‘Bloedblad in Benghazi’ berichtte mijn rss-reader vanochtend. Afschuwelijk. Snel even doorgeklikt naar NU.nl waar ik meteen kon lezen dat het mobiele netwerk van Vodafone helemaal klaar is om razendsnel online te kunnen gamen. De wereld van vandaag, in één oogslag.
Dirpolcadimi? Wat een woord, dat imidacloprid. Ik dacht even dat ze het verkeerd om geschreven hadden, de chemici die deze naam bedachten voor dit gfitige goedje. Op dit moment weer even zeer actueel als vaak gebruikt insecticide in de landbouw en bollenteelt. Onlangs heeft Zembla daar nog een aflevering aan gewijd die hier terug te kijken is. Het middel werd door Bayer ontwikkeld en wordt in een product met de naam Admire wereldwijd het meest verkocht. In 2007 voor een bedrag van 556 miljoen euro. Kassa! Maar daar is het Bayer natuurlijk niet om te doen. Science for a better life is hun motto tegenwoordig, en deze boodschap wordt op hun website geïllustreerd met foto’s van voetballende kinderen en fietsende gezinnetjes. Er is dus geen enkele reden om ongerust te worden over het feit dat volgens Vara’s Vroege Vogels op ongeveer 50% van alle meetpunten in Nederland de normen voor het oppervlaktewater worden overschreden en dat er zelfs plekken zijn waar 10.000 keer zoveel voorkomt dan toegestaan. Dat laatste woordje verklaart veel. Toegestaan betekent nog niet goed gedaan.
Imidacloprid is zeer schadelijk voor bijen, hommels en vlinders en het middel breekt erg langzaam af in water, terwijl insecten essentieel zijn voor het behoud van biodiversiteit omdat ze voor bestuiving zorgen. Daarnaast leiden de hoge concentraties Imidacloprid tot hogere kosten voor de waterzuivering voor drinkwater. Toch wordt het middel wereldwijd op grote schaal toegepast en in Nederland vergelijkingsgewijs zelfs meer dan in andere EU-landen. Zou dat misschien niet ook komen door de commercieel slim bedachte merk- en productnamen? Producten met namen als Advantage (tegen vlooien bij katten en honden), Amigo, Gazon-Insect, MierenStop, MonAmi en POKON Mieren (als POKON goed is voor je planten, dan…). De volledige lijst met producten voor bloemisten die Imidacloprid bevatten staat op de site van Vakblad voor de Bloemisterij.
Al een tijdje loop ik, of beter gezegd zit ik, te denken aan een nieuwe bureaustoel. Die waar ik nu op zit is de kleding van versleten en zelfs het schuim komt nu langzaam aan alle kanten naar buiten. Even gaan verzitten door me met mijn handen af te zetten op de zitting en ik loop kans op een sneetje in mijn handpalm. Dat schuim zit er niet voor niks. Daaronder zit de harde plastic fundering van de stoel, in scherpe schotjes over de hele breedte van het zitvlak. Voor iemand als ik, die geregeld veel achter de pc moet zitten, is een goede stoel onontbeerlijk. Hoeft geen honderden euro’s te kosten en zeker niet zo’n directeursstoel met hoge rugleuning en armsteunen. Daar ben ik veel te onrustig voor. Bij de Ikea verkopen ze een paar leuke modellen en ik ben ook al even gaan kijken op de websites van een paar andere online winkels met spullen voor kantoor. Had ik niet moeten doen, want de afgelopen paar dagen kon ik geen pagina van een krant of andere site meer openen of ik wordt uitgenodigd te klikken op een paar bureaustoelen. Dan weer van Neckermann, dan weer van de Wehkamp. Dat online adverteren werkt zo goed dat het onderhand voelt alsof ik achtervolgd wordt door een verkoper die precies in de gaten houdt waar en op welke site ik me bevind. Erg effectief, en erg irritant. De oplossing is natuurlijk even de cache van mijn browser te legen en te zorgen dat daarbij ook alle cookies verwijderd worden. Dat heb ik inmiddels ook gedaan, maar nou moet ik via Google toch weer gaan zoeken naar die ene winkel die zo’n leuke oranje stoel had voor 150 euro. Waar is die opdringerige verkoper als je hem voor de verandering eens nodig hebt?
