SpoenkJack Tummers

In een maatschappij heeft iedereen zijn rol. Ook de dakloze, de asielzoeker, en zelfs de dief en de moordenaar. De maatschappij is er in het groot en in het klein. Sinterklaas heeft zijn zwarte pieten. De fietspiet, de roeipiet en de helpsinterklaasophetpaardpiet. Bij de smurfen heb je de baksmurf, de tuinsmurf, de lachsmurf en de slaapsmurf. En gisteren zag ik op tv een eucharistieviering door abten van het trappistenklooster De Koningshoeven bij Tilburg met achter de microfoon een praatabt. Ik zag hem al eens aan het woord bij Pauw en Witteman. Hij neemt voor de abdij de gesprekken met de media en buitenstaanders voor zijn rekening. Die roeipieten, slaapsmurfen en praatabten zijn er altijd al geweest. Net als in de natuur is er een soort vanzelfsprekende rolverdeling voor alles en iedereen. Bij dieren gaat dat wat makkelijker dan bij mensen. Mensen zijn soms overgeleverd aan anderen om de rol te kunnen vervullen die ze graag willen of waar ze volgens hun eigen gevoel voor ‘gemaakt’ zijn. En eens een roeipiet betekent niet altijd een roeipiet. Als mens wil je op den duur weleens wat anders. Mensen kunnen tegenwoordig al wel eenvoudiger van baan veranderen, van beroep veranderen is nog steeds niet makkelijk. Zelf ben ik nadat ik een paar jaar psychologie had gestudeerd een tijdje verpleegpiet geweest. Daarna verkooppiet en computerpiet. Sinds kort mag ik mezelf dan kleine zelfstandige smurf noemen. Of dat zo zal blijven weet ik nog niet. Wie weet wat de Grote Peyo nog voor me in petto heeft.

Er zijn nog vele manieren waarop een bepaalde baan gecombineerd kan worden met een andere activiteit die geld in het laatje moet brengen. Een tankstation verkocht nooit alleen maar benzine of diesel, maar ook etenswaren en tegenwoordig ook enkele boeken en dvd’s. Zo zou de man van het installatiebedrijf best een handeltje in schoonmaakspullen aan huis kunnen beginnen als hij toch de hele dag door bij mensen over de vloer komt om problemen met hun verwarming te herstellen. In de krant van vandaag stond nog een ander leuk initiatief. In plaats van te gaan zorgboeren gaan in het plaatje Veghel een paar mensen aan de slag met een agrarisch kinderdagverblijf. De titel van het stukje heet ‘Anders boeren’. Een kleine stap naar ‘Anders hoeren’. Ook een hoertje kan er best wat kindertjes bijnemen. De meeste kinderdagverblijven waar ik langs fiets hebben een groot raam aan de straatkant waardoorheen je de kindertjes kunt zien spelen. Als hoertje kun je in je kamertje aan de straat best een stuk of drie kinderen kwijt. En voor het hoertje misschien wel dubbele winst. Geld ontvangen voor het oppassen, en een man op zoek naar sex zal het gevoel hebben een goede daad te verrichten door juist bij haar binnen te stappen. Een vrouw met drie kinderen die genoodzaakt is dit werk te moeten doen, die moet ik steunen.

ZIEKENHUIS TILBURG – ‘De vaatchirurg zal in ons ziekenhuis aangesteld worden in de spoelkeuken. Gebroken kopjes en schoteltjes repareren en het herstellen van defecte leidingen behoren tot de kerntaken. Tevens controle op de waterdoorvoer en waterafvoer en een juiste verhouding water/reinigingsmiddel’. Dit is natuurlijk niet wat een echte vaatchirurg doet in een ziekenhuis. Mijn fantasie werd alleen even geprikkeld. Hadden ze de functie ‘bloedvatchirurg’ genoemd had ik er verder niet over nagedacht. Maar had ik ook niks te doen gehad. En zo zet een vacature in één klap twee mensen aan het werk. Degene die de vacature accepteert en aan het werk gaat, en degene die er zonodig iets over moet schrijven.

