SpoenkJack Tummers

Gaat ie er komen of niet? Wat mij betreft niet. Tenzij Nederland zo langgerekt zou zijn als een land als Chili, zodat het Noorden echt noord zou zijn en het Zuiden echt zuid. Met dienovereenkomstig grote temperatuurverschillen. Dan zat ik hier in het zuiden lekker warm en mogen ze voor mij daar in het noorden zoveel schaatsen op natuurijs als ze willen. Ieder programma op tv lijkt tegenwoordig wel te moeten beginnen met die Vraag der Vragen en ‘iedere’ Nederlander wil zich bemoeien met de antwoorden. Niet de Friezen, die blijven er nuchter onder, volgens een commentator op tv. Nuchter? Nee, die Friezen lopen de hele dag lang te stampen en te springen op het ijs om te kijken of het al dik genoeg is, bezemen met grote groepen vrijwilligers kilometerslang het sneeuw van het ijs en jagen zelfs de eendjes weg rond dat ene stukje open water dat ze nog hebben om eend te kunnen zijn. Nuchter? Brèk njie mjo bjèk op (breek me de bek niet open).

Afgelopen donderdag, vrijdag en zaterdag werd in Nieuwegein de Champion Show gehouden. Deze driedaagse tentoonstelling van sierduiven, konijnen, cavia’s, kleine knagers, hoenders, dwerghoenders, oorspronkelijke duivenrassen en sier- en watervogels wordt ieder jaar georganiseerd door de Koninklijke Verenigingen Avicultura en Ornithophilia & Pelsdierliefhebbers Nederland. Voor mij de eerste keer dat ik deze show bezocht en je moet er niet bang zijn voor vogelgriep en dergelijke. Hoeveel kooitjes er precies stonden weet ik niet, maar het waren er in elk geval heel erg veel. En dus heel veel duiven, konijnen, kippen en cavia’s naast elkaar. De dieren worden er geshowd, gekeurd en – maar niet zo heel erg veel – ter plekke verhandeld.

Voorselectie van foto’s van de Champion Show 2012 Nieuwegein

Gezien op de landbouwvakbeurs 2011 op de stand van MS Schippers, Passion for Farming, een hoe noem je zo’n apparaat nu eigenlijk? Met neme een biggetje uit de box. Men drukke het rechteroortje tegen een machientje dat een oormerkje aanbrengt. Daarna kantele men het biggetje en coupere volledig automatisch het staartje waarna er rookpluimpjes te zien zijn. Daarna draaie men het biggetje weer met het hoofdje naar voren om het zijn eerste injectie te kunnen geven. Daarna neme men het volgende biggetje enzovoorts enzovoorts. Gemak dient de mens en het biggetje heeft er nauwelijks last van. En toch is er altijd iets in me dat roept dat er iets niet klopt in dit beeld.

Klik hier voor een deel van de »video

In al mijn stukjes over dieren en dierenwelzijn, en recentelijk natuurlijk in verband met de kamelenrace in Tilburg, heb ik geloof ik nog nooit het woord ‘dieronwaardig’ gebruikt. Laat ik dat dan nu maar even doen, en dan stop ik ook meteen met dat hele schrijven en gedoe rondom die kamelenrace. Ben het zat. Ergernissen gaan zich in je lijf zetten en dat vind een lijf niet fijn. Dus. Je kunt een dier nog zo goed verzorgen, hem de beste medische zorg geven die er maar is, hem iedere dag vertroetelen, en hem toch dieronwaardig behandelen. Het zit hem allemaal in de intentie waarmee we met dieren omgaan en het doel waarvoor we ze gebruiken. Het extreemste voorbeeld is natuurlijk de vee-industrie. Al zou het mogelijk zijn om een stal te bouwen voor 20.000 varkens waarbij ieder varken 100% gezond is en alleen maar biologisch voedsel krijgt, en al zouden ze iedere ochtend naar je lachen als ze dat konden, dan nog bezorg je deze dieren een dieronwaardig bestaan. Want ze weten niet beter. Wij mensen kunnen dit wel en daarom zou je dit als mens niet moeten willen. Daarom vind ik praktijken die ik dieronwaardig vind meteen ook mensonwaardig. En dat is de precies datgene waarover ik me in dit soort situaties druk kan maken en tegelijkertijd erg verdrietig van kan worden. ‘Ze zien er toch goed uit’ hoorde ik nog iemand zeggen over de kamelen. Men denkt dus dat er niks aan de hand is omdat er toch goed voor de dieren wordt gezorgd. Alsof dat het enige is dat er toe doet. Iemand die nu niet weet waar ik het over heb, dit niet voelt, zal me maar raar vinden. Niet realistisch, niet volwassen. Dat is dan maar zo. Mensen, en dus ook ik, zijn nu eenmaal rare wezens.

