SpoenkJack Tummers

Soms zijn het van die kleine dingen die een verschil kunnen maken. Neem nou bijvoorbeeld de brandweer. Het alarm gaat, de brandweer rukt uit en komt net op tijd ter plaatse om de vier bewoners van een in brand staand huis te redden. Prachtig. Alleen verbleven er ook nog een pup, een kat en twee konijnen in huis. Jammer maar helaas, de brandweer was hier niet van op de hoogte. Dat hoeft in de toekomst echter niet meer, want de Sophia Vereeniging tot Bescherming van Dieren heeft een gratis sticker beschikbaar die hulpdiensten erop moet wijzen dat er in een huis meer bewoners aanwezig zijn dan alleen maar mensen. Hardstikke simpel en hardstikke effectief. Heb je dus een huisdier, bestel dan de gratis sticker via www.noodsticker.nl. Ik heb de mijne al aangevraagd, ook al heb ik nog geen nieuw katje rondlopen in huis. Komt nog wel ;).

Voor de Partij voor de Dieren Noord-Brabant heb ik ook dit jaar weer een paar kerst- en nieuwjaarskaarten gemaakt. Het bloemetje dat de dieren in hun mond houden is uiteraard afkomstig van het logo van de PvdD.

Voor iedereen die dit leest, prettige feestdagen en een gezond en gelukkig nieuw jaar! Ik weet wel dat verandering maar heel langzaam tot stand komt, of dat nu geldt voor je eigen leven of dat van de wereld om je heen, maar dit is een tijd van intenties. Wat wil ik, hoe zou het volgens mij moeten zijn, en dan gelijkgestemden zoeken om te proberen een en ander te verwezenlijken. Zo is het altijd gegaan en zo kan het ook alleen maar gaan. Wie weet wat er dit jaar weer allemaal staat te gebeuren. Vast weer veel ellende, maar zeker ook het een en ander aan moois. Ik kijk er in elk geval al naar uit :).

Opvallend toch altijd weer, het stemgedrag van de christelijke partijen in ons land. Net als een groepje geestelijken die beter zouden moeten weten en hun hand in eigen broek zouden moeten steken dan in die van minderjarigen, zo zouden toch ook de leden van de christelijke partijen eens bij zichzelf te rade moeten gaan. Op dit moment loopt er bijvoorbeeld een motie, ingediend door de PvdD en gesteund door GroenLinks, D66 en de PvdA, om IJsland pas toe te laten tot de Europese Unie als het zijn beleid ten aanzien van de walvissenjacht aanpast. En wie stemmen er tegen? De Christenunie en de SGP. Aanpassen betekent in dit geval stoppen met die mensonterende praktijken. Mensonterend omdat je dit soort slachtingen als weldenkend mens niet zou moeten willen. Het woord ‘mensonterend’ gaat op voor zowel de mens als slachtoffer als de mens als dader. Voor dieren hebben we zo’n woord niet. Dieronterend. Het woord komt niet voor in de Van Dale. In deze Bijbel van de Nederlandse taal is wel plaats voor het woord naastenliefde. Naastenliefde beperkt zich echter niet tot mensen, wat de samenstellers van de Bijbel daar ook ooit over hebben gedacht. Onlangs is bekend geworden dat ‘gedoogregering’ het woord van het jaar 2010 is geworden. Voor 2011 dien ik bij deze alvast een motie in om het woord ‘dieronterend’ op te nemen in de volgende editie van de Van Dale. Wedden dat de hypochristelijke partijen dat geen goed idee zullen vinden?

Klik hier voor de tekst van de motie »

Vandaag was in Tilburg een protestmars georganiseerd tegen dierproeven in het algemeen, en apenhandelaar Hartelust in het bijzonder. Om half elf ‘s morgens was er een bijeenkomst bij het hek van Hartelust in Tilburg Noord. Behalve onschuldige leuzen werden ook regelmatig de woorden ‘dierenbeul’ en ‘dierenmoordenaar’ in de mond genomen. Begrijpelijk, en ik sympathiseer met deze demonstranten. Maar het is niet mijn manier van actievoeren. De ‘kerstkaart’ die men meneer Hartelust graag had willen overhandigen werd door niemand van het bedrijf aangenomen. Ook dat is begrijpelijk. Als ik in de schoenen van meneer Hartelust zou staan zou ik mezelf ook niet laten zien. Waarschijnlijk zat hij achter zijn computer en keek hij naar de beelden van de bewakingscamera’s die bij het hek opgesteld stonden. Het groepje van zo’n vijfentwintig mensen stonden te schreeuwen voor… Ja, voor wie eigenlijk? Behalve die ‘incrowd’ waren alleen een paar agenten aanwezig, twee studenten aan de Fontys Hogeschool voor Journalistiek en ik. Dat wil niet zeggen dat alleen maar deze vijfentwintig fanatieke actievoerders tegenstanders zijn van dierproeven, maar wel de enige die daar ‘s ochtends stonden te schreeuwen. ‘Hartelust, een schande voor Tilburg’. ‘Hartelust, dierenbeul’. Het had iets triests. Misschien is dat wel een eigenschap van de waarheid.

