SpoenkJack Tummers

Brabant is genomimeerd door International Union for Conservation of Nature (IUCN), een afdeling van de Verenigde Naties. De beste prestatie voor de biodiversiteit ontvangt de Countdown 2010 Biodiversiteit Award op 20 oktober op het Countdown 2010-evenement in Nagoya, Japan

Op dit moment verschijnen er bijna dagelijks stukken in het Brabants Dagblad over megastallen die als onderdeel van een zogenaamde overgangsregeling alsnog ontheffing kunnen krijgen van de provincie en dus mogen uitbreiden. Als gevolg daarvan kunnen er – de actie ‘Megastallen Nee’ ten spijt – alsnog tientallen megastallen bijkomen of bestaande stallen uitbreiden tot het formaat ‘mega’. In de krant van vandaag staat een foto van een kippenboer die met zijn handjes op de rug tussen duizenden kuikens heen scharrelt. Zelf wil hij zijn vleeskuikenfabriek niet scharen onder de noemer ‘megastal’. Wat het dan wel is?

Binnen krioelen duizenden kippen, varkens, nertsen enzovoorts. Buiten doet de provincie zijn uiterste best een prijs in de wacht te slepen voor ‘beste prestatie op het gebied van biodiversiteit’. Bizar toch? En meer dan mooimakerij is het niet. Neem een lelijke buitenmuur van een varkensstal en beschilder die met honderden bloemetjes, bijtjes en vlinders. Mooi van buiten, rot van binnen.

Mijn kat Mickey mocht van mij nooit naar buiten, behalve op het balkon. Ik woon in een flat met aan weerszijden een drukke weg en een druk fietspad met aangrenzend parkeerterrein. Katten die ik hier in de buurt zie zijn ofwel dood of erg schichtig. Het leek me dus van het begin af aan beter om mijn kat binnen te houden en hem daar alle vrijheid te gunnen die ik hem maar kon geven. Toch heb ik hier altijd wroeging over gehad. Een kat is in eerste instantie toch een ‘buitenbeest’. Zelfs katten die jaren achter elkaar alleen maar binnen zijn geweest zullen, na een korte periode van gewenning, altijd gebruik gaan maken van de mogelijkheid naar buiten te gaan. Sommigen blijven in de buurt van de voor- en achtertuin, anderen gaan de wijk verkennen, en sommigen vertrekken opeens naar ‘elders’, om een paar dagen of weken later plotseling weer op de stoep te staan voor je huis.

lees verder »

Op Laos is voor het eerst in tien jaar tijd weer een exemplaar van de zeer zeldzame saola gezien én gefotografeerd. En doodgegaan. “Villagers in the central province of Bolikhamxay captured a saola and brought it back to their village. The animal died several days later, weakened by the ordeal of several days in captivity.” (bron: sciencedaily.com). Een soort dooie mus dus eigenlijk.

De subkop van het artikel luidt New Science reveals they’re smarter then we realized. Ik kocht het nummer half augustus bij een kiosk terwijl ik stond te wachten op de trein. Wie is ‘we’ in dat zinnetje? Dat moeten dan de mensen zijn waar het tijdschrift Time zich doorgaans op richt. Mensen die pas iets tot de werkelijkheid gaan rekenen en hiernaar gaan handelen als het door de wetenschap bewezen is. En dus was een haai dom totdat onderzoek uitwees dat het verdomde slimme vissen zijn. En dolfijnen zijn slim en varkens zijn slim en kraaiachtigen zijn slim. Of de gewone huisvlieg die maar één poging nodig heeft om voorgoed te weten dat via het linkerkanaal iets eetbaars te vinden is en rechtsom niet. Allemaal vormen van intelligentie. Alleen staat intelligentie niet altijd garant voor ‘gezond verstand’. Iets verderop in het artikel staat namelijk het volgende: If animals can reason – even if it’s in a way we’d consider crude – the unavoidable question becomes, Can they feel?
How stupid can ‘we’ be?

Naar aanleiding van De missie en visie van de C1000:

C1000 hecht voor al haar producten grote waarde aan een goede kwaliteit. Wat de betreft de inkoop van al onze producten, ook in de actie, doen wij geen concessies ten aanzien van de kwaliteit. De vleesproducten die wij in deze actie voor een zeer scherpe actieprijs kunnen aanbieden, voldoen dan ook aan al onze gebruikelijke eisen. Wij willen onze klanten altijd laten zien dat ze bij C1000 terecht kunnen voor goede producten tegen een goede prijs. En daarom doen wij ook dergelijke acties.

