Naar aanleiding van De missie en visie van de C1000:

C1000 hecht voor al haar producten grote waarde aan een goede kwaliteit. Wat de betreft de inkoop van al onze producten, ook in de actie, doen wij geen concessies ten aanzien van de kwaliteit. De vleesproducten die wij in deze actie voor een zeer scherpe actieprijs kunnen aanbieden, voldoen dan ook aan al onze gebruikelijke eisen. Wij willen onze klanten altijd laten zien dat ze bij C1000 terecht kunnen voor goede producten tegen een goede prijs. En daarom doen wij ook dergelijke acties.

Dit sluit goed aan bij een reactie van iemand op een poll in het Brabants Dagblad over deze kiloknallers: ‘Als ik een flinke homp vlees op mijn bordje heb, wil ik helemaal niet bezig zijn met de vraag of het dier in de watjes lag of in de stront. Ik wil gewoon goed en goedkoop vlees, meer niet’. Vertaald naar de de instelling van de C1000 (en andere supermarkten) betekent dit: ‘Als de consument een flinke homp vlees op zijn bordje wil zonder zich af te vragen of het dier in de watjes lag of in de stront, dan leveren we hem dit. Ons interesseert dit namelijk ook niet. Wij leveren gewoon zo goed en goedkoop mogelijk vlees, meer niet’.

‘De uiterwaard is de ruimte voor de rivier die nodig is om de tijdelijke piekafvoeren te bergen. In perioden van grote waterafvoer lopen de uiterwaarden tot aan de dijken onder water.’ Nadenkend over het probleem van de vele stalbranden in de veesector kwam ik uiteindelijk terecht bij het idee van de uiterwaarden. Als de wet niet bereid is boeren te verplichten stallen brandveiliger te maken of te verplichten brandmelders en brandblussers te installeren, waarom dan niet op zijn minst een nooduitgang waar dieren kunnen vluchten naar een naburig weiland? Ik kan me voorstellen dat een varkensboer die iedere meter van zijn bedrijf wil opvullen met stallen met varkens geen ruimte en dus geld wil verkwisten aan een extra weilandje dat verder nergens voor wordt gebruikt. Maar dat betekent nog niet dat er met een buurboer niet afspraken gemaakt zouden kunnen worden om in geval van nood de dieren tijdelijk op hun land toe te laten. De stallen zouden dan alleen maar een grote extra deur hoeven krijgen die bij brand meteen openschuift waarna de dieren het naburige landgoed kunnen bereiken. Lijkt me iets dat met niet al te veel moeite te realiseren moet zijn. Zelf ga ik er ook vanuit dat als er bij mij brand uitbreekt ik tijdelijk wel terecht kan bij een inwoner verderop in de straat totdat de brand geblust is. Een extra voordeel van dit soort ‘buitenwaarden’ zou zijn dat bijvoorbeeld varkensboeren ervoor zouden moeten zorgen dat hun dieren nooit meer opgesloten zitten tussen kraamhekken, voedhekken en what the heck nog meer aan leefruimtebeperkende maatregelen. En dat is dan meteen ook het probleem van dit idee. Zonder hokjes minder opbrengst. En de verzekering dekt de schade toch wel. Tenzij verzekeraars voor de verandering eens mee zouden gaan denken en eisen zouden stellen aan de brandveiligheid van stallen. Geen buitenwaarden, geen uitkering.

