SpoenkJack Tummers

Om half acht kreeg ik een telefoontje dat er een grote brand woedde bij een kippenbedrijf in Rijen. Rijen ligt niet ver van Tilburg, dus ik had mijn motorbroek al aan toen ik voor de zekerheid nog even naar buiten keek om te zien of het niet toevallig was gaan sneeuwen. Jammer genoeg was dat zo, dus de broek maar weer uit en achter de pc in de gaten houden hoe de brand zich verder zou ontwikkelen: ‘Smits Pluimvee en Eieren in Rijen is één van de pluimveelocaties in Nederland en Duitsland die gemanaged worden door Pieter Smits. In Rijen zijn 83.000 hennen gehuisvest in vier stallen.’ Een half uur later meldde de website van Omroep Brabant dat de brand inmiddels weer onder controle was. Gelukkig maar, want je moet er toch niet aan denken dat al die kippen levend zouden verbranden. Weer een kwartiertje later en het Brabants Dagblad meldde dat er vermoedelijk 80.000 kippen waren omgekomen. Dus de brand was onder controle, maar toch ging alles in de fik. Levend. En voor de zoveelste keer. Weer even later een correctie: 18.000 kippen zouden zijn omgekomen en geen 80.000. Ernaast stond nog een stal met nog eens 140.000 kippen, maar die bleef gelukkig gespaard.

De Sophia Vereniging tot Bescherming van Dieren heeft een noodsticker die je gratis (excl. verzendkosten) kunt bestellen: ‘Stel: er breekt brand uit in uw woning, er is ingebroken of u bent betrokken bij een ongeval. Zelf kunt u rekenen op hulpdiensten, maar huisdieren worden vaak vergeten. Met de Sophia NoodSticker kunt u brandweer, politie en ambulance waarschuwen dat er huisdieren aanwezig zijn. Plak de sticker op uw voordeur, zodat uw huisdier niet aan zijn lot wordt overgelaten.’ Weinig nut vrees ik om een duizendtal stickers op stallen te gaan plakken.

Gisteren werd in het Odeon in Veldhoven een benefiet gegeven voor de Sea Shepherd vrijwilliger Erwin Vermeulen die op dit moment nog vastzit in een Japanse gevangenis. Hij zou iemand geduwd hebben toen hij foto’s probeerde te maken van het transport van een dolfijn. Anderen beweren dat hij ‘zomaar’ is meegenomen door de Japanse autoriteiten om verhoord te worden. Dit verhoor is dan overigens eenzijdig en zal niet gaan over de 23.000 vergunningen die in Japan afgegeven zijn om dolfijnen af te slachten. De dolfijnenjacht vindt ieder jaar plaats in het Japanse Tajii en leden van Sea Shepherd zijn daar ieder jaar weer aanwezig om te protesteren. En om nog maar eens te laten zien hoe gruwelijk het allemaal is. Het benefiet van gisteren was bedoeld om geld in te zamelen als bijdrage in de kosten van de advocaten, hoewel ik ervan overtuigd ben dat ze hem toch wel vrij snel weer zullen laten gaan. De vader van Erwin, Ad Vermeulen, was er gisteren ook en had het er af en toe moeilijk mee. Geen wonder ook, als je zoon helemaal aan de andere kant van de wereld in een gevangenis zit. En teleurgesteld was hij, in de Nederlandse politiek. Als het om acties van Sea Shepherd gaat laat de Nederlandse regering niet zo snel iets van zich horen. Sea Shepherd begeeft zich vaak op het randje van de legaliteit (of net daar overheen), daar waar Greenpeace nog redelijk diplomatiek blijft.

Klik hier voor foto’s van het benefiet »

Staatssecretaris Henk Bleker hekelt de vermenselijking van het dier door maatschappelijke organisaties en linkse politieke partijen. Daar komt een interview met Boerderij Vandaag op neer waarin hij betoogt dat dierenleed in perspectief moet worden bezien.

‘Opvliegende ganzen bij Schiphol vormen een belemmering voor het vliegverkeer, brengen verdorie duizenden mensenlevens in gevaar”, zegt hij. ”En dan vragen sommige fracties zich af of vergassing wel de juiste oplossing is. We moeten het goed regelen, dat vind ik ook, maar we hebben het wel over een gans hoor.’

