SpoenkJack Tummers

‘Harry Potter En De Relieken Van De Dood: Deel 1. Door velen gezien als de beste Harry Potter-film tot nu toe…’ (Bol.com). Nu is het aan Bol.com om zoveel mogelijk dvd’s te verkopen, de rest van ons mag zich een eigen mening vormen over de kwaliteit van deze meest recente Harry Potter-film. Volgens twee filmdeskundigen, te weten vriend P. en ik, is deze film pure bagger. Waarbij P. nog iets meer recht van spreken heeft dan ik, want hij zag de film al voor de tweede keer. Niet omdat hij hem de eerste keer zo goed vond, maar om er zeker van te zijn dat hij zich niet had vergist. Als iedereen zegt dat het zo’n goede film is ga je toch een beetje aan jezelf twijfelen. Nog maar een keer kijken dus. En het bleef een rotfilm. Het lijkt er wel op dat de regisseur tijdens het filmen steeds maar bleef twijfelen. Zal ik hem grappig en speels maken, zodat hij goed aansluit bij de eerdere films, of maak ik er een serieuze en donkere film van zoals The Lord of the Rings. Zijn grote voorbeeld waarschijnlijk, zoveel verwijzingen als er in dit deel zitten naar de trilogie van Peter Jackson. En die verwijzingen waren er niet alleen maar ingestopt door J.K. Rowling. En misschien komt het door deze onduidelijke manier van werken dat de voormalige kindacteurs ook niet meer goed wisten hoe ze vorm moesten geven aan hun rol. Dat, en het feit dat ze hun bezieling voor deze films toch al lang waren kwijtgeraakt, ergens na deel vier of vijf, waarbij met name hoofdrolspeler Daniel Radcliffe zich zichtbaar niet meer prettig lijkt te voelen in zijn rol. Bagger dus, los zand. Een film aan gruzielementen, een modderbloedje in filmland. Snel terugbrengen naar de Blokker en omruilen voor iets anders, bijvoorbeeld The Last Airbender. Afgelopen jaar unaniem uitgeroepen tot slechtse film van 2010, maar dan weet je wel wat je in huis haalt.

Lekker typisch Nederlandse ophef over een niet typisch Nederlandse film. Dissident Dick Maas had een leuk idee voor een Nederlandse horrorfilm. De Sint werd eeuwen geleden vermoord en keert nu terug om wraak te nemen. Zie je het al voor je? Pakjes waar geen cadeau’s in zitten maar giftige slangen, zwarte pieten die zwarter zijn dan je ooit had kunnen denken, verscholen in de donkerte van de schaduwen van huizen en bomen, klaar om je ieder moment te kunnen bespringen. Ze stoppen je in een zak en nemen je mee om je te folteren. Niks geen goedheiliggedoe, geen zoete koek. Mensenvlees! Daar gaat het om. Die zwarte pieten zijn eigenlijk orks en Sinterklaas is een soort Sauroman.

‘Black as midnight, black as pitch, blacker than the foulest witch.’ Dit zinnetje komt uit de kinderfilm Legend van Ridley Scott. In 1985 zat ik in de bioscoop en was benieuwd naar dit sprookjesachtig vormgegeven avontuur van elfen die terechtkomen in het hol van de leeuw, een reusachtige bloedrode satan met enorme hoorns op zijn hoofd en een stem als een orkaan. Ik was toen 22 jaar en de voorstelling was ‘s middags. Rondom mij zaten kinderen met hun ouders. ‘Lekker enge film hè mam!’. Kinderen kunnen heel wat hebben. Hun fantasie en voorstellingsvermogen over wat allemaal eng is is groter en zeker levendiger dan dat van ons.

De ophef, zo heb ik begrepen, gaat bij de film Sint niet zozeer om de inhoud maar meer om de poster. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Toch denk ik dat het makkelijker is een kind uit te leggen dat dat een fantasie is van volwassenen en niks te maken heeft met de ‘echte’ Sinterklaas, dan bij het zien van een onschuldige poster het kind moeten uitleggen dat het niét naar deze film mag gaan. ‘Maar mam, da’s een film over Sinterkla-haas!’. Pas dan gaan die hersentjes van die kinderen op volle toeren draaien. ‘Waarom gaan we niet naar die film?’ ‘Mam, ome Piet heeft die film wel gezien en hij vond hem eng. Is alles wel goed met Sinterklaas?’.

