Sinds een tijdje stopt er regelmatig eenzelfde fietser bij mijn flat. Hij staat dan even stil bij de onderdoorgang of in het parkje naast een prullenbak, haalt twee blikjes bier uit een pastic zak aan het stuur, klikt ze open en drinkt ze in een razendsnel tempo leeg. Dan gooit hij de blikjes in de struiken en fietst weer door. Iets minder gehaast, iets rechterop. Is hij op weg naar huis? Naar zijn werk?

Hij doet het allemaal overduidelijk in het geheim. De ander mag er niks van weten en er is vooral helemaal niks aan de hand. Ik heb hem nu al een aantal keren zo staan te bekijken. Zo eenzaam, dat beeld van die snelle drinker in het parkje met aan de ene kant de drukke weg vol auto’s en aan de andere kant een lint van fietsers op het fietspad. Net als een haas of ree in het veld of bos, zo heeft hij zijn eigen route door de stad. Van drinkplaats naar drinkplaats en altijd zorgen dat niemand je ziet.