Play Me, I’m Yours is een van de onderdelen van het Incubate Festival in Tilburg. Overal in de stad staan piano’s opgesteld waar iedereen die dat wil op mag spelen. Als je piano kunt spelen tenminste, en ik kan dat helaas niet. Het verbaast me trouwens toch al dat er blijkbaar zoveel mensen piano kunnen spelen. Dit exemplaar staat opgesteld bij Station Tilburg West en werd even bespeeld door Sam Hermens. Ik hoop dat ik zijn naam goed heb, anders bij deze mijn excuses. Zijn vriend probeert hier trouwens niet de piano op te blazen maar zijn fietsband.

Gisteren was het dan eindelijk zover: de OTKR, de Oud Tilburgsch Kamelenrennen, oftewel de Tilburgse kamelenrace. Iedereen had er wekenlang naar zitten uitkijken en daarom was het waarschijnlijk ook helemaal niet druk. Het waren vooral de leden van deelnemende studentenverenigingen die onder de luifels van de verschillende kroegen bij elkaar hingen, en heel veel mensen van de pers en tv. Vooraf was er veel te doen over het gevaar voor het welzijn van de kamelen. Eerlijk gezegd is dat al die tijd nooit mijn bezwaar geweest tegen deze race. Deze dieren worden jaar in jaar uit ingezet voor het plezier van mensen en zijn daardoor compleet murw. Het is echter niet zo dat ze het fijn vonden om door een nauw straatje te moeten rennen om na een paar tientallen meters al te moeten eindigen in een fuik van hekwerk. Ze waren zichtbaar onrustig en een van de twee kamelen moest soms aardig wat rondjes lopen voordat een deelnemer op zijn rug kon kruipen. Wat mijn bezwaar altijd is geweest, en ervoor zorgde dat ik ter plekke misselijk werd, is het feit dat de kamelen er voor de organisatoren en toeschouwers helemaal niet toe deden. Het waren gewoon een stel fietsen waar je op kunt gaan zitten om lol te kunnen hebben. ‘Hé, dadelijk is het jouw beurt om tussen die twee bulten te gaan zitten!’ en ‘Het zijn echte racemonsters, die kamelen!’. De meest typerende uitspraak kwam nog wel uit de mond van de presentator toen die een deelnemer wilde aanmoedigen en door de microfoon riep ‘Sla hem op z’n bult!’. Ik weet dat dit voortkwam uit zijn enthousiasme en de organisatie zal hier niet blij mee zijn geweest, maar het is wel gezegd. En het zegt genoeg. Soms moesten de kamelen voor een korte pauze even een stukje verderop gaan staan zodat de muziek harder kon. Het was per slot van rekening vooral een studentenfeestje en dan moet het dak eraf kunnen. Kortom, het was een beschamende vertoning. Dat studenten niet altijd nadenken is al erg genoeg, dat de gemeente Tilburg alleen maar gekeken heeft naar of er op grond van de wet redenen zouden zijn geweest de vergunning niet te verlenen is vele malen erger. Tegenover het Brabants Dagblad liet wethouder Erik de Ridder van het CDA gisteren nog weten: ‘Ik constateer dat aan de voorwaar­den die we hebben gesteld is vol­daan. Ik zie geen zwaar gestress­te dieren en een divers publiek’. Zo, die zit veilig. Maar als kinderen tegen hun moeder zouden hebben gezegd ‘Mam, we gaan buiten spelen en we nemen de kat mee’, dan zou moeder gezegd hebben ‘Nee kinderen, daar zijn dieren niet voor. Ga maar fijn tekenen of met de bal spelen’. Deze rol zag de gemeente Tilburg als dienstverlenende instelling echter niet zitten. Weigering van de race had eventueel nog gekunnen op grond van ‘aantasting van de openbare zedelijkheid’, maar ook dat zag de gemeente niet zitten. Hopelijk nu wel, hoewel de reactie van Erik de Ridder doet vermoeden dat hij kwam maar toch niks zag.