De Tilburgse Kermis is afgelopen vrijdag weer begonnen en dit keer met een optreden van Gordon en Sieneke. Graag had ik even naar Gordon gaan kijken en luisteren, maar helaas was ik te moe die avond en is mijn afweermechanisme op het moment niet wat het zou moeten zijn. De dag ervoor ben ik echter al wel even over de kermis gelopen. Ik vind het altijd leuk om naar de mensen te kijken die de kermis opbouwen. En kijken naar de mensen die kijken naar de mensen die de kermis opbouwen. Vaak zijn het mannen van het type dikke buik met plakplaatjes of stoere skateboarder met piercings. En plakplaatjes. De hele dag lopen ze te sjouwen in de hitte. Sigaretje in de mondhoek, blikjes Red Bull op de grond. Mannen van het echte leven.
Zoals altijd zijn er weer veel kramen die uitpuilen van het pluche. Bij een kraam waren ze nog bezig met alles uit te pakken en op te hangen en lagen er nog een paar ongeopende zakken op de grond. Tachtig stuks voor 40 euro. Dat maakt de kostprijs van zo’n ding 50 eurocent, maar zeker weten dat ze dat spul in het groot opkopen en dus flinke kortingen krijgen. Dat je het maar weet als je je tien euro of meer uitgegeven hebt aan een spelletje.
De kermis is al lang niet meer wat het ooit geweest is. Vandaag de dag gaat het de kermisexploitanten alleen nog maar om zo snel mogelijk veel geld te verdienen. Dat zal vroeger ook wel de belangrijkste motivatie zijn geweest, maar niet zo eenduidig als nu heb ik het idee. Als ik over de kermis loop heb ik steeds het idee dat mensen genaaid worden waar ze bij staan. Maar niemand die dat interesseert, ook de genaaiden zelf niet.
Altijd rond deze tijd, de tijd van grote (sport)evenementen, proberen winkeliers je over te halen tot het kopen van een nieuwe, grotere en betere tv. Pas dan kun je optimaal genieten van de wedstrijden. Anders niet. Dat was wel even anders in het jaar 1988. Ik woonde toen nog op een studentenflat en had geen tv. Een medestudent had er wel eentje, maar die was nog zwart-wit. En omdat ik toen nog rijk was ;) kocht ik een dag voordat de Europese Kampioenschappen zouden beginnen op de hoek van de straat de kleinste en goedkoopste kleuren-tv die de winkelier op voorraad had. Een mooi bol beeld met een diagonaal van maar liefst 37 centimeter! Met z’n zessen hebben we wekenlang op mijn kamer naar de wedstrijden zitten kijken, in een klein knus kringetje rondom de tv. Optimaal genieten op een afstand van ongeveer anderhalve meter, anders zag je geen bal.
Zo’n nieuwe tv is natuurlijk prachtig, maar of het nu echt helpt? Dat kleine tv-tje was misschien niet optimaal, we hebben toen wel gewonnen!
Mensen houden het liefst van altijd en alles hetzelfde. Ik ook, ergens. Daarom duurt het bij mij ook lang voor er dingen veranderen. Hoe dieper het verlangen naar hetzelfde, hoe langer het duurt. Zo heb ik mijn levenlang het liefst aan de kant gestaan, of achteraan, of liever maar helemaal thuis. Naar buiten, naar voren, dan wist ik het al gauw niet meer. Daar moest ik even aan denken toen ik vandaag ik in de binnenstad van Tilburg stond met een stapeltje flyers in mijn hand. Hallo mevrouw, hallo meneer. Alstublieft mevrouw, alstublieft meneer. En als er nu maar niemand een discussie met me aangaat. Totdat dat gebeurde en ik – uiteraard – prima in staat bleek duidelijk te maken waarom ik zelf op de Partij voor de Dieren ga stemmen. En waarom ook niet? Ik was bang van niet, omdat dat het vertrouwde beeld was, herkenning, verwachting, self fulfilling prophecy. Maar het kan altijd anders. Ook in de politiek.