‘s Middags was er een protestmars door het centrum van Tilburg. Ook dat had iets triests. Winkelende mensen bleven even stilstaan tijdens het boodschappen doen voor de Kerst. Een moeder vertelde haar kind dat het iets te maken had met proeven op dieren. Een andere vrouw probeerde haar man snel weer op het rechte pad te krijgen, richting Kruidvat of Mexx. Een agente op de fiets liep achter de menigte aan om in de gaten te houden of er niets ontwettigs voorviel. Halverwege de protestmars hield ik het voor gezien. Ik haalde mijn fiets op bij de bewaakte fietsenstalling en ging naar huis. Net als ‘s middags ging ik meteen achter mijn computer zitten om de foto’s te bewerken en door te sturen naar de verschillende redacties van nieuwsbladen. Omdat ik dat wil, niet omdat ik denk dat iemand hier interesse in heeft. De waarheid is triest. En de waarheid is vaak onmachtig.

Apenhandelaar Hartelust heeft overigens geen website. Je zou eens onverhoopt aandacht trekken…

Foto’s Protestmars »

‘Biomassa is voor Neder­land de goedkoopste bron voor grootschalige opwekking van duur­zame energie én is de meest effec­tieve vorm van CO2-reductie.’ Dat staat vandaag ergens te lezen in de krant. Onder biomassa wordt natuurlijk biologisch afval verstaan, waaronder en een hele hoop stront. Om dit allemaal weg te werken worden er energiecentrales gebouwd. Die centrales hebben een bepaalde productiecapaciteit. Aan die capaciteit moet tegemoet gekomen worden anders kost zo’n ding alleen maar geld. Een drukker die net een nieuwe peperdure digitale drukpers heeft aangeschaft wil alleen maar drukken. Liefst 24 uur per dag. Het is iets van de economie. Aanschafkosten min afschrijvingskosten plus opbrengsten en dergelijke. Ik ben er niet zo goed in, maar ik weet wel dat als iets duurs gebouwd wordt het ook gebruikt moet worden. Op dit moment hebben we in Nederland nog meer dan genoeg stront. Sorry, ik moet het biomassa noemen. Dat klinkt onschuldiger en ruikt naar net verwelkte bloemetjes en restjes tarwe. Die zullen er ook wel tussen zitten, maar een heel groot gedeelte van die massa komt toch echt uit de gezamenlijke konten van de miljoenen varkens, koeien en kippen die er in ons land zijn. Het probleem is nu dat die machines van biomassa voorzien moeten blijven willen ze rendabel blijven. Even een en een bij elkaar optellen en je snapt dat het nog niet makkelijk zal zijn een einde te maken aan de bio-industrie en de megastallen.

Het wild zwijn komt naar Nederland. Kaartjes zijn te koop via de bekende voorverkoopadressen… Als het om een popartiest ging, maar het wild zwijn is helemaal gratis. Op de Veluwe en in Limburg komen ze al voor en volgens recente onderzoeken zijn zwijnenpopulaties zich op veel meer plekken in het land aan het vestigen. In een klein land als het onze is het begrijpelijk dat dan gekeken moet worden naar waar deze dieren kunnen leven zonder schade aan te richten of gevaar op te leveren. Volgens een artikel op de website van de Heimans en Thijsse Stichting zou er ook plek voor ze zijn in Noord-Brabant, bijvoorbeeld ten zuiden van Tilburg. Ik hoop het van harte. Een paar jaar geleden liepen vriend P. en ik in een bos in de buurt van Nijmegen, net over de grens in Duitsland. Na een dagje fotograferen liepen we door een donker gedeelte van het bos terug naar de auto toen er opeens een meter of twintig voor ons iets zwaars en donkers het pad overstak. Een wild zwijn! We schrokken ons rot en waren zelfs even bang. Maar ook zielsgelukkig! Een wild zwijn, zomaar voor onze voeten! We zijn het niet meer gewend, behalve misschien in een dierentuin of met de verrekijker op de Veluwe. Een bos is van oorsprong niet leeg en met alleen maar bomen, planten en vogeltjes. Wolven, wilde katten, wilde zwijnen, vanalles kwam er vroeger voor in onze bossen. Het is ondenkbaar, helaas, dat deze tijden weer zullen terugkeren, maar het wilde zwijn mag van mij komen. Alleen ben ik bang dat ook de jagers zich hierop zullen verheugen. Nog meer schietlol.