Door vriendin MT was ik gevraagd ook even naar de jaarlijkse Ballonnenparade te komen in de Reeshof, een grote buitenwijk van Tilburg. Bijna ieder jaar gaat ze met een van de ballonnen de lucht voor haar werk als fotografe. Ze wilde nu eindelijk ook weleens een foto van zichzelf in zo’n mandje, in plaats van altijd alleen maar foto’s te maken van anderen. En trouwens, zeg maar gerust koets tegen die mandjes. Sommigen zijn zo groot als een halve huiskamer en bieden met gemak plaats aan zo’n twaalf tot twintig mensen. En dat gaat dan allemaal de lucht in, alleen maar door meer van hetzelfde (maar dan heet) in zo’n grote luchtzak te blazen. Toch altijd weer raar en mooi om te zien. De ballon waar MT inklom was de laatste die ging vertrekken en had even moeite van de grond los te komen. De ‘captain’ maakte er nog een grapje over en vroeg of er toevallig net nog iemand zwaar had zitten tafelen. Haha. Er zijn altijd weer mensen die met een woordspeling denken grappig te kunnen zijn. Zelf denk ik dat het moeilijk kunnen opstijgen meer iets te maken had met de aard van de sponsor van deze ballon, de Rabobank. De Rabobank zit dik in het geld vanwege de vette rentes die ze ontvangen op de omvangrijke leningen en hypotheken die ze verstrekken. Geen wonder dat opstijgen dan een zware onderneming wordt.

Vandaag was weer de jaarlijkse boekenmarkt in Tilburg, ‘Boeken rond het paleis’. 300 kraampjes met boeken, van zowel particulieren als ‘echte’ boekverkopers. En alles voor een prikkie, als je durft af te dingen. En dan kan ik niet, durf ik niet. Staat er achterin het boek een in mijn ogen alleszins redelijke prijs, dan zal ik het kopen. Anders mompel ik even, wacht of de verkoper de prijs uit zichzelf omlaag wil doen, en loop anders door naar het volgende kraampje waar ik hopelijk hetzelfde boek zal tegenkomen voor een lagere prijs. Ik koop niet zoveel boeken, en de enige reden waarom ik dit keer naar de boekenmarkt was gegaan was voor één bepaald boek dat ik al een hele tijd wil herlezen: Robinson Crusoe van Daniel Defoe. Het was de eerste roman die ik voor mezelf kocht van mijn zakgeld en ik heb het in mijn jeugd meerdere malen herlezen. Het is een avonturenroman, maar dan wel eentje waar ik zelfs nu nog heel rustig van wordt als ik eraan terugdenk. Alsof ik weer even terug mag naar dat eilandje van me. Maar het vinden van dit boek bleek net zo moeilijk te zijn als het voor Crusoe moet zijn geweest om aan voedsel te komen. Het moet kraampje nummer 297 zijn geweest waar ik het uiteindelijk vond, en vreemd genoeg wist ik dat ik het hier zou vinden. Onder een stapeltje andere boeken verwachtte ik het boek te zien liggen en dat bleek ook zo te zijn. Je hoeft dit echt niet te geloven, toch ging het zo. De man achter het kraampje probeerde me ook nog te interesseren voor een paar andere klassiekers zoals Alleen op de wereld. Maar zo alleen voel ik me helemaal niet.

We leven nu in het jaar 2011. Het boek werd voor het eerst uitgegeven in het jaar 1719. Een verschil van 292 jaar, bijna 3 eeuwen. Ikzelf ben inmiddels ook ouder en ik vraag me af of ik bij het opnieuw lezen van dit boek dat oude gevoel van prettige eenzaamheid opnieuw zal kunnen beleven. Of zou het me nu juist bang maken, ongerust. Of misschien moet ik mezelf helemaal niet dit soort vragen stellen en het boek gewoon maar gaan lezen alsof het voor de eerste keer is. Of moet ik me misschien een domme vraag stellen voor de verandering, net als de titel van een ander boekje dat ik kocht: Stel eens een domme vraag van Robert Sheckley. Misschien is dat wel de manier om in deze tijd de juiste antwoorden te krijgen.

Onderstaand een brief die ik instuurde naar de gemeente Tilburg in verband met die geplande kamelenrace. Ik weet dat dit soort brieven weinig nut hebben, maar soms kan ik het niet laten en stuur ik ze toch op puur vanwege mijn irritatie over zoveel dommigheid in de wereld. Gelukkig is hij niet gepubliceerd, want hij was misschien een tikkie te pissig, en daarbij had ik misschien niet duidelijk genoeg aangegeven dat ik deze brief opstuurde op persoonlijke titel en niet als lid van de werkgroep Partij voor de Dieren Tilburg. Om dit nog duidelijker te maken heb ik achteraf nog een tweede mail gestuurd naar de redactie van het Brabants Dagblad om hun te vragen vooral alleen maar mijn naam onder het stuk te publiceren en niet die van de werkgroep. Die weten hier namelijk niet eens van. Tot nu toe dan.

Klik hier voor het ingezonden stukje »

Tijdens het afgelopen Festival Mundial (alweer een paar weken geleden) was ook Moby aanwezig, en niet alleen maar op het podium. Zelfs het hekwerk was voorbereid op zijn komst.

Meer (echte) foto’s van Moby vind je hier.