Ieder bedrijf heeft een missie en een visie. Beweert men. En dat wat men beweert is vaak niet wat men beoogt. De C1000 stelt op haar website dat zij de klant tijd en gedoe wil besparen door zo snel, efficiënt en goedkoop mogelijk boodschappen te doen waarbij de prijs-kwaliteitverhouding optimaal is. Dat lukt ze niet helemaal. Zojuist heb ik onnodig veel nutteloze tijd verkwist aan het sturen van een e-mail naar de klantenservice in verband met dat gedoe rond die kiloknallers. Het enige dat knalt namelijk zijn de te snel opgeblazen kilo’s van de vleeskuikens. Ik heb ze dus gevraagd een supermarkt te worden met een échte missie en een échte visie, in plaats van dat barbaarse gedoe met goedkoop vlees. Ik vrees echter dat dit gedoe van mij een volkomen verspilling was van tijd en energie. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar wat de consument wenst zal de consument krijgen. Net nog, in de rij voor de kassa van mijn eigen supermarkt, de EMTÉ, werden verschillende voordeelpakken vlees door een klant voor mij op de rolband gelegd. Dan sta ik een beetje moedeloos te kijken terwijl ik demonstratief mijn pakje met stukjes Quorn en mijn eko-eitjes zo dicht mogelijk tegen het plankje ‘volgende klant’ schuif. Volkomen nutteloos, ik weet het. Maar ik ben toch ook een consument?

Dit was zo’n mooi plaatje om te zien, deze drie jonge wakkere vrouwen zittend in het gras met een varken in hun midden, dat ik er maar even een ‘kaart’ van heb gemaakt. Groeten uit Holland, anno 2020. Misschien is het jaar 2020 wel erg optimistisch, maar wat zou het toch mooi zijn als we dit ooit nog eens zouden kunnen meemaken. Picknicken in de weide temidden van vrij rondlopende koeien, varkens, geiten en kippen. Het wordt dan wel oppassen dat niet al dat lekkere eten zo van je picknickkleedje verdwijnt, maar daar vinden we tegen die tijd vast wel iets op.

Mens sana in corpore sano. Over de schoonheid van dat lichaam zegt het spreekwoord niks. Zo ook gistermiddag, toen om één uur zo’n tweehonderd mensen de modderpoel van de Jofra Hoeve inrenden waar normaal geproken de varkens zich in vermaken. Zoals op de foto is te zien lieten de varkens de mensen eerst maar even hun gang gaan. Op een bepaald moment stonden de varkens zelfs allemaal in het weiland en was de poel alleen maar gevuld met rondspartelende en moddergooiende mensen in de niet meer al te roze t-shirtjes van Wakker Dier.

Jezelf lekker vuil maken, leuk voor jong en oud. Voor varkens heeft modderen de functie dat het hun huid ontdoet van insecten en bacterieën, en voor mensen misschien ook wel. Zelf heb ik me er niet aan gewaagd en heel strategisch gekozen voor de rol van fotograaf. Helemaal schoon ben ik echter niet gebleven. Behalve de rondvliegende spetters modder van een moddergevecht verloor ik al vrij snel mijn van de boer geleende laarzen. Nadat ik in een berg diepe soppige modder was gaan staan en een paar passen terug wilde doen, besloten de laarzen op die plek te blijven staan. Een tijdlang heb ik op mijn sokken rond moeten lopen, totdat ik met hulp van een paar kinderen de laarzen uit de modder wist te trekken.

Voor Wakker Dier was het natuurlijk een publiciteitsstunt. ‘Méér varkens in de modder’, werd er geregeld geroepen. En varkens horen inderdaad gewoon buiten, net als elk ander dier, om te kunnen wroeten in de grond en te kunnen baden in een modderpoel zoals ze dat van nature graag doen. Wij mensen moeten er dan misschien niks van hebben, voor varkens is het de hemel op aarde. Hoewel, nadat ik een tijdje had zitten kijken naar het plezier van al die mensen en varkens samen in en rond die modderpoel ben ik nog meer gaan geloven wat ik eigenlijk al wel wist: mensen verschillen helemaal niet zoveel van varkens als dat ze denken.