Ik hoef ze niet meer zo nodig te ontvangen, de nieuwsbrieven en vacaturelijsten van uitzendbureau’s. Destijds had ik me erop geabonneerd omdat ik me aan het heroriënteren was op de arbeidsmarkt, zeg maar. Het werk dat ik tot dan toe had gedaan werkte niet. Niet voor mij en daarom uiteindelijk ook niet voor anderen. Net kreeg ik nog zo’n mail binnen van het UWV. Het onderwerp van deze mail is altijd ‘match notification’. Dat ze daar niet even iemand op kunnen wijzen en er een gewoon Nederlands woord van kunnen maken. Maak er desnoods ‘Hier is uw nieuwe droombaan’ van. Dan hou je het nog een beetje positief. En een slag om de arm. Dat deed ik ook toen ik tijdens het invullen van het online formulier moest aangeven wat mijn functie was. Lastig als je je aan het heroriënteren bent en niet precies weet wat je nieuwe functie straks zal zijn. Daarom heb ik destijds maar wat ingevuld. En uit ergernis – en voor de grap – heb ik er toen ook ‘strandwacht’ bijgezet. En nog nooit heb ik ook maar één match ontvangen op die functie! Vreemd, zeker nu de stranden helemaal vol liggen met toeristen en andere badgasten. Mocht er alsnog een vacature naar me doorgestuurd worden zal ik hem op mijn weblog plaatsen. Misschien dat iemand anders er nog iets aan heeft.

Zou een leuke titel kunnen zijn voor een kinderboek. Naast mijn freelance werk wel nog op zoek naar een parttime baantje, kom ik een vacature tegen van een particuliere kliniek die vraagt naar een proctoloog en een fleboloog. Vanwege mijn medische achtgergrond (B-verpleegkundige) dacht ik de meeste termen wel zo’n beetje te kennen. Deze twee echter niet. Ik heb ze even gegoogeld en nu weet ik ook waarom:

Proctoloog = beoefenaar der wetenschap omtrent het rectum.
Fleboloog = beoefenaar der wetenschap rondom spataderen en oedeem.

Een proctoloog had dus evenzogoed een rectoloog kunnen heten, maar dan was iedereen tijdens een feestje in de lach geschoten en dat willen we niet hebben. ‘Ah, dus u bent eigenlijk een anusje van alles?’ De fleboloog komt er beter van af. Fleb komt van Phleps, grieks voor ader.

Zo, weer wat geleerd op deze vroege ochtend. En dan zijn er nog mensen die beweren dat veel achter de computer zitten niet goed voor je is.

Wat zijn nu precies zware beroepen? Daar wordt momenteel aardig veel over gediscussieerd vanwege de verhoging van de AOW-leeftijd, maar is niet elk beroep zwaar als je het te lange tijd achter elkaar uitoefend? Ik moet er niet aan denken dat ik in de verpleging was blijven werken tot mijn vijfenzestigste, zeker niet in de psychiatrie. En de tijd dat ik in een winkel werkte was ook niet altijd makkelijk. Ik hoefde nooit iets zwaarders te tillen dan een fotocamera of een doos videobanden, maar onderschat vooral niet de stress die je kunt oplopen door lastige klanten of filiaalleiders. En dagenlang stil moeten zitten achter een pc is misschien nog wel het zwaarste dat ik gedaan heb. Of wat te denken van het beroep van pastoor? Vroeger had je in de wijk waar ik ben opgegroeid één kapelaan en één pastoor. Samen deelden ze de taken van hun parochie en meestal deden ze ook samen de mis. Maar volgens mijn moeder moeten nu, met steeds minder kerkgangers en steeds minder ‘beroepsgeestelijken’, twee pastors hun werk verdelen over meerdere parochies. Dat betekent dat een pastor soms in de ene kerk een ochtendmis verzorgt en vervolgens als een gek naar een andere parochie moet om daar een uitvaartmis te leiden.