Ik had zelf de ‘verproductisering’ en het ondergeschikt maken van een dier aan economische belangen door de maatschappij niet beter kunnen verwoorden. Bovenstaande kun je namelijk ook zo formuleren:

‘Opvliegende vliegtuigen bij Schiphol vormen een belemmering voor de ganzen, brengen verdorie duizenden ganzen in gevaar”, zegt hij. ”En dan vragen sommige fracties zich af of gewoon doorvliegen zonder maatregelen wel de juiste oplossing is. We moeten het goed regelen, dat vind ik ook, maar we hebben het wel over levende wezens hoor.’

Staatssecretaris Bleker werkt aan een nieuwe natuurwet, dat zal niemand ontgaan zijn. ‘Naast de aangekondigde drastische bezuinigingen op natuur betekent dit een tweede dreun, omdat voor veel planten- en diersoorten de bescherming flink wordt teruggeschroefd. De bescherming van vissen wordt nog slechter dan nu al het geval is. Veel soorten zullen minder streng beschermd worden en anderen zullen buiten de Natura2000-gebieden helemaal geen bescherming meer genieten (bron: natuurbericht.nl). Het mooie visje op deze foto van Jelger Herder is een bittervoorn en zal straks niet langer beschermd zijn buiten de Natura2000-gebieden. Maar weten visjes veel waar die gebieden beginnen en eindigen. Klunen kunnen ze niet en vliegen ook niet. Naast de vissen is er nog veel meer natuur in de vorm van flora of fauna dat straks niet langer strikte bescherming zal genieten. Bleker wil meer verantwoordelijkheid hiervoor bij mensen zelf leggen. Bij particulieren, boeren en bedrijven. Klinkt alweer aardig op wat jaren geleden gedacht werd toen men sprak over zelfregulering en eigen verantwoordelijkheid, en we weten inmiddels wel waar dat toe geleid heeft. Kijk alleen al maar naar de veetransporten waar regels zeer rekbaar bleken te zijn, naargelang de eisen (= wensen) van de betrokkenen. Helaas is het nog steeds zo dat eigen verantwoordelijkheid nog te vaak synoniem staat aan eigen belang en niet het belang van ons allen en onze toekomst. Zolang dat zo is zijn strikte regels en toezicht op de naleving hiervan noodzaak.

Ik heb het al eens vaker gezegd, katten zijn volgens mij perfecte wezens. Evolutionair volmaakt. Ze zijn dan ook, behalve wat kruisingen her en der, in duizenden jaren bijna niet meer veranderd. Maar de mens, daar kan nog heel wat aan verbeterd worden. Kijk nou bijvoorbeeld naar de mond en de maag. Het spreekwoord luidt: ‘De ogen waren groter dan de maag’. Ik heb dit spreekwoord nooit zo goed begrepen. Ik kan een hele zak chips in mijn eentje naar binnen werken zonder ook maar één blik op die zak te werpen. De reden dat ik blijf eten heeft niks te maken met mijn ogen maar met mijn mond. De smaakpupillen (of zou het spreekwoord zijn afgeleid van pupillen?) zorgen ervoor dat ik blijf eten. De smaak van de chips, de prikkeling van de paprika op mijn tong, de vorm van dat enkele chippie die zo perfect in de mond past. Alles heeft te maken met de sensaties binnen in mijn mond, terwijl mijn ogen de film volgen op de tv. Dat gaat een hele tijd goed, totdat het fout gaat. Terwijl mijn mond blijft vragen om meer, begint mijn maag tegen te sputteren. Alleen, en dat is nu jammer, altijd te laat. Waarom is het niet zo dat wanneer de maag vindt dat het genoeg is, deze via ons zenuwstelsel een seintje geeft aan onze hersenen, die vervolgens een seintje sturen naar de smaakpupillen in onze mond, en die de opdracht geeft andere signalen aan ons bewustzijn door te geven dan in het begin, zodat wanneer je het volgende chippie in je mond stopt denkt ‘Hè, getver! Paprikachips!’, en de bak met chips zonder enig probleem aan de kant schuift. Dát zou ik nou nog eens een sprong voorwaarts noemen in onze evolutie!