Dit sluit goed aan bij een reactie van iemand op een poll in het Brabants Dagblad over deze kiloknallers: ‘Als ik een flinke homp vlees op mijn bordje heb, wil ik helemaal niet bezig zijn met de vraag of het dier in de watjes lag of in de stront. Ik wil gewoon goed en goedkoop vlees, meer niet’. Vertaald naar de de instelling van de C1000 (en andere supermarkten) betekent dit: ‘Als de consument een flinke homp vlees op zijn bordje wil zonder zich af te vragen of het dier in de watjes lag of in de stront, dan leveren we hem dit. Ons interesseert dit namelijk ook niet. Wij leveren gewoon zo goed en goedkoop mogelijk vlees, meer niet’.

‘De uiterwaard is de ruimte voor de rivier die nodig is om de tijdelijke piekafvoeren te bergen. In perioden van grote waterafvoer lopen de uiterwaarden tot aan de dijken onder water.’ Nadenkend over het probleem van de vele stalbranden in de veesector kwam ik uiteindelijk terecht bij het idee van de uiterwaarden. Als de wet niet bereid is boeren te verplichten stallen brandveiliger te maken of te verplichten brandmelders en brandblussers te installeren, waarom dan niet op zijn minst een nooduitgang waar dieren kunnen vluchten naar een naburig weiland? Ik kan me voorstellen dat een varkensboer die iedere meter van zijn bedrijf wil opvullen met stallen met varkens geen ruimte en dus geld wil verkwisten aan een extra weilandje dat verder nergens voor wordt gebruikt. Maar dat betekent nog niet dat er met een buurboer niet afspraken gemaakt zouden kunnen worden om in geval van nood de dieren tijdelijk op hun land toe te laten. De stallen zouden dan alleen maar een grote extra deur hoeven krijgen die bij brand meteen openschuift waarna de dieren het naburige landgoed kunnen bereiken. Lijkt me iets dat met niet al te veel moeite te realiseren moet zijn. Zelf ga ik er ook vanuit dat als er bij mij brand uitbreekt ik tijdelijk wel terecht kan bij een inwoner verderop in de straat totdat de brand geblust is. Een extra voordeel van dit soort ‘buitenwaarden’ zou zijn dat bijvoorbeeld varkensboeren ervoor zouden moeten zorgen dat hun dieren nooit meer opgesloten zitten tussen kraamhekken, voedhekken en what the heck nog meer aan leefruimtebeperkende maatregelen. En dat is dan meteen ook het probleem van dit idee. Zonder hokjes minder opbrengst. En de verzekering dekt de schade toch wel. Tenzij verzekeraars voor de verandering eens mee zouden gaan denken en eisen zouden stellen aan de brandveiligheid van stallen. Geen buitenwaarden, geen uitkering.

Ieder bedrijf heeft een missie en een visie. Beweert men. En dat wat men beweert is vaak niet wat men beoogt. De C1000 stelt op haar website dat zij de klant tijd en gedoe wil besparen door zo snel, efficiënt en goedkoop mogelijk boodschappen te doen waarbij de prijs-kwaliteitverhouding optimaal is. Dat lukt ze niet helemaal. Zojuist heb ik onnodig veel nutteloze tijd verkwist aan het sturen van een e-mail naar de klantenservice in verband met dat gedoe rond die kiloknallers. Het enige dat knalt namelijk zijn de te snel opgeblazen kilo’s van de vleeskuikens. Ik heb ze dus gevraagd een supermarkt te worden met een échte missie en een échte visie, in plaats van dat barbaarse gedoe met goedkoop vlees. Ik vrees echter dat dit gedoe van mij een volkomen verspilling was van tijd en energie. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar wat de consument wenst zal de consument krijgen. Net nog, in de rij voor de kassa van mijn eigen supermarkt, de EMTÉ, werden verschillende voordeelpakken vlees door een klant voor mij op de rolband gelegd. Dan sta ik een beetje moedeloos te kijken terwijl ik demonstratief mijn pakje met stukjes Quorn en mijn eko-eitjes zo dicht mogelijk tegen het plankje ‘volgende klant’ schuif. Volkomen nutteloos, ik weet het. Maar ik ben toch ook een consument?

