SpoenkJack Tummers

Vanavond werd in de Universiteit van Tilburg de jaarlijkse Warandelezing gehouden, dit keer door Wubbo Ockels. Thema was duurzame energie. Bij de ingang van de zaal stond een bord met de titel van de lezing: En nou even allemaal heel hard blazen. Dat zal wel over windenergie gaan dachten we, maar het werd de zon. Heel veel zon. Van zonnepanelen op de daken van alle huizen tot een superbus en een elektrisch aangedreven veerboot van Den Helder naar Texel. Het kan allemaal en het kan allemaal heel snel. Als de grote bedrijven en de politiek maar mee willen werken. En daar schort het aan (in)zicht op de toekomst. Ondanks heel wat dia’s met neergaande grafieken en sombere rekensommetjes was zijn boodschap toch heel positief. We leven volgens hem in een boeiende tijd met veel veranderingen en innovaties. En wat eerst saai en onwennig is (een electrische auto) wordt straks hip en modern. Wie dan nog in een auto rijdt met verbrandingsmotor wordt volgens Wubbo door de rest beschouwd als zijnde een ‘looser’. En dat is wel grappig, want waar ik ooit nog schreef dat ik nooit of te nimmer een electrisch aangedreven motorfiets zou willen, ben ik afgelopen week van mening veranderd. Ik zat op de fiets en stond stil bij een stoplicht. Naast mij stopte een scooter. Voor de verandering zat de eigenaar nu eens niet de hele tijd aan het gashandel te draaien, want dat had ook helemaal geen nut bij zijn electrische scooter. Toen het licht op groen sprong schoot de scooter vooruit en ging er met een heerlijk zoevend geluid vandoor. Waarom ook niet? Klinken niet alle coole zwevende auto’s uit Star Wars zo?

De geplande proefboringen in Nederland naar Schaliegas stuiten op veel weerstand bij de bevolking maar ook bij diverse wetenschappers. En niet alleen maar in Nederland, zo bleek tijdens mijn vakantie in Zuid-Frankrijk. Ook daar wil men gaan boren naar dit in gesteente opgeslagen gas en ook daar zijn groepen mensen actief die dit tegen willen houden. Langs vele wegen in de Ardèche stonden borden met ‘Non Au Gaz de Schiste’ en op een plaatselijke rommelmarkt stond een kraampje waar mensen informatie konden krijgen en een petitie konden ondertekenen. Het blijkt dat diverse actiegroepen uit verschillende Europese landen samen actie voeren om de boringen naar Schaliegas niet alleen maar in eigen land maar in heel Europa tegen te houden. Of het veel effect zal hebben is nog maar de vraag. Geld en macht zal toch wel weer zegevieren. Maar dat het een risicovolle onderneming is om dit gas uit de grond te halen is wel duidelijk. Voor de bevolking een reden om te protesteren, voor bestuurders een reden om alvast het volgende zinnetje goed te repeteren: ‘Op het moment van besluitvorming was er op grond van de toen aanwezige kennis geen doorslaggevende reden de boringen tegen te houden’. Heerlijk toch voor mensen met grote verantwoordelijkheden dat ze zich met het grootste gemak weer van deze verantwoordelijkheden kunnen ontdoen.

Achtergrondinformatie is te vinden op www.schaliegasvrij-haaren.nl.

