat was mijn karretje niet meer gegund. Om hem goedgekeurd te krijgen zou ook enkele honderden euro’s gaan kosten en dan nog maar afwachten of en wanneer ik een geschikte andere auto zou kunnen kopen.

Het was vandaag heerlijk weer, en op weg naar de sloop draaide ik het raampje nog eens helemaal naar beneden. De motor draaide lekker rustig rond en ik realiseerde me opeens dat ik in de afgelopen 9 jaar nog geen druppel olie heb hoeven toevoegen. Schakelen, koppeling, sturen, alles voelde nog net zo als al in het begin, maar dat korte zonnige ritje naar de sloop is de enige premie die ik er nu aan over heb gehouden. En mijn herinneringen natuurlijk.

In memoriam: Clio (1992-2009). Het was een heerlijke auto die me nooit in de steek heeft gelaten. Moge hij rusten in vrede of in losse onderdelen voortleven in andere Clio’s.