SpoenkJack Tummers

Een keer per jaar, in het laatste weekend van september, organiseert de middelbare school Mill Hill College te Goirle een rommelmarkt. De opbrengst is zoals altijd bedoeld voor de arme landen in de Derde Wereld die met onze rotzooi toch niks kunnen beginnen. Daarom verkopen we die het liefst aan elkaar. Het aardige van rommelmarkten, hoewel ik er zelf zo goed als nooit iets koop – is dat je een soort overzichtje krijgt van de stand van zaken op het gebied van techniek en mode. Bij het betreden van het terrein liepen juist een paar vrouwen langs ons door. Zegt de ene vrouw tegen de andere: ‘Effe un doekske erover hene en hij is weer zo goe es nieuw’. Het inklap-/opklaptafeltje was van het type ijzeren pootjes met gespikkeld formica blad kan er op een camping nog mee door, maar zo goe es nieuw zal dat ding nooit meer worre.

Nog meer passé: de teevee. Flatscreens worden al voor minder dan tweehonderd euro gedumpt en niemand zit nog te wachten op zo’n zware beeldbuis in een lompe kast van plastic. In de hoek van de tent waar al deze tv’s opgestapeld stonden was het dan ook opvallend rustig. Alleen een doos met afstandsbedieningen werd regelmatig tevoorschijn gehaald, voor zolang als die oude tv op de slaapkamer het nog doet. En strijkijzers, heel veel strijkijzers en strijkplanken. Zelf strijk ik nooit. Ik zorg er gewoon voor dat ik altijd min of meer kreukvrije kleding koop. Bloezen draag ik niet en in een driedelig pak zul je me toch nooit zien rondlopen. Dus die ene oude strijkbout die ik nog in de kast heb liggen zal mij wel overleven.

Nog niet passé: islamitische vrouwen die niet op de foto willen. Anderen gaan er eens goed voor staan (zoals deze meiden) of zitten (zoals deze meneer), maar deze vrouwen willen nog steeds niet vastgelegd worden op een foto. Ik blijf het vreemd vinden. Toen ze in de gaten kreeg dat ik foto’s aan het maken was hield ze meteen een tas voor haar hoofd. Te laat uiteraard (een foto van deze vrouw zonder tas is gratis bij me op te vragen) en ze bleef de tas maar links van haar gezicht houden, ook al stond ik inmiddels achter en rechts van haar.

Of ik zelf nog iets gekocht heb? Ja, drie elpee’s. Tussen tientallen platen van James Last vond ik nog een maxi-single van PigBag, een oudje van Joan Baez en de debuutplaat van Tanita Tikaram. De meest interessante platen waren al lang ingepikt door anderen.

‘Papa’s Got A Brand New Pigbag’ Extra Vuvuzelas remix »

Hoewel ik van mezelf vind dat ik erg geïnteresseerd ben in kunst en cultuur ga ik er toch niet zo heel erg vaak op uit. Als je ergens in een uithoek van Nederland woont kan ik me voorstellen dat je iedere vorm van afleiding aangrijpt om even je huis uit te kunnen, in steden als Tilburg vind ik het aanbod soms iets te veel van het goede. Toch wil ik niks missen van wat er te doen is in de stad en dus abonneer ik me veelvuldig op de digitale nieuwsbrieven van websites. En schrijf me vervolgens ook weer veelvuldig uit omdat ik horendol kan worden van al die nieuwsbrieven doorspitten. De kans bestaat dan dat ik me net te vroeg uitschrijf en dus alsnog dat ene concert mis dat ik altijd al zo graag wilde bijwonen, of – en dat is nu het geval – had ik me blijkbaar nog niet op genoeg nieuwsbrieven geabonneerd, want die van De Toonzaal in Den Bosch kende ik nog niet.

Afgelopen weekend speelde op die locatie het Attacca Ensemble onder leiding van Fokke Oldenhuis delen uit de opera Einstein on the Beach van Philip Glass. In mijn studentijd was deze opera mijn kennismaking met de minimal music en heb ik altijd de wens gehad zijn muziek eens live te kunnen horen. Liefst niet in zijn geheel, want drie uur Philip Glass is ook iets om horendol van te worden. Dit concert zou echter een selectie omvatten en dat was perfect geweest. Maar helaas… te laat en bovendien ook nog eens uitverkocht. Dan de driedubbel-lp maar weer eens tevoorschijn halen. Eén kantje van een lp is eigenlijk al genoeg Glass achter elkaar, maar ik blijf het erg mooie muziek vinden.

