SpoenkJack Tummers

In Vaals is een museum waar zo’n 200 heiligenbeelden bij elkaar staan. Een paar weken geleden was ik er op bezoek met mijn moeder. Ze had nog een vrijkaartje, gekregen als bedankje omdat ze gratis een heel mooi en bijzonder drieluikje had afgestaan en nog een paar andere schilderijtjes met daaarop afbeeldingen van heiligen. De museummedewerker die ze kwam afhalen zei er heel erg blij mee te zijn. Ze heeft ze echter niet kunnen terugvinden in het museum. Waarschijnlijk verpatst. Oh nee, dat mag ik niet zeggen… Ook in het restaurantje hingen ze niet, waar we onder het genot van een kopje koffie nog even napraten over de beelden. Zonder gebakje, ook al keek de bediende nogal beteuterd toen ik zijn aanbod weigerde. En bij de entree (toegangsprijs 5 euro) staan enkele vitrinekasten met kitchbeelden die voor ettelijke aardse euro’s te koop zijn. Maar dat mag ik eigenlijk ook niet zeggen, dat het geheel nogal erg commercieel op me overkwam. Op zich niks mis mee, maar toch, je bent er zo op uitgekeken, op die heiligen. Ze staan er maar wat te staan, nek aan nek en schouder aan schouder. Bespaar je het ritje zou ik zeggen, tenzij je nogal into dit soort heiligenbeelden bent. Bij het kopen van een kaartje vraagt de medewerkster om je naam, zodat ze kan gaan opzoeken welke heilige daarbij hoort. Bij vertrek krijg je dan een A4-tje mee met daarop uitleg over jouw eigen heilige. Maar daarvoor hoef je ook niet naar Vaals. In mijn geval ging het om Jakob, Jacobus, wat zoveel betekent als beentjelichter, bedrieger. ‘In het bijbelse verhaal van de tweeling Esau en Jakob wordt verteld dat het tweede kind bij de geboorte de hiel van de eerste vasthield, en daarom werd hij Jakob genoemd’. Maar ik ben enig kind, dus wie bedriegt er hier wie?

Nog steeds een plezier om naar te kijken, al was het alleen maar omdat je er altijd meer in ziet dan de beelden zelf: Große Geister van Thomas Schütte, nrs. 4, 5 en 14, museum De Pont in Tilburg. Alleen altijd weer jammer dat je er niet even met je plakkerige handen aan mag zitten. Het zou nog een extra dimensie toevoegen aan de vele dimensies die dit werk toch al heeft.

Vorig weekend was ik in Maastricht voor de jaarlijkse Kunsttour. Jaarlijks, maar voor mij de eerste. Grote en kleine expositieruimtes, in oude fabrieken of bij mensen thuis in de tuin. Klik hier voor wat foto’s van hoofd- en bijzaken van deze kunsttour.

Ook nog leuk om te vermelden is dat ik in een van de galeries een schilderij tegenkwam van twee varkens die wel verdomde veel overeenkomsten vertoonde met een van mijn foto’s. Het bleek dat de kunstenares – Anke Verhees – inderdaad op internet aan het zoeken was geslagen naar een geschikte foto van varkens en die van mij uiteindelijk gekozen had om er een schilderij van te maken. Dus laat ik maar eens stoppen met me regelmatig af te vragen of de dingen die ik doe eigenlijk wel zoveel nut hebben.

AMSTERDAM – Een in Zuid-Duitsland gevonden prehistorische pin-up met enorme borsten en billen is de oudste menselijke beeltenis en tevens een van de vroegste figuratieve kunstwerken ter wereld. De zogenaamde ‘Venus van Hohle Fels’ is minstens 35 duizend jaar oud, vijfduizend jaar ouder dan de beroemde Venus van Willendorf.

Prachtig beeldje natuurlijk, alleen weer zo jammer van die – waarschijnlijk allemaal mannelijke – wetenschappers dat ze er meteen weer een vruchtbaarheidsbeeldje in denken te zien. Met het snel trekken van dit soort conclusies moet men veel voorzichtiger zijn, anders staan straks alle nieuwe kunstgeschiedenisboeken weer vol met fouten. Want draai het beeldje voor de gein gewoon eens om. Zien we dan nog een mens?

