Movie spam
Het is je vast weleens opgevallen dat speelfilms tegenwoordig, als het enigszins toelaatbaar is, spam bevatten in de vorm van sluikreclame. De hoofdrolspeler die precies voor de camera stopt met zijn BMW motorfiets, de actrice die haar hoofd een kwartslag draait en haar haren opzij doet zodat de bioscoopbezoeker niet meer weet of hij nu de ondertiteling moet lezen of Nokia, en natuurlijk de veelvuldig voorkomende laptops met het logo van Apple op de bovenkant. Ik kan me er steeds opnieuw druk om maken. Zou ik niet moeten doen, doe ik toch. Het is niet alleen maar storend dat het merk zelf steeds in beeld komt, het lijkt wel alsof de regisseur bij zijn regie rekening heeft gehouden met het camerastandpunt en hoe zijn acteurs zich van hem dienen te gedragen op de filmset. In sommige gevallen is deze tactiek zelfs zo overdreven toegepast dat de bewuste scène in zijn geheel als reclamefilmpje gebruikt zou kunnen worden. Doe dat dan, denk ik dan altijd, maar plak voor de film aub een sticker over het logo, of nog beter, gebruik in het geval van een laptop een merkloos model zonder opvallende uiterlijke kenmerken. Je zit als filmliefhebber per slot van rekening in de bioscoop en niet op de site van een computershop.
Steeds minder begrijp ik wat er nou aan leuk rest in het bezoeken van menige bioscoop. Uitzonderingen daargelaten loopt het bij mij de laatste jaren steeds vaker uit op een avondvullende teleurstelling. Wat me vooral zo stoort is de manier waarop je tegenwoordig als bezoeker behandeld wordt. Allereerst betaal je zo’n 8 euro om binnen te komen aan een dame achter kogelvrij glas. Daarna gaan de deuren op slot en ben je overgeleverd aan een strak programma. Je gaat zitten in een muffige en bedompte zaal met veels te weinig beenruimte en kijkt eerst gedwongen naar de standaard portie reclame en aankondigingen van nog meer middelmatigheid. Daarna mag je een uurtje over de linker- en rechterschouder van de man of vrouw voor je naar een film kijken die maar niet kan boeien, waarna je geacht wordt zo snel mogelijk idioot veel geld uit te geven aan versnaperingen en drank. Wanneer je longen zich helemaal gevuld hebben met de rook van andermans sigaretten en de laatste bezoeker zijn geld overhandigd heeft aan de altijd chagrijnige verkoopster, gaat meteen weer de bel voor de volgende ronde. Iedereen zoekt zijn plaats weer op, en de laatsten moeten dit steevast in het donker doen want er valt geen minuut te verliezen. Het valt mee dat ze de aftiteling nog laten zien, ook al is die soms moeilijk te lezen met de zaallichten weer op volle sterkte.