Komend weekend kunnen mensen weer terecht bij diverse stallen om te kijken naar landbouwdieren, en om vragen te stellen over het leven van de boeren en de dieren, met komend weekend speciaal aandacht voor het varken. Op de website www.stapindestal.nl worden al een paar voorstellen gedaan voor interessante vragen. Ik heb er zelf nog een paar aan toegevoegd.

‘Emotie vertroebelt kijk op veehouderij’. Zo luidt de kop van een ingezonden stuk in het Brabants Dagblad vandaag. Schrijver van het stuk is een Brabantse varkensboer die er voor de hobby nog wat brandrode runderen op na houdt. Om die hobby te kunnen bekostigen fokt hij vleesvarkens. Hij vindt dit zelf een prima constructie, want in beide gevallen produceert hij in zijn ogen maatschappelijk verantwoorde producten, en bovendien zijn de brandrode runderen ‘juweeltjes in ons Nederlands landschap. Maar over wat voor soort vertroebelingen hebben we het hier eigenlijk? Is er al niet sprake van een behoorlijk morele en ethische vertroebeling als je spreekt over een dier en dit een dubbeldoelkoe (vlees/melk) noemt? Klopt het als er buiten juweeltjes van koeien in de wei staan en binnen honderden of duizenden varkens in hokken zitten en nooit buiten komen? Volgens deze varkenshouder wel en met hem vele anderen. Men spreekt in termen als superefficiënt, hoogwaardig product (vlees), weinig milieubelastend. En daar zit hem de echte vertroebeling. In de hoofden van de producenten en consumenten. Dat men alleen maar denkt aan zaken als stank, angst voor de eigen gezondheid, aantasting van het landschap gezien vanuit de eigen achtertuin. Een dier heeft tegenwoordig nog maar weinig aanzien, aangezien het uiteindelijk toch alleen maar een product is. Tenzij het dier hond heet en knus bij het baasje op de bank mag liggen.

Tussen Boer en Buur was de titel van het debat over de intensieve veehouderij dat het Brabants Dagblad en het Eindhovens Dagblad afgelopen donderdagavond organiseerden in Diessen. Uw verslaggever ging er naartoe. Dat ben ik dus ;). En hoe was het? In ieder geval was het druk. Met name inwoners en boerenbedrijven uit de omgeving waren aanwezig om samen met 4 forumleden te discussiëren over een aantal stellingen. De stelling die ik zelf het meest interessant vond was nummer 3: ‘Tegenstanders van megastallen laten zich leiden door emoties’. Is dat zo? En zo ja, is dat dan zo verkeerd? Er werd inderdaad regelmatig flink met het hoofd geschud en met het vingertje heen en weer gezwaaid. Men was kwaad vanwege de stank die niet te harden is, de angst voor de eigen gezondheid, de waarde van het huis. Ook kon men kwaad worden op de overheid die niet luistert naar de wensen en klachten van omwonenden, die vergunningen verleent daar waar dat eigenlijk niet zou moeten en mogen. In alle argumenten die ik die avond voorbij heb horen komen werd dierenwelzijn maar een enkele keer genoemd, en dan altijd terzijde. Als iets dat – oh ja bijna nog vergeten – ook nog een beetje meetelt.

lees verder »

In al mijn stukjes over dieren en dierenwelzijn, en recentelijk natuurlijk in verband met de kamelenrace in Tilburg, heb ik geloof ik nog nooit het woord ‘dieronwaardig’ gebruikt. Laat ik dat dan nu maar even doen, en dan stop ik ook meteen met dat hele schrijven en gedoe rondom die kamelenrace. Ben het zat. Ergernissen gaan zich in je lijf zetten en dat vind een lijf niet fijn. Dus. Je kunt een dier nog zo goed verzorgen, hem de beste medische zorg geven die er maar is, hem iedere dag vertroetelen, en hem toch dieronwaardig behandelen. Het zit hem allemaal in de intentie waarmee we met dieren omgaan en het doel waarvoor we ze gebruiken. Het extreemste voorbeeld is natuurlijk de vee-industrie. Al zou het mogelijk zijn om een stal te bouwen voor 20.000 varkens waarbij ieder varken 100% gezond is en alleen maar biologisch voedsel krijgt, en al zouden ze iedere ochtend naar je lachen als ze dat konden, dan nog bezorg je deze dieren een dieronwaardig bestaan. Want ze weten niet beter. Wij mensen kunnen dit wel en daarom zou je dit als mens niet moeten willen. Daarom vind ik praktijken die ik dieronwaardig vind meteen ook mensonwaardig. En dat is de precies datgene waarover ik me in dit soort situaties druk kan maken en tegelijkertijd erg verdrietig van kan worden. ‘Ze zien er toch goed uit’ hoorde ik nog iemand zeggen over de kamelen. Men denkt dus dat er niks aan de hand is omdat er toch goed voor de dieren wordt gezorgd. Alsof dat het enige is dat er toe doet. Iemand die nu niet weet waar ik het over heb, dit niet voelt, zal me maar raar vinden. Niet realistisch, niet volwassen. Dat is dan maar zo. Mensen, en dus ook ik, zijn nu eenmaal rare wezens.