Ik hoop dat deze film Dick Maas goed zal doen en dat hij bij zijn volgende project de Efteling eens lekker onder handen gaat nemen. Het sprookjesbos dat geen sprookjes blijkt te bevatten maar griezels, achtbanen die ‘s nachts door misvormde kabouters gesaboteerd worden, monsters die in de vijvers wonen en kinderen van de boot rukken en mee de diepte in trekken, paddestoelen waar muziekjes uitkomen die kinderen lokken zodat ze meegenomen kunnen worden onder de grond, diep, diep onder de grond. Brrrr… ik kan niet wachten tot die film klaar is.

De nieuwe Harry Potter draait momenteel in de bioscopen in de originele Engelstalige en een Nederlands nagesynchroniseerde versie. Die laatste is natuurlijk bedoeld voor kinderen en dat is op zich prima, maar ik wil niet weten hoe dat wel niet moet klinken. Pippi Langkous ken ik ook alleen maar in het Nederlands, maar dat was dan ook echt een kinderserie. Nee, dan nog liever deze film in eine Deutsche Fassung, want dat ben ik toch al gewend van vroeger: ‘Aber Herr Professor Doktor Dumbledore, strengen sie sich doch nicht so an!’ Of een Vlaamse versie, dat lijkt me ook wel plezant. Dat moet dan ongeveer zo klinken:

Hermelien: ‘Amaai! Diene Voldemort kent straffe toverspreuken!’
Ron: ‘Harrie, da was gene kattepis hè? Wat denkte gij daartegen te kunnen doen?’
Harrie: ‘Nie bang zijn vrienden, want ik ben ook nie van gisteren hè. Doet een paar stappen achteruit, dan ik zal evekes met m’n stokske zwaaien’.

Het was een mooie wedstrijd gisteravond en met name Jones was weer helemaal terug in zijn oude doen. Het begon al in de aanvangsfase van de wedstrijd met een aantal verrassende en fysiek sterke aanvallen door het midden waarbij Jones rake klappen uitdeelde aan de tegenstander. Aanvankelijk waren het nog vooral soloacties van Jones, maar gaandeweg de wedstrijd werd hij meer en meer bijgestaan door zijn teamgenoten waardoor de pressie op de tegenstander flink opgevoerd kon worden.

Een belangrijk keerpunt in de wedstrijd was het moment waarin zowel Jones en zijn team als de tegenstander alles op alles zetten om in schedelbezit te komen. Dat begon met Oxley die de schedel stevig vasthield waarop aanvoerder Spalko van de tegenpartij haar team aanspoorde hem die schedel zo snel mogelijk af te pakken. Hierdoor zag Oxley zich genoodzaakt de schedel af te aan Jones die hem op zijn beurt weer doorgaf aan Ravenwood.

Ravenwood nam de schedel en probeerde een opening te vinden via de flanken. Mutt probeerde intussen de tegenstanders op afstand te houden terwijl Jones druk aan het gebaren was dat hij de schedel wilde hebben. McHale werd door Spalko naar voren gestuurd om de aandacht af te leiden van Jones, maar Jones was vanavond goed geconcentreerd bezig en ging er na een elleboogstoot, die overigens niet gezien werd door de scheidsrechter, met de schedel vandoor.

De aanval was nu weer gericht op Jones. Mutt had zich echter los kunnen maken van zijn tegenstander en liep vrij aan de rechterkant. Jones zag dit op tijd en gaf de schedel weer af aan Mutt die hem op zijn beurt weer doorspeelde aan Oxley. Oxley gaf de schedel weer aan Ravenwood, Ravenwood aan Jones, Jones aan Ravenwood, Ravenwood aan Mutt, Mutt aan Jones. Spalko lukte het om de schedel kort in eigen bezit te krijgen, maar daarna was het weer aan Jones, Ravenwood, Mutt en Oxley om het spel te bepalen en werd de schedel niet meer uit handen gegeven.

Met andere woorden… ik zat gisteravond met vrienden in de bioscoop te kijken naar Indiana Jones and the kingdom of crystal skull en was ‘vergeten’ dat diezelfde avond de wedstrijd tussen Nederland en Italië zou zijn. Niet echt vergeten natuurlijk, dat kan ook niet met al dat oranje in de stad, maar ik had de film al afgesproken. Maar zoals je kunt lezen was de film ook een soort van wedstrijd, en uiteraard weer op briljante wijze gewonnen door Indiana Jones.

Twee weken geleden ben ik gaan kijken naar de film The Golden Compass. In dit verhaal van Philip Pullman leeft de ziel van mensen buiten het lichaam en in de vorm van een dier. Hierbij vervult het dier tevens de rol van beste vriend en geweten en zijn beiden zeer nauw met elkaar verbonden. Sterft de mens, dan sterft het dier. Sterft het dier, dan ook de mens. Wat ik echter nog niet wist is dat je op de officiële site van de film middels het beantwoorden van twintig vragen erachter kunt komen wat jouw eigen ‘daemon’ is.

