‘De uiterwaard is de ruimte voor de rivier die nodig is om de tijdelijke piekafvoeren te bergen. In perioden van grote waterafvoer lopen de uiterwaarden tot aan de dijken onder water.’ Nadenkend over het probleem van de vele stalbranden in de veesector kwam ik uiteindelijk terecht bij het idee van de uiterwaarden. Als de wet niet bereid is boeren te verplichten stallen brandveiliger te maken of te verplichten brandmelders en brandblussers te installeren, waarom dan niet op zijn minst een nooduitgang waar dieren kunnen vluchten naar een naburig weiland? Ik kan me voorstellen dat een varkensboer die iedere meter van zijn bedrijf wil opvullen met stallen met varkens geen ruimte en dus geld wil verkwisten aan een extra weilandje dat verder nergens voor wordt gebruikt. Maar dat betekent nog niet dat er met een buurboer niet afspraken gemaakt zouden kunnen worden om in geval van nood de dieren tijdelijk op hun land toe te laten. De stallen zouden dan alleen maar een grote extra deur hoeven krijgen die bij brand meteen openschuift waarna de dieren het naburige landgoed kunnen bereiken. Lijkt me iets dat met niet al te veel moeite te realiseren moet zijn. Zelf ga ik er ook vanuit dat als er bij mij brand uitbreekt ik tijdelijk wel terecht kan bij een inwoner verderop in de straat totdat de brand geblust is. Een extra voordeel van dit soort ‘buitenwaarden’ zou zijn dat bijvoorbeeld varkensboeren ervoor zouden moeten zorgen dat hun dieren nooit meer opgesloten zitten tussen kraamhekken, voedhekken en what the heck nog meer aan leefruimtebeperkende maatregelen. En dat is dan meteen ook het probleem van dit idee. Zonder hokjes minder opbrengst. En de verzekering dekt de schade toch wel. Tenzij verzekeraars voor de verandering eens mee zouden gaan denken en eisen zouden stellen aan de brandveiligheid van stallen. Geen buitenwaarden, geen uitkering.

De provincie zet in op de verplaatsing van deze bedrijven en vestiging van nieuwe bedrijven zo ver mogelijk van de bewoonde wereld. ‘Hoe dichter men bij het bedrijf woont, des te hoger het percentage zieken’, constateerde het RIVM afgelopen zomer. Deskundigen beschouwen een afstand van 500 meter in de toekomst als voldoende afstand tussen bedrijf en bewoning om de gezondheidsrisico’s te beperken.

Is dit de manier waarop we met onze natuur en de dieren om willen gaan? Dat we straks misschien her en der door het landschappelijke land bordjes tegenkomen met ‘Pas op! Gevaar voor de volksgezondheid!’? Idioot toch. Afgesloten en afgeschermde gebouwen, zo ver mogelijk van de bewoonde wereld, met boeren die straks misschien in pakken moeten rondlopen met gasmaskers. Het lijkt wel een enge toekomstfilm, maar we zijn zo gewend geraakt aan dit soort nieuws en feiten dat we ze als normaal zijn gaan beschouwen. En nu schijnen wilde zwijnen, reeën en edelherten mogelijk ook al besmet te zijn met Q-koorts. De letter ‘Q’ werd vroeger vaak gebruikt als synoniem voor ‘Qualiteit’. Nu meer voor ‘Quarantaine’ vrees ik.

TILBURG – Tilburg wordt mogelijk de eerste Brabantse stad waar inwoners zelf geld bijdragen aan het behoud en de versterking van het platteland. Het principe van de spaarreke­ning van de Rabobank is extra rente bovenop de normale marktrente die mensen ontvangen. Die extra geld komt in een fonds waaruit met name boeren vergoeding krij­gen voor verfraaien van het land­schap, zoals aanleg van heggen en poelen, het onderhoud van bomen en het beheer van bloemrijk grasland (bron: Brabants Dagblad)

Moeten we hier iets achter zoeken of is het een heel mooi en eerlijk initiatief van de bank der boeren, de Rabobank? Of is het toch een manier om straks met geld van burgers de omgeving van (mega)stallen zodanig te verfraaien en te verbloemen dat ze door de bevolking als minder storend worden ervaren en de boeren dus rustig door kunnen gaan met het opschalen van hun bedrijf? Het zou me eerlijk gezegd niks verbazen.