‘Biomassa is voor Neder­land de goedkoopste bron voor grootschalige opwekking van duur­zame energie én is de meest effec­tieve vorm van CO2-reductie.’ Dat staat vandaag ergens te lezen in de krant. Onder biomassa wordt natuurlijk biologisch afval verstaan, waaronder en een hele hoop stront. Om dit allemaal weg te werken worden er energiecentrales gebouwd. Die centrales hebben een bepaalde productiecapaciteit. Aan die capaciteit moet tegemoet gekomen worden anders kost zo’n ding alleen maar geld. Een drukker die net een nieuwe peperdure digitale drukpers heeft aangeschaft wil alleen maar drukken. Liefst 24 uur per dag. Het is iets van de economie. Aanschafkosten min afschrijvingskosten plus opbrengsten en dergelijke. Ik ben er niet zo goed in, maar ik weet wel dat als iets duurs gebouwd wordt het ook gebruikt moet worden. Op dit moment hebben we in Nederland nog meer dan genoeg stront. Sorry, ik moet het biomassa noemen. Dat klinkt onschuldiger en ruikt naar net verwelkte bloemetjes en restjes tarwe. Die zullen er ook wel tussen zitten, maar een heel groot gedeelte van die massa komt toch echt uit de gezamenlijke konten van de miljoenen varkens, koeien en kippen die er in ons land zijn. Het probleem is nu dat die machines van biomassa voorzien moeten blijven willen ze rendabel blijven. Even een en een bij elkaar optellen en je snapt dat het nog niet makkelijk zal zijn een einde te maken aan de bio-industrie en de megastallen.

Wat doen we met kernafval en wie beslist hierover. Dat was zo’n beetje de vraag gisteren tijdens een door Greenpeace georganiseerde informatieavond over de plannen van de Belgische regering om hoogradioactief kernafval mogelijk op te gaan slaan in kleilagen op diverse plaatsen langs de Nederlandse grens. De Brabantse Milieufederatie had zich hier al over uitgelaten. Stel je voor dat er iets fout gaat en radioactief materiaal komt in het Brabantse grondwater terecht, ons toekomstige drinkwater. En niet alleen maar het grondwater, want met het grondwater wordt alles besmet en komt het materiaal definitief en onverwijderbaar terecht in onze voedselketen en in ons zelf.

Het ene land onderzoekt de mogelijkheden voor opslag in klei- of zoutlagen, zoals België en Nederland, andere landen zoals Finland en Zweden hebben onlangs besloten te gaan voor opslag in containers met een koperen omhulsel en deze op te slaan in aardlagen met voor water ondoordringbaar graniet. Denkt men, maar in de natuur is niets bestendig, ook geen dikke aardlagen van oerdegelijk graniet. En koper? Dat wil men gebruiken omdat het goed bestand is tegen corrosie. Tegen water en zout dus. Alleen is het jammer dat er onlangs een microbe ontdekt is die een andere mening toegedaan is en koper weet te veroberen. Een ander mooi voorbeeld is Duitsland. Daar heeft men een proef gedaan met opslag in zoutlagen omdat water hier zo goed als zeker – en zeker niet snel – doorheen zou kunnen dringen. Dacht men. Gelukkig had men besloten de toegang tot de opslagplaatsen open te houden voor inspectie. Slechts dertig jaar later, en geen honderden jaren later zoals voorspeld, bleek water door de zoutlagen gesijpeld te zijn met als gevolg dat de vaten waren begonnen te roesten. Toen kon men er nog bij om de vaten weer naar boven te halen en ze te voorzien van een nieuw metalen jasje. Sindsdien wordt het kernafval ook daar weer bovengronds opgeslagen tot de regeringen eruit zijn wat de beste oplossing is. Maar die is er niet. Nog niet. Daarom pleit Greenpeace voor opslag bovengronds en meer onderzoek. Je weet maar nooit of er over een jaar of tien een microbe ontdekt wordt die wel wat radioactief materiaal lust.

Het probleem is dus eigenlijk dat geen enkele optie op dit moment te rechtvaardigen is. Er is onderzoek gedaan naar mogelijke manieren om het spul op te slaan en daarna is men begonnen met besluitvorming. Maar stel dat men het kernafval wegstopt op de meest veilig geachte plek op aarde en daarna de boel hermetisch dichtgooit, en stel dat er toch iets misgaat. De bodem op aarde is in beweging, overal. Vijfhonderd meter onder de grond net zo goed als aan de oppervlakte. En dicht is dicht. Als dan na verloop van tijd, ook al is dit eeuwen later, de gevolgen zichtbaar worden is het te laat. Men kan er niet meer bij en het gevaarlijke goedje heeft zich al op alle denkbare manieren weten te verspreiden. In de bodem, in de lucht, in onze voedselketen, in ons lichaam. Hoogradioactief materiaal, zo verkondigde Eloi Glorieux, campagneleider kernenergie Greenpeace België, blijft langere tijd ‘goed’ dan dat de mens op aarde bestaat. Honderdduizenden jaren. Amaai!