Mensen zouden gewoon nooit hun hele leven lang hetzelfde beroep mogen uitoefenen, wat het beroep dan ook is. Ons onderwijssysteem en onze maatschappij vinden het fantastisch en heel erg efficiënt als iedereen wél zijn hele leven lang hetzelfde blijft doen, maar zo zit een mens nu eenmaal niet in elkaar. Maar het probleem is – denk ik – dat veel mensen zelf nog steeds vinden dat dit normaal is en zo hoort, en dus gewoon door blijven ploeteren tot ze door hun rug gaan, een burn-out krijgen of depressief raken. Maar dat is weer een andere discussie, namelijk die van de steeds hoger wordende kosten van onze gezondheidszorg.

Bij uitzendbureau Maxim kun je zelf je werktijden bepalen door te kiezen voor een oproepbaan (???). Die constructie begrijp ik niet helemaal, maar
ik neem aan dat ze bedoelen dat je eenmalig kunt kiezen welke uren je wilt werken, in de ochtend, middag of avond. Daarna moet je maar afwachten wanneer je op moet komen draven. Zelf kies ik dan veel liever voor de baan waar ik laatst over gedroomd heb, alleen kan ik me niet meer herinneren wat voor baan dit was. Ik droomde dat ik een bepaald soort werk deed en hoorde mezelf in die droom tegen anderen zeggen dat ik me erover verbaasde hoe leuk ik dat werk vond en dat ik me kon voorstellen dat dit het soort werk was dat ik voor de rest van mijn leven wilde blijven doen. Alleen, wat was dat voor werk, baan, beroep? Het wil maar niet naar boven komen, dus ik vrees dat het een droombaan zal blijven.

Een man belt aan om naar een lekkende regenpijp te komen kijken. Een belletje naar de woningbouwvereniging was voldoende. Een van de grote voordelen van huren boven kopen als je het mij vraagt. De man loopt met ladder achterom en kijkt waar de pijp lekt en gaat hem dan repareren. Zou je denken… maar de man belt een andere man die het zal moeten komen oplossen want zelf kan of mag hij dit niet. ‘Daar ga ik niet over’ hoor je dan. Ook bij woningbouwverenigingen werken tegenwoordig allemaal specialisten met ieder een eigen afzonderlijke taak. Het nadeel van huren boven kopen als je het mij vraagt. Een zelfstandig aannemer zou het probleem misschien ter plekke hebben weten op te lossen.

Afgelopen week moest mijn vader weer eens naar het ziekenhuis. Zijn nierfunctie is inmiddels dermate slecht dat hij aan de dialyse zal moeten. Hij is moe, lusteloos, misselijk, niks smaakt hem meer en soms zakt zijn aandacht opeens weg. Eigenlijk dezelfde symptomen als mijn kat Mickey had en dus zal er snel iets aan gedaan worden. Zou je willen… want eerst moet hij naar het ziekenhuis voor een nieuw bloedonderzoek. Daarna nog een keer terugkomen voor de uitslag. Dan nog een afspraak voor een echo en een paar dagen later met de chirurg. Om een nierdialyse te kunnen ondergaan moet er namelijk eerst een ‘shunt’ aangebracht worden onder de huid; een operatief aangebrachte rechtstreekse verbinding van een slagader met een ader. Maar verwacht niet dat dat die dag dan ook meteen zal gebeuren. De afspraak met de chirurg is hoogstwaarschijnlijk alleen maar een consult om de uitslagen te bespreken van eerdere onderzoeken. Daarna kan pas de definitieve afspraak gemaakt worden voor de operatie. Als er niet eerst nog gewacht moet worden op de mening van nog een andere deskundige.