Gisteren was het dan eindelijk zover: de OTKR, de Oud Tilburgsch Kamelenrennen, oftewel de Tilburgse kamelenrace. Iedereen had er wekenlang naar zitten uitkijken en daarom was het waarschijnlijk ook helemaal niet druk. Het waren vooral de leden van deelnemende studentenverenigingen die onder de luifels van de verschillende kroegen bij elkaar hingen, en heel veel mensen van de pers en tv. Vooraf was er veel te doen over het gevaar voor het welzijn van de kamelen. Eerlijk gezegd is dat al die tijd nooit mijn bezwaar geweest tegen deze race. Deze dieren worden jaar in jaar uit ingezet voor het plezier van mensen en zijn daardoor compleet murw. Het is echter niet zo dat ze het fijn vonden om door een nauw straatje te moeten rennen om na een paar tientallen meters al te moeten eindigen in een fuik van hekwerk. Ze waren zichtbaar onrustig en een van de twee kamelen moest soms aardig wat rondjes lopen voordat een deelnemer op zijn rug kon kruipen. Wat mijn bezwaar altijd is geweest, en ervoor zorgde dat ik ter plekke misselijk werd, is het feit dat de kamelen er voor de organisatoren en toeschouwers helemaal niet toe deden. Het waren gewoon een stel fietsen waar je op kunt gaan zitten om lol te kunnen hebben. ‘Hé, dadelijk is het jouw beurt om tussen die twee bulten te gaan zitten!’ en ‘Het zijn echte racemonsters, die kamelen!’. De meest typerende uitspraak kwam nog wel uit de mond van de presentator toen die een deelnemer wilde aanmoedigen en door de microfoon riep ‘Sla hem op z’n bult!’. Ik weet dat dit voortkwam uit zijn enthousiasme en de organisatie zal hier niet blij mee zijn geweest, maar het is wel gezegd. En het zegt genoeg. Soms moesten de kamelen voor een korte pauze even een stukje verderop gaan staan zodat de muziek harder kon. Het was per slot van rekening vooral een studentenfeestje en dan moet het dak eraf kunnen. Kortom, het was een beschamende vertoning. Dat studenten niet altijd nadenken is al erg genoeg, dat de gemeente Tilburg alleen maar gekeken heeft naar of er op grond van de wet redenen zouden zijn geweest de vergunning niet te verlenen is vele malen erger. Tegenover het Brabants Dagblad liet wethouder Erik de Ridder van het CDA gisteren nog weten: ‘Ik constateer dat aan de voorwaar­den die we hebben gesteld is vol­daan. Ik zie geen zwaar gestress­te dieren en een divers publiek’. Zo, die zit veilig. Maar als kinderen tegen hun moeder zouden hebben gezegd ‘Mam, we gaan buiten spelen en we nemen de kat mee’, dan zou moeder gezegd hebben ‘Nee kinderen, daar zijn dieren niet voor. Ga maar fijn tekenen of met de bal spelen’. Deze rol zag de gemeente Tilburg als dienstverlenende instelling echter niet zitten. Weigering van de race had eventueel nog gekunnen op grond van ‘aantasting van de openbare zedelijkheid’, maar ook dat zag de gemeente niet zitten. Hopelijk nu wel, hoewel de reactie van Erik de Ridder doet vermoeden dat hij kwam maar toch niks zag.