Begin oktober begon de Partij voor de Dieren een actie tegen het afschieten van verwilderde katten. Reden was dat er door jagers, onder het huidige jachtbeleid, herhaaldelijk katten doodgeschoten worden die helemaal niet verwilderd zijn maar gewoon een baasje hebben. Dat blijkt ook nu weer uit meldingen die zijn binnenkomen bij het Meldpunt Jachtmisstanden. De fractie in de Provinciale Staten Brabant heeft herhaaldelijk geprobeerd CDA, VVD, PvdA en CU te bewegen tot het op zijn minst controleren op een chip of aanwezigheid op vermissingslijsten van bijvoorbeeld Amivedi. Daarvoor zouden de katten dan gevangen moeten worden en niet zoals nu doodgeschoten ‘on sight’. Alleen in Noord-Brabant het afgelopen jaar al minstens 1649 katten. Uit het persbericht:

De plaatsen waar veel verwilderde huiskatten voorkomen, zijn bekend. Maar het provinciebestuur weigert in te gaan op het verzoek van de Partij voor de Dieren om de gegevens vrij te geven. ‘Onbegrijpelijk’ , aldus Birgit Verstappen. ‘Het probleem van de verwilderde huiskatten houdt men daarmee in stand. Mensen kunnen ongestraft hun katten keer op keer jongen laten krijgen, zonder er verantwoordelijkheid voor te nemen, met verwildering als gevolg. Andere katteneigenaren worden van dit gedrag de dupe als hun tamme huiskat het slachtoffer wordt in de jacht op de verwilderde kat.’ De uitvoering van de Flora- en Faunawetgeving ligt bij de provincies. Maar het CDA en de VVD schoven deze provinciale verantwoordelijkheid ver van zich af. De één wees naar het Rijk, de ander naar de gemeente voor een oplossing van het probleem. Het voorbeeld van de provincie Limburg, die afschot van de verwilderde huiskat verboden heeft en diervriendelijkere maatregelen nam, kreeg daarmee in Brabant geen navolging.

Pineut is trouwens een verbastering van het Engelse peanut. Het pindanootje. In tegenstelling tot ‘verwilderde’ katten worden pindanootjes wel nog stuk voor stuk gecontroleerd voordat ze in de zak gaan. Door Duyvis.

.

Afgelopen maandag was de jaarlijkse paardenmarkt in Hedel. De markt is waarschijnlijk ergens in de middeleeuwen al ontstaan. Toen waren het vooral werkpaarden die gekocht en verkocht werden, tegenwoordig bestaat de ‘levende handel’ vooral uit luxe paarden, pony’s en wat ezels. 40.000 mensen en een kermis. Daar houden paarden van. Daarom komen ze al vanaf twaalf uur ‘s nachts aan in Hedel vanuit elke hoek van het land en soms ook vanuit België, Duitsland en Frankrijk. Nadat ze uitgeladen zijn worden ze met een touw vastgebonden aan een dik koord om daar de rest van de dag te blijven staan. Met name de pony’s komen er dan nog het slechtst van af. Een enkele boer zorgt namelijk wel voor een beetje vers stro op de grond waar de dieren van kunnen eten, de pony’s zijn echter zo kort aangebonden dat ze niet eens met hun hoofd bij de grond kunnen. Ik heb vanaf iets over zessen in de ochtend tot een uur of drie ‘s middags over de markt geslenterd. De dieren die ik iets heb zien eten kan ik op één hand tellen. Drinken heb ik geen enkel dier zien doen.

Afgezien van de manier waarop deze dieren de godganse dag op één plek vastgebonden moeten blijven staan, temidden van de herrie en de drukte, zagen ze er ook niet al te florissant uit. Een slechte vacht, snotogen, en her en der wondjes, vooral op het hoofd en net boven de ogen (waarschijnlijk veroorzaakt door het ‘tuig’). En niet blij, helemaal niet blij. Hoe ik dat kan weten? Dat kan ik niet, dat is een gevoel. Maar wel gebaseerd op wat ik zie en wat ik weet van deze dieren hoe ze zich gedragen als ze het wél naar hun zin hebben. Of ik dan kan bewijzen wanneer ze het naar hun zin hebben? Nee, dat kan ik ook niet. Maar je moet wel snotogen hebben als je het verschil niet kunt zien.

Meer foto’s volgen binnenkort. Een paar vrienden van EyesOnAnimals waren er al om twaalf uur ‘s nachts en hebben ook filmopnames gemaakt. Een verslag van hun bezoek is te vinden op hun website.

Begin deze maand plaatste ik een berichtje over de start van een petitie rondom het afschieten van verwilderde katten. Hoe ziet een jager het verschil tussen een verwilderde kat en een gewone huiskat. Niet dus. In ieder geval niet goed genoeg want er komen jaarlijks bij de Dierenbescherming vele meldingen binnen van aangeschoten of spoorloos verdwenen huiskatten. Bovendien kun je je afvragen of het veel jagers iets uit zal maken. Jagen is toch een hobby voor deze mensen, en als een emotie als ‘Een vos is leuk om neer te schieten omdat hij veel slimmer is dan de jager’ een rol gaat spelen, kan de achterliggende gedachte van natuurbehoud en wildstand makkelijk in het gedrang komen. Daarbij laat ik nu voor het gemak de discussie over het twijfelachtige nut van de jacht even buiten de beschouwing. En dan laat ik ook even de kwestie achterwege dat er her en der voor het begin van het jachtseizoen speciaal voor dit doel gefokte fazanten in een natuurgebied worden losgelaten met de bedoeling ze later weer neer te kunnen schieten. Je moet er toch niet aan denken een hele dag rond te hebben gelopen zonder ook maar één schot te hebben kunnen lossen.

lees verder »