Dit was zo’n mooi plaatje om te zien, deze drie jonge wakkere vrouwen zittend in het gras met een varken in hun midden, dat ik er maar even een ‘kaart’ van heb gemaakt. Groeten uit Holland, anno 2020. Misschien is het jaar 2020 wel erg optimistisch, maar wat zou het toch mooi zijn als we dit ooit nog eens zouden kunnen meemaken. Picknicken in de weide temidden van vrij rondlopende koeien, varkens, geiten en kippen. Het wordt dan wel oppassen dat niet al dat lekkere eten zo van je picknickkleedje verdwijnt, maar daar vinden we tegen die tijd vast wel iets op.

Mens sana in corpore sano. Over de schoonheid van dat lichaam zegt het spreekwoord niks. Zo ook gistermiddag, toen om één uur zo’n tweehonderd mensen de modderpoel van de Jofra Hoeve inrenden waar normaal geproken de varkens zich in vermaken. Zoals op de foto is te zien lieten de varkens de mensen eerst maar even hun gang gaan. Op een bepaald moment stonden de varkens zelfs allemaal in het weiland en was de poel alleen maar gevuld met rondspartelende en moddergooiende mensen in de niet meer al te roze t-shirtjes van Wakker Dier.

Jezelf lekker vuil maken, leuk voor jong en oud. Voor varkens heeft modderen de functie dat het hun huid ontdoet van insecten en bacterieën, en voor mensen misschien ook wel. Zelf heb ik me er niet aan gewaagd en heel strategisch gekozen voor de rol van fotograaf. Helemaal schoon ben ik echter niet gebleven. Behalve de rondvliegende spetters modder van een moddergevecht verloor ik al vrij snel mijn van de boer geleende laarzen. Nadat ik in een berg diepe soppige modder was gaan staan en een paar passen terug wilde doen, besloten de laarzen op die plek te blijven staan. Een tijdlang heb ik op mijn sokken rond moeten lopen, totdat ik met hulp van een paar kinderen de laarzen uit de modder wist te trekken.

Voor Wakker Dier was het natuurlijk een publiciteitsstunt. ‘Méér varkens in de modder’, werd er geregeld geroepen. En varkens horen inderdaad gewoon buiten, net als elk ander dier, om te kunnen wroeten in de grond en te kunnen baden in een modderpoel zoals ze dat van nature graag doen. Wij mensen moeten er dan misschien niks van hebben, voor varkens is het de hemel op aarde. Hoewel, nadat ik een tijdje had zitten kijken naar het plezier van al die mensen en varkens samen in en rond die modderpoel ben ik nog meer gaan geloven wat ik eigenlijk al wel wist: mensen verschillen helemaal niet zoveel van varkens als dat ze denken.

Meer foto’s zijn te zien op flickr »

Vlakbij Westelbeers, een dorpje nabij Hilvarenbeek, zijn gisteren twee stallen afgebrand waarbij zo’n 75.000 kippen om het leven zijn gekomen. What else is new? Dat vonden de mensen van de verzekering en de brandweer waarschijnlijk ook, want terwijl ik wat plaatjes stond te schieten hoorde ik ze achter mijn rug praten over Formule 1 races en waren ze bezig netwerkbijeenkomsten te organiseren waarbij iedereen op wat lekkers getrakteerd zou worden. Nu wil ik niet beweren dat ik er met tranen in mijn ogen rondliep. Verre van. Daarvoor waren de beelden veel te goor en stonk het naar verbrand vlees. Verkoolde kippenlijkjes met hier en daar nog een glanzend stukje ingewand lagen overal in het rond, de meesten ondergedompeld in een dikke zwarte smurrie van water, kippenstront en as. Hier en daar kringelde nog wat rook tussen het beton en staal omhoog. Iemand van de brandweer meldde dat hij nog wat water nodig had. Ik vroeg hem of hij al wist wat de oorzaak van de brand was geweest. Dat wist hij niet. En dat zouden de mensen van het onderzoek dat net was gestart vast ook niet kunnen achterhalen. Gewoon een zaak voor de verzekering.
Case closed.