Hangt er maar helemaal vanaf hoe die dingen eruit zien. Geef ze een leuk kleurtje en ze versmelten met de windmolentjes van de kinderen op het strand. Zouden ze er net zo uitzien als de windmolens op de foto, zou ik er uren naar kunnen gaan kijken. Daarna zou ik hard toe zijn aan een milligram of 50 van een of ander anti-psychoticum, maar zo heeft iedere vorm van energieopwekking wel weer zijn eigen nadeel.

Van mijn hostingprovider bHosted kreeg ik bericht dat ze sinds kort helemaal groen zijn (CO2 neutraal) en daarom binnenkort het Cleanbits logo op hun site mogen plaatsen. Het datacentrum waar de servers staan wordt gevoed middels groene stroom en het gebruik van deze stroom wordt geminimaliseerd door energiezuinige koeltechnieken. Ook worden er bomen geplant voor verdere compensatie van de CO2 uitstoot. En omdat bHosted groen is, is mijn website vanzelf ook groen. Daarnaast neem ik van mijn energieleverancier groene stroom af, heb ik overal spaarlampen in huis, typ ik mijn berichtjes rechtstreeks in het programma op internet en niet eerst op papier, en zijn al mijn foto’s gemaakt met een digitale camera die loopt op oplaadbare batterijen. Groener kan haast niet. Of ik zou moeten stoppen met bloggen.

Op de website www.1miljoenspaarlampen.nl voert Greenpeace al een tijdje een actie om zoveel mogelijk gloeilampen om te ruilen tegen spaarlampen. Voor elke gloeilamp die je inruilt kun je een spaarlamp kopen voor maar 1 euro. Naderhand kun je op de website laten weten hoeveel lampen je hebt ingeruild en kun je ook een foto van het resultaat uploaden.

En vandaag heb ik dat nog maar even gedaan. Kleine moeite, groot voordeel. En ook nog eens goed voor het milieu. Of toch niet? (klik op de foto).

Na de aankondiging, het foldertje (zie een paar berichten geleden), dan nu een antwoordkaart voor de eerste gratis spaarwattpunten. En dan niet één, 10 of vijftig punten, maar meteen 1500 of 2000 punten! Dan lijkt het nog wat zullen we maar denken.

Er staat echter iets op die antwoordkaart wat ik ook na meerdere keren lezen nog niet begrijp, en ik geef toe dat dat aan mij kan liggen. Van lijfrentes en belastingen begrijp ik ook nog steeds niets, nog minder als van wiskunde vroeger op de middelbare school. Maar de clou achter deze aanvinkoptie ontgaat mij volledig. Zoals ik het lees krijg je een voordeel van maximaal 2400 euro op je energierekening als je zorgt dat je vóór 1 juli 2005 komt te overlijden. Alsof je met je ziektekostenverzekeraar een premie kunt afspreken van slechts 5 euro per maand indien je een ondertekende verklaring overlegt waarin je aangeeft je leven vóór je vijftigste te zullen beëindigen.

Dit is toch een verzekering voor Essent zelf? Want die verzekering hebben zij zelf afgesloten en zij zullen degenen zijn die nog voor 2400 euro aan energie mogen leveren. M.a.w. zelfs wanneer je koud en wel onder de grond ligt zit Essent er zelf nog een jaartje warmpjes bij!