Met betrekking tot specialisme moest ik aan de volgende passage denken uit het boek Zen en de Kunst van het Motoronderhoud van Robert Pirsig (1974) over het het griekse woord aretê, hetgeen ‘voorstreffelijkheid’ betekent: ‘Daarom is de held van de Odyssee een groot strijder, een gewiekst strateeg, een behendig spreker; kan hij zowel boten bouwen als zeilen, hij kan een jong praalhans verslaan op de discus, een os slachten, villen en braden en wordt tot tranen toe bewogen door een lied. Hij is kortom een voortreffelijke complete mens; hij bezit buitengewone aretê. Dit aretê houdt respect in voor het volkomene en enige van het leven, en daaruitvolgend een afkeer van specialisatie. Het houdt geringschatting in voor doelgerichtheid – of liever, een veel hoger begrip van doelgerichtheid, namelijk niet gebonden aan één onderdeel van het leven, maar aan het leven zelf.’

Nu weet ik niet of ik zit te wachten op een chirurg die het leuk vind in zijn vrije tijd aan auto’s te sleutelen of horrorverhalen te schrijven, maar iets allrounder zouden mensen wel mogen zijn. Handig voor de mens zelf, alsook voor degene die afhankelijk is van iemand anders zijn kunnen. Een chirurg die niet alleen maar adertjes aan elkaar knoopt maar ook een echoscopie kan uitvoeren en je na afloop ook weet te vertellen of je nu wel of niet zout op je frietje mag strooien. Het zou de kosten van onze gezondheidszorg een flink stuk omlaag kunnen brengen en het leven – in dit geval van mijn vader – heel wat aangenamer kunnen maken.

Afgelopen donderdag maar eens gaan kijken op de Landelijke Banenmarkt. Met fototoestel uiteraard, anders hou ik het nooit lang vol in zo’n drukte. Het probleem is alleen dat ik dan vooral aan het rondkijken ben naar leuke plaatjes, dingen die me opvallen, en niet naar mogelijke banen. Had ik mijn toestel dan niet beter thuis kunnen laten? Nee, dat had het alleen maar erger gemaakt. Zoals iedereen weet die graag fotografeert, op het moment dat je je camera voor de verandering eens niet meeneemt zie je de interessantste dingen of maak je iets leuks mee dat je maar al te graag had willen fotograferen. En dus sjouw ik dat ding altijd mee.

Behalve wat aardige foto’s heeft deze middag me toch nog wat opgeleverd. Bijvoorbeeld de vraag aan mezelf of ik niet weer moet gaan werken binnen de gezondheidszorg en dat het hoog tijd wordt dat ik me weer eens lekker laat masseren.

Het beroep van onderzoeker zie ik met enige regelmaat in vacatures staan, maar die van opzoeker ben ik nog nergens tegengekomen. En ik zoek zo graag op!

Onderzoeker zijn is ook zo beperkt vind ik. Je pakt iets beet en gaat dat helemaal onderzoeken totdat de onderste steen boven ligt of de subsidie stopt. Zo saai! Opzoeken is veel leuker en afwisselender. De ene keer zoek je dit op, de andere keer dat. Zeg me wat je wilt weten? Wat wil je dat ik even opzoek? En hup ik ben al weg. Even hier kijken, even daar. En tussendoor lekker afgeleid worden door onverwachtse bijzaken. En bijzaken zijn zo veel leuker dan hoofdzaken, maar dat hebben mijn leraren vroeger nooit begrepen. Ik zoek graag op in boeken en uiteraard via internet, maar ik wil ook best oppezoek gaan bij vrienden of onbekenden en daar vanalles aan de weet komen.

Er komen trouwens steeds meer opzoekers. Dat zie je al bij de quiz Twee voor Twaalf. Maar een enkele keer geven de kandidaten tegenwoordig meteen een antwoord, meestal zoeken ze het wel effe snel op. Als dat gekund had in de tijd dat ik psychologie studeerde had ik die studie wel afgemaakt, maar opzoek nam toen nog maar een klein deel in beslag van de opleiding.