Het was even zoeken, maar uiteindelijk vond ik hem dan toch terug: Gracias a la Vida van Mercedes Sosa. Ik kocht hem ooit op een rommelmarkt, niet omdat ik zo’n liefhebber ben van dit soort muziek, maar hij kostte echt maar een gulden ofzo. En een lp van Mercedes Sosa tussen die van J.S. Bach en Rage Against the Machine, dan kan het niet anders of de eigenaar moet wel heel veel verstand van muziek hebben…

Niets dan goeds over de doden, zegt men wel eens. En meestal gaat dat ook op. Toen hij nog leefde hoefde je me niet vaak lastig te vallen met de muziek van Michael Jackson, maar als ik nu een van zijn nummers hoor merk ik toch dat ik even extra goed ga luisteren. En ja, wat kon die man fantastische liedjes schrijven. En ja, wat kon die Mercedes Sosa mooi zingen. En ja, wat was het toch een mooie lange en warme zomer. En wat jammer dat men zo’n zomer nooit goed op een langspeelplaat heeft weten te persen. We hebben natuurlijk wel onze vakantiefoto’s, maar dan moeten we toch een beroep doen op onze herinnering, anders zijn het ook maar levenloze plaatjes. En nee, En het werd zomer van Rob de Nijs op langspeelplaat is niet wat ik in gedachten had.

‘I object to the qualification of sound as a thought process by the human brain, rather than by the ear.’ (Ton Bruynèl).

Vreemd dat ik pas zo laat met sommige namen op het gebied van kunst en muziek in aanraking kom. Zo was ik afgelopen zomer in het Kröller-Müller en zag en hoorde daar voor het eerst iets van Ton Bruynèl. Blijkbaar een van de eerste componisten die zich in Nederland bezig hield met electronische muziek en zich daarbij vaak liet inspireren door (bewegend) beeld. Daarom stonden er behalve het Kubusproject – wat hij tussen 1969 en 1971 samen met Carel Visser maakte – ook wat tv’s opgesteld met dvd-speler en koptelefoon en op een van deze tv’s was zijn video-opera Non sono un uccello te zien. Een ode aan de vliegkunst en vliegen als fenomeen. Erg mooi!

De dvd met de video-opera is te bestellen via de VPRO en dat heb ik toen ook maar meteen gedaan. En eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik hem nog steeds niet gezien heb, maar het is dan ook geen filmpje om even tussendoor te bekijken. En datzelfde geldt ook voor zijn muziek. Luisterervaringen die je in alle rust moet ondergaan of wanneer je zelf in een creatieve bui bent, maar zeker niet tijdens de afwas of het stofzuigen.

Mocht je zijn muziek eens willen beluisteren, dan is er via Donemus een hele mooie verzamelbox te koop met de naam Looking Ears. Zes cd’s voor de prijs van ongeveer 65 euro. Wel een beetje veel om zomaar even te proberen, en daarom deze biebtip: via je eigen lokale bieb kun je de box uit Rotterdam laten overkomen. Dat heb ik zelf ook gedaan en dan kost het je bij elkaar maar zo’n zes euro. En mocht je zelfs dat te veel vinden, dan kun je op de site van Donemus alvast wat samples beluisteren.

Website Ton Bruynèl: www.tonbruynel.nl

Eén van mijn meest geliefde platen is nog steeds de Zeelandsuite van Leo Cuypers. Destijds (1977) avant-garde jazz en o.a. samen met Willem Breuker opgenomen ‘at VARA Radio Hilversum Holland’. Ik draai hem net weer eens en merk dat de muziek me nog steeds prikkelt en ontroert. En onbedoeld komt de gedachte in me op dat wat er achter deze muziek zit voor mij misschien wel verbeeldt wat ik vind en voel als zijnde de kracht en authenticiteit van de Nederlandse cultuur.

Ik denk aan begrippen als nuchterheid, rationaliteit en relativeringsvermogen, maar dan met een bron van passie, gedrevenheid en toewijding en uitgevoerd door mensen die steeds op zoek zijn naar het nieuwe. En nu weet ik wel dat dit helaas niet het beeld is dat je voorgeschoteld krijgt op tv of tijdens een bezoekje aan één van de vele jaarmarkten van deze tijd, maar het zijn wel de dingen die onze cultuur haar uiteindelijke (meer)waarde geven en de weg kunnen wijzen naar verandering en vernieuwing.

Nederland als plek voor vrijdenkers en ruimdenkers. Ja, dat zou iets kunnen zijn waar je trots bij zou kunnen voelen. Jammer dat een Rita Verdonk dit niet ziet, te druk als ze het heeft met het toespreken van het volk op haar eigen jaarmarkt.