Meer foto’s zijn te zien op flickr »

Vlakbij Westelbeers, een dorpje nabij Hilvarenbeek, zijn gisteren twee stallen afgebrand waarbij zo’n 75.000 kippen om het leven zijn gekomen. What else is new? Dat vonden de mensen van de verzekering en de brandweer waarschijnlijk ook, want terwijl ik wat plaatjes stond te schieten hoorde ik ze achter mijn rug praten over Formule 1 races en waren ze bezig netwerkbijeenkomsten te organiseren waarbij iedereen op wat lekkers getrakteerd zou worden. Nu wil ik niet beweren dat ik er met tranen in mijn ogen rondliep. Verre van. Daarvoor waren de beelden veel te goor en stonk het naar verbrand vlees. Verkoolde kippenlijkjes met hier en daar nog een glanzend stukje ingewand lagen overal in het rond, de meesten ondergedompeld in een dikke zwarte smurrie van water, kippenstront en as. Hier en daar kringelde nog wat rook tussen het beton en staal omhoog. Iemand van de brandweer meldde dat hij nog wat water nodig had. Ik vroeg hem of hij al wist wat de oorzaak van de brand was geweest. Dat wist hij niet. En dat zouden de mensen van het onderzoek dat net was gestart vast ook niet kunnen achterhalen. Gewoon een zaak voor de verzekering.
Case closed.

Op een boerenschuur aan de Nieuwe Dijk 1 in Den Bosch is een graffiti-afbeelding geplaatst van een geit aan een parachute, met de tekst ‘Q could you please drop me in parliament?’. Het lijkt een beetje op die van de Londense kunstenaar Banksy, die in zijn werk wel vaker aandacht vraagt voor dieren, natuur en milieu en eerder ook al samenwerkte met Greenpeace. Of het ook echt van Banksy afkomstig is weet nog niemand, maar hoe dan ook en Banksy or not, het is een heel leuk ding geworden.

Vandaag was de officiële start van de aanleg van een biodiversiteitstuin naast het Corpac Huis in Tilburg. Een aantal jaren geleden verdwenen daar nog een hele serie grote mooie bomen waar ik regelmatig een buizerd tussendoor zag vliegen, soms met konijn. En dat midden in de stad. Om die lege plek op te vullen, en misschien als spijtbetuiging voor de eerdere kap (hoewel niet schuldig daaraan), heeft de ECNC (Expertise centre for biodiversity and sustainable development) besloten op die plek een nieuwe tuin aan te leggen die past binnen de gedachte achter het jaar van de biodiversiteit. Veel planten, veel bloemetjes, veel vlinders. En de leraren en leerlingen van het daarnaast gelegen lyceum werken mee aan het project door hun lessen en activiteiten hierop aan te passen.

Achter de rug van Rob Wolters valt op het scherm te lezen: ‘Think global, act local’. Dit impliceert dat ons gedrag hier rechtstreekse gevolgen heeft op gebieden en volkeren aan de andere kant van de wereld. Marc van Roosmalen weet hier alles van. Hij noemt het de soja-connectie. Grootschalige kap in het Amazonegebied zodat daar soja verbouwd kan worden die in Nederland verwerkt wordt tot veevoer voor de bio-industrie. Er is een rechtstreeks verband tussen onze bio-industrie, onze vleesproductie en consumptie hier in Nederland, hier in Brabant, en het verdwijnen van bos en biodiversiteit in het Braziliaanse Amazonegebied. Think global, act local!

Ik heb er nog kort met Rob Wolters over gesproken, maar helaas is de ECNC niet echt actief op het gebied van voorlichting geven. Het is een kenniscentrum, een expertisecentrum dat desgevraagd ingeschakeld kan worden bij onderzoeken of om advies gevraagd kan worden. Wat jammer toch eigenlijk dat dit soort organisaties niet wat actiever worden en zich wat meer uit eigen beweging gaan mengen in maatschappelijke discussies. Een vlindertuin is natuurlijk leuk, maar daarmee is het tropisch regenwoud niet gered.

