SpoenkJack Tummers

Tijdens het afgelopen Festival Mundial (alweer een paar weken geleden) was ook Moby aanwezig, en niet alleen maar op het podium. Zelfs het hekwerk was voorbereid op zijn komst.

Meer (echte) foto’s van Moby vind je hier.

Ik ga niet vaak naar een concert. Vorig jaar (of was het het jaar daarvoor) kocht ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kaartje, toen voor Moby in 013. Gisteren zijn we naar Faithless geweest in Eindhoven. Misschien een van hun laatste concerten, daar ze hebben aangegeven na 15 jaar te gaan stoppen. Na Eindhoven volgen nog vijf concerten, waarvan de laatste in London. Een mooie plek om een punt te zetten achter 15 jaar mooie en bijzondere muziek. Maar zo ontzettend loeihard… We waren erg blij dat we onze oordopjes hadden meegenomen, ook al konden die ons niet beschermen tegen de harde dreunen van de bassen. Zo ontstaan waarschijnlijk zwevende nieren vermoed ik. En als ik ergens een embolie in mijn lijf heb zitten die tegen een aderwand zat geplakt, dan is die nu vast en zeker wel losgeraakt. Ga dan niet zo erg vooraan staan, zou je kunnen zeggen. We stonden z’on beetje op ‘rij drie’ vanaf het podium. Als het dan toch de eerste en enige keer is dat ik Faithless zie optreden, dan ook maar vooraan. Zo heb ik van dichtbij kunnen zien dat Maxi Jazz, de zanger, inderdaad ontzettend mager is. Of zoals vriendin MT het verwoordde: ‘Dat daar nog ingewanden inpassen’.

Het was een goed concert waarbij de echte fans net als Maxi Jazz de hele avond met hun armen omhoog (vingers in ‘peace-houding’) op en neer hebben staan springen. Of zo stil mogelijk bleven staan om met hun fucking iPhones boven hun hoofd beelden van het concert op te kunnen nemen. Jammer dat die batterijen zo lang meegaan. Terwijl je naar het podium kijkt zie je op deze manier datzelfde beeld nog tig keer herhaald op de kleine beeldschermpjes van die zaktelefoons. Nou ja, ieder zijn ding. Zo kregen twee volwassen mannen nog bijna ruzie om een t-shirtje dat door Maxi Jazz het publiek in werd gegooid. ‘We are One’. Behalve dan als het om bezit gaat.

Zo kom je er nooit, zo twee dagen achter elkaar: 013 in Tilburg. Afgelopen maandag was ik er voor het debat met Marc van Roosmalen, en de avond erop voor het concert van Moby. Het was even wennen na zo lange tijd weer eens naar een popconcert te gaan. Ik had me voorbereid op lange rijen duwende mensen bij de kassa’s en een grote broeierige zaal vol schreeuwende fans, maar het viel allemaal reuze mee. Bij de kassa’s was het niet druk (iedereen had zijn kaartje toch al gekocht via internet), er was een echte garderobe aanwezig (ik zei al dat ik lang niet meer naar een concert ben geweest) en het ook het geluidsniveau viel mee (mijn oordopjes had ik uit voorzorg toch maar ingedaan). Wat echter vooral meeviel was de rook van sigaretten. Die was er niet want er mag niet meer in openbare ruimtes gerookt worden. Dat is niks nieuws, maar niet bij stilgestaan dat dat zoveel verschil zou uitmaken. Normaal gesproken word ik altijd panisch in broeierige, rokerige ruimtes met veel mensen en blijf ik ergens aan de kant staan. Ook nu omdat ik toch moest wachten tot vriendin M. klaar was met foto’s maken. Daarna zijn we naar achteren gelopen om vanaf daar de rest van het concert te gaan bekijken. Daar viel me nog iets anders op: mensen worden steeds langer. Ook dat is niks nieuws. Met mijn gemiddelde lengte van een meter tachtig ben ik niet klein, toch leek iedereen die voor me stond groter dan ikzelf. Ondanks het feit dat de concertzaal trapsgewijs omhoog loopt heb ik Moby daarom vooral kunnen zien over de schouders van anderen, soms wel en vaak ook niet. Maar de muziek was goed en daar gaat het toch om. Ik heb nu alweer zin in een volgend concert.

Hoewel ik van mezelf vind dat ik erg geïnteresseerd ben in kunst en cultuur ga ik er toch niet zo heel erg vaak op uit. Als je ergens in een uithoek van Nederland woont kan ik me voorstellen dat je iedere vorm van afleiding aangrijpt om even je huis uit te kunnen, in steden als Tilburg vind ik het aanbod soms iets te veel van het goede. Toch wil ik niks missen van wat er te doen is in de stad en dus abonneer ik me veelvuldig op de digitale nieuwsbrieven van websites. En schrijf me vervolgens ook weer veelvuldig uit omdat ik horendol kan worden van al die nieuwsbrieven doorspitten. De kans bestaat dan dat ik me net te vroeg uitschrijf en dus alsnog dat ene concert mis dat ik altijd al zo graag wilde bijwonen, of – en dat is nu het geval – had ik me blijkbaar nog niet op genoeg nieuwsbrieven geabonneerd, want die van De Toonzaal in Den Bosch kende ik nog niet.

Afgelopen weekend speelde op die locatie het Attacca Ensemble onder leiding van Fokke Oldenhuis delen uit de opera Einstein on the Beach van Philip Glass. In mijn studentijd was deze opera mijn kennismaking met de minimal music en heb ik altijd de wens gehad zijn muziek eens live te kunnen horen. Liefst niet in zijn geheel, want drie uur Philip Glass is ook iets om horendol van te worden. Dit concert zou echter een selectie omvatten en dat was perfect geweest. Maar helaas… te laat en bovendien ook nog eens uitverkocht. Dan de driedubbel-lp maar weer eens tevoorschijn halen. Eén kantje van een lp is eigenlijk al genoeg Glass achter elkaar, maar ik blijf het erg mooie muziek vinden.

Ik woon al behoorlijk lang in Tilburg maar ben nog nooit naar een popconcert in 013 geweest dat dit jaar 11 jaar bestaat. Sterker nog, het is al zeker 15 jaar geleden dat ik voor het laatst überhaupt naar een popconcert ben geweest. Prince, North Sea Jazz, ik weet het niet meer. Daarbij had ik tot voor kort ook nog nooit van Moby gehoord. Betekent dat dat ik vanaf nu door iedereen als ‘oud’ bestempeld wordt? Voor al diegenen die dat denken (en misschien gelijk hebben): ik heb kaartjes voor het concert van Moby in 013 op 10 november aanstaande. Zo! En nu maar hopen dat het geluid niet te hard zal staan en het niet te druk zal zijn, anders sta ik noodgedwongen weer ergens aan de zijkant achterin en met mijn oordopjes in. Wordt vervolgd…