‘Herontdekt’ en nog steeds erg fijn om naar te luisteren: Zazu uit 1986 van (inmiddels naar ik mag aannemen ex-) fotomodel Rosie Vela. Het vreemde is dat de plaat niet eens zo heel erg gedateerd klinkt, hoewel de gebruikte synthesizergeluidjes wel erg doen denken aan die andere leuke plaat uit 1982, I won’t let you down van Ph.D. Maar de muziek van Rosie klinkt een beetje jazzy en haar stem wat aan de lage kant, een mooie mix. En waarschijnlijk haal ik hem daarom, in tegenstelling tot heel wat andere platen uit die tijd, nog regelmatig eens tevoorschijn.

Klik hier voor het nummer Magic Smile »

Afgelopen weekend een paar dagen op bezoek geweest bij vrienden in Castricum. Anderhalve maand geleden afgesproken en het weer had niet beter kunnen zijn: twee dagen heerlijk wandelen en rondhangen aan zee en in de duinen. Wat kan ik daar nog aan toevoegen?

Misschien nog dit zinnetje dat het hele weekend in mijn hoofd zat: ‘The beach is a place where a man can feel he’s the only soul in the world that’s real‘ (The Who: Bell Boy van de 2LP Quadrophenia).

Was het vóór het album Aerial erg lang stil rond Kate Bush, zo ook ongeveer het verhaal rond Toni Childs. Mooie muziek en een prachtige stem met een heel eigen geluid, en toch maar 3 cd’s van verschenen, waarvan de laatste (The Woman’s Boat) dateert uit 1995. Maar een tijdje rondsurfen op het web met in mijn achterhoofd ‘hoe zou het toch met die en die zijn’ leverde me het nieuws op dat ook zij met een ‘comeback’ bezig is. Jarenlang wegens ziekte uit beeld geweest komt er dit jaar een nieuwe cd van haar uit: Keep the Faith.

Website: www.tonichilds.com (klik op ‘news’ voor een paar samples van de nieuwe cd).

Videoclip: ‘Don’t Walk Away’ »

Even terugkomend op het vorige bericht… Ik heb inmiddels Aerial opnieuw beluisterd en het is een fantastisch mooie (dubbel-)cd. Ik weet niet wat me de vorige keer bezield heeft dat ik er niks aan vond (waarschijnlijk helemaal niks), maar ik heb hem nu al een drie keer beluisterd en hij wordt er alleen maar mooier op…

Accepteren muziekwinkels ook boekenbonnen?

Mijn collectie videobanden heb ik de afgelopen maanden langzaam maar zeker via de vuilniszak de deur uit gewerkt. Voor even voelde dat goed en opgeruimd staat netjes. Nooit meer dat gedoe met piepende en vastlopende magneetbanden, maar alles op dvd’s en met een programmaatje op de pc netjes geordend in een archiefje. Maar helaas dienen zich nu alweer nieuwe problemen aan…

Mijn dvd-speler kan divx-bestanden afspelen. Mijn nieuwe tenminste, de oude kon dat niet en staat nu voor straf ergens onderin de kledingkast. Hij kan zelfs bestanden in het formaat xvid (omgedraaide van divx), mp3 en jpg afspelen. Maar dat is niet genoeg, helaas. Tegenwoordig heb je ook nog mpeg4 en zoiets als het .mkv bestandsformaat (Matroska) dat steeds populairder wordt. En daar weet mijn dvd-spelertje helaas geen raad mee. Maar weer een nieuwe kopen dan?

En dan doet zich hetzelfde probleem ook nog eens voor bij muziek. Mijn cd-verzameling ben ik beetje bij beetje aan het kopiëren richting harde schijf in afwachting van de aanschaf van een mp3-speler. Mijn versterker heeft namelijk een line-in voor zoiets. Hardstikke handig.

Om op ‘alles’ voorbereid te zijn kopieer ik mijn cd’s zowel naar mp3 (gecomprimeerd en dus met licht kwaliteitsverlies) als FLAC (geen kwaliteitsverlies). Maar dat is misschien niet genoeg. Daar zijn ook nog AC3, Apple Lossless, ATRAC, iLBC, Monkey’s Audio, μ-law, Musepack, Nellymoser, OptimFROG, RealAudio, RTAudio, SHN, Speex, Ogg Vorbis, WavPack, WMA en TAK. En kan mijn toekomstige ‘portable mediaplayer’ dat wel allemaal vreten? Of stel dat ik straks mijn harde schijf vol heb staan met FLAC’s en mp3′s … en ze zijn verouderd en worden niet meer ondersteund door nieuwere spelers? Moet ik dan echt alles opnieuw gaan kopiëren?

En dan te bedenken dat ik dit schrijf met een oude Talking Heads LP op de draaitafel. Eén medium voor één systeem. Hardstikke handig!