Ze worden in de media afgeschilderd als terroristen. Zij die nertsen vrijlaten of met een boot een andere boot de weg afsnijden om het doden van walvissen of dolfijnen te voorkomen. Dat mag namelijk niet. Het is illegaal, in strijd met de wet, fout. Maar eigenlijk, eigenlijk… heb ik er wel begrip voor. En af en toe, als ik er echt goed bij stil ga staan, vraag ik me weleens af of wat hun doen niet het enige juiste is. Als je echt weet dat wat er in de praktijk gebeurt met zulke dieren en je weet dat dit fout is, noem het gerust een ‘fout’ van een hogere orde, heb je dan niet juist de plicht hier iets aan te doen? Staat het beschermen van deze dieren dan niet juist op een hoger plan dan de wetten die mensen opgesteld hebben en voornamelijk bedoeld zijn om de mens zelf in bescherming te nemen maar niet de dieren en de natuur? Ik vind het eerlijk gezegd een ingewikkelde kwestie. Zelf zal ik nooit overgaan tot iets als het vrijlaten van nertsen of brandstichting of wat dan ook. Daarvoor ben ik te zeer gehecht aan mijn vrijheid en vind ik mezelf beter geschikt om op andere manieren iets te doen aan de dingen waar ik in geloof.

Peter Jansen, de Vegan Streaker, heeft 2500 nertsen vrijgelaten en loopt nu kans daarvoor een aantal maanden de gevangenis in te moeten. Volgens artsen zou hij lijden aan het syndroom van Asperger en een bepaalde vorm van autisme en zou dat de oorzaak zijn geweest van zijn acties. Ik heb ooit even kort met hem gesproken, hier op het universiteitsterrein van Tilburg waar hij achter een standje stond. Erg fanatiek en volgens mij ook erg impulsief. Niet mijn type. Ik hou meer van bedachtzaamheid en mensen die in staat zijn te relativeren en via rede tot dingen komen. Maar als ik dan advocaat Spong hoor zeggen dat het ‘de stoornis is die bepaalde dat Jansen niet anders kon dan uit overtuiging de wet te overtreden’, dan begin ik toch weer even te twijfelen. Moet je tegenwoordig dan gestoord zijn om uit overtuiging nog iets te kunnen doen wat eigenlijk, eigenlijk, éigenlijk ethisch gezien helemaal niet verkeerd is?

Wat moet je over die man vertellen? In 2000 werd hij door Time Magazine uitgeroepen tot een van de helden van onze planeet en keer op keer ontdekte hij nieuwe diersoorten in het Amazonegebied. Wat moet ik, kleine ik, daar dan nog aan toevoegen? Eigenlijk niks, en daarom heb ik afgelopen zaterdag vooral veel naar hem geluisterd toen we met een klein groepje mensen van de Partij voor de Dieren een tocht maakten door het Brabantse landschap en langs de Brabantse planten- en dierenwereld. Langs megastallen en verwoest weidevogelgebied, maar gelukkig ook met diervriendelijke initiatieven zoals die van bioboeren en vogelopvang Zundert.

Marc is inmiddels weer terug in zijn woonplaats Manaus in Brazilië, mét zijn nieuwe Nederlandse paspoort. Wanneer hij weer een keer terug is in Nederland valt niet met zekerheid te zeggen. In de tussentijd kan ik me ‘vermaken’ met zijn meest recente boek Tropenkolder dat ik op de valreep nog van hem kocht. Met krabbel uiteraard. Ik ben erg blij dat ik hem ontmoet heb en met hem heb kunnen praten. Daar zou ik wel wat over kunnen vertellen, maar ik merk dat me dat niet goed lukt. Te veel indrukken. En dat terwijl het zo’n ontzettend gewone man is. Misschien is dat nog wel het meest bijzondere. Er zal de komende tijd vast nog wel het een ander van deze dag door gaan sijpelen op dit weblog, daar ben ik zeker van.

Marc van Roosmalen op wikipedia »
De officiële website van Marc van Roosmalen »