Even omdraaien s.v.p. »

Nog twee en een halve week en dan start de expositie Lustwarande 2008, met dit jaar als titel Wanderland.

Lustwarande toont ontwikkelingen in de hedendaagse sculptuur, waarbij met name gefocust wordt op de steeds vergankelijker wordende huid van de sculptuur en op de toenemende neiging expressie te willen geven aan het groteske. In combinatie met het labyrintische karakter van het barokke lustbos leveren de werken samen een surrealistich wanderland op (…).

De Warande, het bos waar de expositie wordt vertoond, ligt op maar een paar honderd meter van mijn flat. Vanmiddag was ik er nog even om een paar laatste zonnestraaltjes mee te pikken nu het een paar dagen kouder en natter gaat worden. Ik ben wel vaker in dit bos en het is een van mijn favoriete plekken in Tilburg en eigenlijk al vanaf het moment dat ik hier kwam wonen. Is ook niet zo moeilijk, want het ligt meteen achter de universiteit waar ik mijn ‘carrière’ ooit begon. En afbrak…

In het midden van het bos waren ze al bezig met het plaatsen van een van de kunstwerken en uiteraard met veel bekijks. Misschien dat ik de komende weken nog eens vaker ga kijken, want het opbouwen is eigenlijk een kunst op zich. Ik kijk er in elk geval al naar uit. De afgelopen edities van de Lustwarande waren meer dan de moeite waard. En mocht je vragen hebben over de locatie en bereikbaarheid, je kunt me altijd even mailen hierover.

En helemaal in ‘lijn’ met Andy Goldsworthy…

Klik hier als je eens een avondje niks te doen hebt en je bent nog niet bekend met zijn werk. En je houdt van landschapskunst. En je hebt überhaupt iets met kunst… Een website met maar liefst 3682 afbeeldingen van zijn werk!

Er is ook al een serie boeken uitgegeven met titels als ‘Hout’, ‘Steen’ en ‘Tijd’. Kijk even op de site van Bol.com om te zien welke er nu nog leverbaar zijn. Erg mooi en erg plezierig om eens regelmatig door te bladeren.

‘Moeder van Stilte’ is de titel die vriendin L. gaf aan dit beeld dat ze een paar jaar geleden maakte, en zojuist kreeg ik een telefoontje van haar dochter dat ze gisteravond overleden is. Niet helemaal onverwacht, maar als je al een paar jaar met het idee leeft dat haar ziekte plotseling erger kan worden en dat moment komt (gelukkig) maar niet… dan gaat dat andere idee, dat de dood nog oneindig ver weg is, toch weer leven. En dat is ook maar goed zo, want het maakt dat we nog veel leuke dingen hebben kunnen ondernemen de laatste paar jaren.

Behalve de gewone dingen hadden we het vaak over kunst en spiritualiteit, maar altijd in relatie tot het gewone (en ons) dagelijkse leven. Daarbij hadden we het slechts zijdelings over haar ziekte, maar een paar maanden geleden was er dan toch opeens een beetje haast. Op een mooie nazomerse middag in oktober hebben we, en dat lag al lang in de planning, alsnog een selectie van haar kunst op de foto gezet en op haar website geplaatst.

Twee weken geleden ben ik haar nog gaan opzoeken en dat was goed. Vorige week nog een keertje gebeld, en toen was het duidelijk dat het niet lang meer zou gaan duren. En zo staat dit berichtje nu op mijn weblog, vlak na zo’n nietszeggend berichtje over Asterix en misschien voorafgaand aan iets nog onbenulligers. Maar zo zou L. dat nooit gezien hebben. Ze moest altijd lachen om mijn ideeën en kronkels en zag ze als mijn bron van creativiteit, en ze stimuleerde me altijd, zelfs tot het laatste moment, om hier letterlijk en figuurlijk werk van te gaan maken.