Even was ik bang opgezadeld te worden met een kikker of ééndagsvlieg als daemon, maar het resultaat valt me honderd procent mee: Een leeuw. En omdat ik nogal sceptisch kan zijn heb ik ook maar een tweede ronde gedaan waarin ik geloof ik één vraag een tikkie anders beantwoord heb. Resultaat hiervan was een kraai. En een kraai ben ik ooit al eens eerder tegengekomen tijdens een geleide meditatie op zoek naar mijn ‘totemdier’.

Goed bekeken hebben deze beide dieren veel met elkaar gemeen. Maar de omschrijvingen… wat moet ik daar nu mee? Ik een leider? Dacht het niet. En assertief? Ook niet makkelijk, hoewel het me inmiddels wel beter af gaat. Spontaan? Ja, van binnen wel, maar er ook daadwerkelijk aan toegeven? Maar daemons zouden een afspiegeling moeten zijn van je ziel, van je ware IK, dus misschien moet ik bij de volgende meditatie toch nog maar wat dieper naar binnen kijken. Heel wat dieper.

Vorig jaar dacht ik nog ‘Als er één film is waarvan ik graag een deel 2 zou willen zien, dan is het wel Pirates of the Carribean‘. En na gisteravond Pirates of the Carribean 2 gezien te hebben denk ik ‘Hadden ze het maar bij één film gelaten’.

In tegenstelling tot het rustige begin van deel één word je bij dit vervolg meteen van het begin af aan het verhaal in gesleurd. Er gebeurt veel en er wordt nog meer uitgelegd over wát er gebeurt. En op de andere momenten zit je je (vooral het eerste uur) af te vragen waaróm. Want zeker het eerste uur zit vol met scènes die eigenlijk bitter weinig met het verdere verhaal te maken hebben, Schijnbaar alleen maar toegevoegd om wat spectaculaire actiescènes te kunnen vertonen en de twee uur speeltijd te kunnen vullen. Gaap!

Voor de rest is het vooral veel kabaal, zowel voor het oor als het oog. De uit zeeleven opgebouwde piraten zijn erg mooi gemaakt, maar door het overvolle en vaak te donkere beeld in veelvuldige regen en het snelle camerawerk zelden goed te bekijken. ‘See it on the big screen!’ wordt wel eens gezegd, maar ik heb nu vaker de gedachte ‘Dat moet ik later eventueel nog maar eens terugkijken op dvd, want nu kan ik amper iets onderscheiden.’ Ik kan me namelijk nog herinneren dat ik bij The Matrix iets soortgelijks dacht, en die film ben ik achteraf erg gaan waarderen.

Grappig is de film eigenlijk ook maar zelden. De meest geslaagde grappen zijn die met verwijzing naar deel 1. De karakters zijn ook niet meer zo ‘fris’. Alsof ze denken ‘Ik moet nét zo acteren als in de vorige film’, maar daardoor is er weinig plek voor iets nieuws. En dan eindigt de film ook nog eens een keer met een clifhanger.

Of ben ik weer te kritisch en worden mijn ogen ‘oud’?

Vorige week dan eindelijk King Kong gezien in de versie van Peter Jackson. De bioscoopvertoning had ik laten schieten omdat ik nogal gemengde gevoelens had bij deze remake. Waarom een remake als er al twee goede verfilmingen van dit verhaal zijn? Wat zou een derde versie nog kunnen toevoegen? Bovendien heb ik altijd gevonden dat je deze film en dit verhaal eigenlijk maar één keer zou moeten zien. Het trieste en aangrijpende einde – de dood van Kong – is gedurende de hele film voelbaar, zéker als je de film dus al een keer gezien hebt. En dan te bedenken dat deze recentste remake iets meer dan drie uur duurt!

lees verder »

Eén van de mooiste films in zijn soort van de laatste jaren en zo goed als iedereen is er (alleen maar) laaiend enthousiast over. Maar toch vind ik het jammer dat ook deze film gebukt gaat onder de eis van deze tijd om ‘heftiger’, ‘grootser’ en ‘spectaculairder’ te willen zijn dan al het voorafgaande. Zo heb ik tijdens de film regelmatig mijn oren moeten dichthouden tijdens het wilde gefluit van de Nasgul. Ik vervloek op zo’n moment de bioscoop en de regisseur. Waarom zo hard? Als die Nasgul helemaal stil waren geweest (behalve het zware ‘flappen’ van de vleugels van die draken) waren ze wat mij betreft alleen maar indrukwekkender geweest.

lees verder »