En daar sta je dan, temidden van winkelend publiek. En toen ging ik toch weer even twijfelen, want ook dat is zo’n vertrouwd beeld: die geplastificeerde blik in de ogen van veel mensen, die houding van ‘je doet me toch niks’. Amper een hand vrij om überhaupt een flyertje aan te kunnen nemen. Te druk met bellen, ijsje likken, kroketje happen. Opmerkingen die ik een paar jaar geleden echter wel nog regelmatig te horen kreeg bleven nu achterwege, zoals ‘Het moet niet gekker worre’ of ‘Weg met de dieren!’. Dat heeft de partij dan toch maar vast bereikt. Maar voor de rest? Ik moet bekennen dat ik tijdens die paar uur weleens moest denken aan het woord ‘hersenbeschadiging’. Ik weet het, dat mag ik niet doen ten aanzien van mijn medemens. Ik schaam me dan ook diep ;), maar soms weet ik niet hoe ik veel gedrag anders zou kunnen verklaren.
De kranten op internet staan – net als veel andere informatieve websites – nogal vol met reclameblokken. Als achter de nieuwslezer bij de NOS tussendoor reclameboodschappen zouden worden vertoond zou niemand dat accepteren, voor een krant op internet is men blijkbaar bereid dit door de vingers te zien. Waarschijnlijk komt dit omdat iedereen wel zal kunnen begrijpen dat een krant tegenwoordig nog érgens zijn inkomsten uit moet zien te halen, maar als je even die reclameblokken wegdenkt blijft er soms maar erg weinig van een nieuwspagina over. (groen = advertenties)
Appellation Contrôlée, BOVAG, ANWB-Camping, Eco, FSC, ANVR, dat zijn maar enkele van de al wat oudere stempeltjes en etiketjes op produkten en diensten die het de consument makkelijker moeten maken bij het maken van zijn keuze. Het kaf van het koren kunnen scheiden uit het gigantisch grote en constant wisselende aanbod. Met mensen gaat het al niet veel anders. Zelf sta ik alleen maar ingeschreven in het BIG-Register voor verpleegkundigen en mijn flat heeft onlangs het Keurmerk Veilig Wonen gekregen, maar mijn fysiotherapeute is inmiddels alweer toe aan haar volgende certificering zodat ze geregistreerd kan blijven als vakkundig zorgaanbieder. Tenminste in de tijd die haar nog rest om haar beroep uit te oefenen, want veel tijd gaat tegenwoordig zitten in het bijhouden van administratie ter controle op haar eigen werkzaamheden.
Op steeds meer zaken en mensen worden etiketjes geplakt zodat het wel lijkt alsof we leven in een predikatuur. Dat is net zoiets als een dictatuur maar dan anders. Zou het met websites straks ook zo gaan vraag ik me af. Er zijn al sites die proberen het aanbod wat doorzichtelijker te maken en je kunt er een aantal sterretjes of bolletjes krijgen, afhankelijk van hoe anderen je site beoordeeld hebben. Misschien wordt het nog officiëler en krijgen sites straks ook een predikaat dat je ergens in de rechterbovenhoek kunt plaatsen om aan te kunnen tonen dat je website er mag zijn. Een ding is in elk geval zeker, de instantie die deze predikaten gaat uitdelen zal er goed geld mee verdienen.
Op 28 november was het de jaarlijks terugkerende en internationale Niet-Winkeldag. Leuke initiatieven vind ik dit, zeker als je ziet waar iedereen in deze tijd van het jaar weer mee loopt rond te sjouwen om elkaar ‘gelukkig’ te maken. Ik had het in mijn agenda gezet, maar door het overlijden van mijn vader had ik er niet meer aan gedacht. Toch heb ik onbewust meegedaan en die dag niks geen geld uitgegeven. En nog steeds niet trouwens, behalve dan voor voeding, benzine en een paar treinkaartjes, maar ik neem aan dat men dat niet beschouwt als blinde koopwoede. En met Sinterklaas heb ik een vegetarisch kookboekje gekregen en een tweedehands fietsbel, dus dat zijn nuttige én duurzame cadeau’s. Behalve dan dat zakje pindarotsjes. Ik ben bang dat die het eind van de week niet zal halen.
