SpoenkJack Tummers

Findaspring.com is een site die locaties verzameld van natuurlijke en gratis bronnen van drinkwater over de hele wereld. Dus geen Spa of Sourcy, maar plaatsen waar je met je jerrycan naartoe kunt om die met gratis bronwater te vullen. ‘Now is the time to reclaim our water!’ roept de site. Ik heb me weleens vaker afgevraagd waar ik van zou kunnen drinken als er opeens geen water meer uit de kraan komt en de supermarkten dicht zijn of niet meer bevoorraad worden. Weet jij het? Iedere willekeurige rivier of vijver in ons land zit vol met afvalstoffen, bacterieën en andere ziekteverwekkers die het niet geschikt maken om van te drinken. Daar hebben we onze waterzuiveringsinstallaties voor. En de natuurlijke bronnen in ons land zijn al lang door bedrijven ingepikt om het heldere mineraalwater om te kunnen zetten in klinkende munt. In landen als de Verenigde Staten en Engeland zijn er meer dan genoeg bronnen die voor iedere burger toegankelijk zijn, voor ons eigen waterrijke Nederland moet ik voorlopig vaststellen dat het een land is waar je zo van de dorst zou kunnen omkomen. Dat, of de website is in ons land nog niet zo bekend. Ken je zelf een gratis bron van drinkwater, ga dan naar de site en voeg die locatie toe. En laat het mij ook even weten door hier een reactie achter te laten.

Drinken, drinken en nog eens drinken. Erg belangrijk met dit warme weer, en daarom had ik gisteren bijna niks bij me. Op de weg terug van die afgebrande kippenstal besloot ik bij Westelbeers nog even het bos in te lopen. Een half litertje water had ik bij me, meer niet. Als een eenzame wandelaar in de woestijn had ik mezelf al op rantsoen gezet. Telkens niet meer dan één flinke slok, dat moest voldoende zijn. De koeien die ik voorbij liep lagen rustig aan de rand van het weiland onder de schaduw van een paar hoge bomen. Daar stond ook hun drinkbekken. Aan de andere kant van het pad kronkelde een watertje dat ik echter niet kon zien vanwege de hoge begroeiing aan weerszijden. Toen ik besloot dat het welletjes was voor die dag en ik omkeerde was het flesje leeg. Op de terugweg kreeg ik steeds meer dorst en ik raakte er stilaan van overtuigd dat drinken na dorst fijner is dan de vervulling van welke andere zintuigelijke of zinnelijke behoefte ook.

Terwijl ik zo terugliep naar mijn motor zag ik in mijn ooghoek iets zwarts op een blad zitten. Als je regelmatig in het bos komt, op zoek naar insecten, zul je merken dat je heel vaak lichte of donkere vlekken op bladeren ziet die bij nader inzien niet meer zijn dan een verfrommeld stukje natuur. Een half takje, een verschrompeld blad van een boom, of simpelweg de schaduw van het blad erboven. Dit keer was het echter een vlieg. Een hele gewone vlieg die ik normaal gesproken mooi had laten zitten, maar deze vlieg zat daar op zijn gemak te genieten van een druppeltje water. De rotzak! Ik had het van hem af kunnen pakken, maar ook vliegen hebben dorst. En dat piepkleine druppeltje mag dan misschien een emmer zijn in de belevingswereld van een vlieg, voor mij was het niet meer dan een gebiedje van vijftig bij vijftig pixels, gezien door een macrolens. Insect zijn heeft zo zijn voordelen.

Sinds een tijdje stopt er regelmatig eenzelfde fietser bij mijn flat. Hij staat dan even stil bij de onderdoorgang of in het parkje naast een prullenbak, haalt twee blikjes bier uit een pastic zak aan het stuur, klikt ze open en drinkt ze in een razendsnel tempo leeg. Dan gooit hij de blikjes in de struiken en fietst weer door. Iets minder gehaast, iets rechterop. Is hij op weg naar huis? Naar zijn werk?

Hij doet het allemaal overduidelijk in het geheim. De ander mag er niks van weten en er is vooral helemaal niks aan de hand. Ik heb hem nu al een aantal keren zo staan te bekijken. Zo eenzaam, dat beeld van die snelle drinker in het parkje met aan de ene kant de drukke weg vol auto’s en aan de andere kant een lint van fietsers op het fietspad. Net als een haas of ree in het veld of bos, zo heeft hij zijn eigen route door de stad. Van drinkplaats naar drinkplaats en altijd zorgen dat niemand je ziet.