‘Denk nog eens aan me’ was het laatste wat ze tegen me zei, twee weken geleden. Nou, ik weet zeker dat dat niet al te moeilijk zal blijken te zijn…

Haar website: www.ls-design.nl

Driehonderdachtenveertigduizend heeft dit ronddraaiende huis tot nu toe gekost. Maar wie wil er nu midden op een rotonde wonen? Voor dat geld moet er toch wel een betere locatie te vinden zijn waar het prettig wonen is? Ja, maar het betreft hier een kunstwerk van John Körmeling in de vorm van ‘een attractie’ en bedoeld als binnenkomer voor buitenkomers die dan meteen kunnen zien dat het altijd kermis is in Tilburg en dus niet alleen maar in juli. Ook tijdens de andere maanden van het jaar wordt in Tilburg veel geld over de balk gegooid.

Het idee achter het huis dat in een tijdsbestek van een paar uur één keer ronddraait langs de rand van de rotonde, is dat het tevens een vervreemdend effect zal gaan hebben op wachtende automobilisten. Niet zij zijn het dan die bewegen maar het huis. Maar dan wel heel langzaam. En inderdaad is de uitwerking van dit kunstwerk er een van vervreemding, die al opgetreden moet zijn toen de betrokken bestuurders besloten dat dit het winnende ontwerp was, want Tilburg moeT en zal op de kaarT van NederlanT worden gezeT!

Er is al veel kritiek gekomen op dit kunstwerk. ‘Te duur, vindt de een. Te gevaarlijk, zegt een ander. Belachelijk en onzinnig, meent een derde.’ Een vierde vind alledrie de argumenten wel van toepassing. Ik moet in Tilburg het eerste geslaagde kunstwerk in de openbare ruimte nog zien verschijnen.

Misschien oordeel ik nu iets te snel, maar ik denk dat het kunstwerk uiteindelijk, maar dan onbedoeld, toch nog een geslaagd en hedendaags beeld zal gaan geven van wat er in Tilburg op dit moment zoal leeft. Ik voorzie namelijk dat het huis al vrij snel gekraakt zal worden, deuren ingetrapt, ramen ingegooid en van onder tot boven beklad met graffiti. Het zal dus net zijn als met een koophuis, ook daar blijf je constant geld insteken.

Zie ook de bushokjes die het regelmatig moeten ontgelden.
De T is het beeldmerk van Tilburg. Te pas en te onpas overal te zien, behálve op de website van de gemeente Tilburg zelf.

Ik heb nog nooit een boek van Jan Wolkers gelezen.

Ik zeg het tegenwoordig bijna met een gevoel van schaamte, en zeker nu hij dood is. De laatste jaren ben ik echter meer en meer geïnteresseerd en geboeid geraakt door de persoon Jan Wolkers en zijn veelzijdigheid, onder andere door de tv-serie “De achtertuin van Jan Wolkers” en door wat ik zoal te zien kreeg van schilderijen en beelden van zijn hand. Maar een van zijn boeken lezen is er (nog steeds) niet van gekomen.

Iets heb ik echter wel van hem gelezen. Stiekem, op de middelbare school tijdens de pauze, in de bibliotheek. Een stukje uit Turks Fruit of Kort Amerikaans en de eerste keer dat ik het woord ‘kut’ gedrukt zag staan. Dat iemand daar blijkbaar heel open en ongeremd over durfde te schrijven was voor mij nieuw en een tikje beangstigend. Het pastte helemaal niet bij de jongen die ik toen was. Veel te onzeker. Ik heb het boek zelfs nooit durven lenen.

De gulzigheid van leven van Jan Wolkers en zijn kinderlijk aandachtige manier van kijken en beleven spreken me erg aan. Zeg maar gerust dat ik er nogal jaloers op kan zijn. Zo volledig mogelijk leven vanuit je gevoel en intuïtie, wie wil dat nu niet? Een reden temeer om eens een boek van hem te gaan lezen, maar met welk boek zal ik dan beginnen?

Tips zijn welkom!

Oisterwijk Sculptuur