Een week geleden was er de aankondiging, een officiële website was al in de lucht, en vandaag kregen we dan hoogstpersoonlijk bericht over ‘Spaarwatt: het nieuwe spaar- en service programma voor in en om het huis. Essent en @Home geven met Spaarwatt iets extra’s aan u als klant.”

Mooi, dacht ik aanvankelijk, ze gaan iets ondernemen om mensen weer eens bewuster te leren omgaan met energie en starten daarom een spaaractie. Spaarzamer omgaan met energie en zo het milieu sparen. Zo’n soort actie dus.
Mooi niet!. Spaarzaam omgaan met energie is niet goed voor het bedrijf Essent. Spaarwatt is daarom niets meer of minder dan een soort Airmiles of Douwe Egbert punten, en het heeft niets te maken met minder energie verbruiken en het milieu sparen. In het hele foldertje is daar zelfs niets over terug te vinden. Je kunt sparen voor kortingen op je energierekening weliswaar (wel 12,50 euro op jaarbasis!), maar daarvoor moet je bijvoorbeeld reisjes boeken (= energieverbruik), spulletjes kopen (= winst, zie Douwe Egbert) of veelvuldig internetten (= hoge electriciteitsrekening).

Kunnen ze nu echt niets beters verzinnen bij Essent? Ik geef deze dure grap hoogstens een jaartje. Daarna zullen de energieprijzen wel weer flink omhoog gaan. Iemand zal straks toch de kosten van al die foldertjes en pasjes moeten betalen?

Ik begin te begrijpen wat duurzame energie inhoud bij Essent. ‘Duurzaam’ staat voor volhardend, en ‘energie’ voor inzet, maar spaarzaam is het resultaat echter allerminst.

Ik kreeg net als iedereen mijn jaarrekening over 2003 in de bus. Opeens moet ik de helft méér gaan betalen aan maandelijks vooschot en nog even 200 euro ineens voor wat ik vorig jaar extra verbruikt zou hebben. Dat was even schrikken en voor mij ook niet meteen verklaarbaar, althans niet voor het volledige bedrag. Misschien dat ik wel iets meer ben gaan verbruiken, maar de helft meer in één jaar tijd? Dan wil ik wel eens weten waar dat aan heeft gelegen. En een manier om daar achter te komen is de meterstanden en bedragen vergelijken met die van vorig jaar.

Omdat ik de jaarrekening van vorig jaar nergens meer kon vinden moest ik dus een kopie hiervan aanvragen. De eerste keer betekende dit 20 minuten wachttijd aan de telefoon, maar een paar dagen later had ik de kopie binnen. Helaas een kopie van de jaarrekening die ik al had. Kan gebeuren dacht ik, dus ik bel weer op (kwartiertje wachten), leg uit wat er mis is gegaan (“Nee meneer, dat kan nooit de bedoeling zijn geweest.”), en een paar dagen later heb ik alweer een envelop van Essent in mijn brievenbus. Met opnieuw een kopie van de jaarrekening van 2003, waarvan ik er dus al twee had, samen drie. Dus maar weer bellen (de wachttijden worden korter), en ik leg het nog maar eens uit. De vrouw aan de andere kant van de lijn opent beide bestanden op haar computer zodat we er zeker van zijn dat ik de kopie krijg die ik nodig heb. En inderdaad, een paar dagen later krijg ik mijn vierde kopie binnen van de jaarrekening van 2003.

Ik heb gisteren voor de vierde keer gebeld, etc. etc., en nu zou de aanvraag doorgestuurd worden naar een andere afdeling waar het neem ik aan niet automatisch afgehandeld wordt, maar er gekeken wordt naar welke kopie er verdwijnt in de envelop met mijn adres erop.

Ben benieuwd hoe dit afloopt.

ps. Voor nog meer leesellende kun je terecht op de site van Vara’s Kassa. Eventjes boven aan de pagina ‘Essent’ intikken als zoekopdracht en je bent úren zoet. Helaas.