SpoenkJack Tummers

Terwijl mensen hun goede wensen en hoop uitspreken naar elkaar en het nieuwe jaar, komen in Overijssel net voor de jaarwisseling 700 kalveren om bij een stalbrand. Ik kan hier zo ont-zet-tend kwaad om worden… Dat moet ik toch nog maar even kwijt, hier op deze plek. Ik weet dat er veel mensen zijn die dit soort berichten onderhand spuugzat zijn. Ooit gehoord van een flatgebouw of winkelcentrum dat uitbrandde terwijl de driehonderd inwoners of kerstshoppers nog in het gebouw aanwezig waren? Nee, natuurlijk niet. Mensen zorgen voor elkaar. We zijn sociaal en invoelend en onze veiligheid en ons welbevinden en die van onze medemens staan bovenaan op onze eeuwige to-do list. Daarom hadden we vorige week weer een glazen kooi vol goede bedoelingen en dat bracht net als voorgaande jaren weer heel veel geld op. Voor mensen, vanzelfsprekend. Ik ben niet heilig, echt niet, maar als ik dit soort programma’s zie, de drukte in de winkelstraten, de hypocrisie achter veel goede doelen, zie ik alleen maar mensen die bezig zijn met zelfbevrediging. Geestelijk masturberen. Want wij zijn het hoogst op aard, kinderen Gods en weet ik wat voor andere onzin. En dus nog maar een klein beetje Oud-Chinese wijsheid:

Als de mens wordt geboren, is hij zacht en zwak.
Als hij sterft, is hij stijf en sterk.
Als de dingen, het gras en de bomen worden geboren.
zijn ze zacht en teer.
Als ze sterven, zijn ze droog en schraal.
Daarom: stijfheid en sterkte zijn volgelingen van de dood.
Zachtheid en zwakte zijn volgelingen van het leven.
Wat sterk is en groot, is minder.
Wat zacht is en zwak, is meer.

(Uit de Tau Teh Tsjing van Lao Tze)

Iedereen kan in zijn leven wel momenten aanwijzen waarop dingen begonnen te veranderen. In de omgeving of in iemand zelf. Wij vinden dit soort momenten speciaal omdat ze ons persoonlijk aangaan, maar speciaal zijn ze verre van. Eerder heel gewoon en vanzelfsprekend. Iets wat omhoog gaat komt ook weer omlaag, een golf spoelt aan en drijft weer af. Dingen blijven nu eenmaal nooit hetzelfde maar veranderen voortdurend. De chinezen hebben er een hele levensfilosofie omheen ontwikkeld in de vorm van het Taoïsme. Lao Tze, geboren omstreeks 600 voor Christus, was een kei in deze wetenschap. Het symbool van yin en yang is het beeld dat hierbij hoort. Links wordt rechts, zwart wordt wit. Het moment waarop de uiteindelijke overgang plaatsvindt zou je het ‘kantelpunt’ kunnen noemen. Op de universiteit van Wageningen zijn ze met betrekking tot dit idee al een aantal jaren bezig met onderzoeken waarmee men wil aantonen dat dit soort kantelpunten een universeel karakter hebben. Toepasbaar op alles. Op processen binnen de maatschappij, de economie, biologie etc. En helemaal actueel is het ook nog, want alle speculaties die er nu zijn rond grote veranderingen die ons staan te wachten in het jaar 2012 komen allemaal voort uit de aanname dat er universele processen bestaan die ons leven op aarde bepalen, net zo zeer als dat van de planeten. Het bekendste voorbeeld op dit moment is natuurlijk de Maya-kalender. De bijgevoegde afbeelding is het beeld van die kalender terwijl het de overgang maakt van het jaar 2011 naar 2012. Je moet haast een wiskundige zijn om die afbeelding te kunnen begrijpen, maar ik geloof best wel in het bestaan van dit soort kantelpunten. Alleen geloof ik ook dat we als mens de uitkomst van zo’n kanteling voor een deel zelf in de hand kunnen hebben. En in ieder geval onze kijk op en waardering van zo’n omslag. Het mooie is dan ook dat je dit terugziet in alle voorspellingen die er nu gedaan worden over wat ons staat te wachten in het nieuwe jaar. Allerlei doemscenario’s staan tegenover net zo vele voorspellingen dat we als mensheid meer bewust zullen worden en een gouden tijd tegemoet zullen gaan. Ik hou het zelf op het laatste, ook al vrees ik dat we een paar hoofdstukken uit de doemscenario’s nodig zullen hebben om ons dat bewustzijn te kunnen geven.

Ware woorden zijn niet mooi.
Mooie woorden zijn niet waar.
Die goed zijn, zijn niet welbespraakt.
Die welbespraakt zijn, zijn niet goed.
Die weten, zijn niet geleerd.
Die geleerd zijn, weten niet.
De Wijze stapelt niet op.
Hoe meer hij anderen doet, hoe meer houdt hij over.
Hoe meer hij anderen geeft, hoe rijker wordt hij.
De weg van de hemel is: nuttig te zijn en niet te schaden.
De weg van de Wijze is: te doen en niet te strijden.

Uit de Tau Teh Tsjing van Lao Tze

Nog een prettige Tweede Kerstdag. :)

Carnaval, da’s niet mijn ding. Verkleden, da’s een ander verhaal. Op deze foto stelt dat weinig voor. De feestneus kwam ik tegen bij de Xenos voor twee euro. Wie weet waar die nog eens goed voor is, dacht ik (???). Maar welk kind, of volwassene, vind het nu niet leuk zich eens te verkleden en voor te doen als iemand anders? In het klein gebeurt dat al bij de V&D of het tankstation als je een nieuwe zonnebril nodig hebt. ‘Moet je deze kijken!’, en je pakt het meest afzichtelijke exemplaar en zet hem op je neus. Vroeger trok ik weleens de kleren van mijn vader of moeder aan. Liefst een combinatie van die twee. De werkschoenen van mijn vader en zijn pet, en de rok en bh van mijn moeder. Dat is geen gezicht en dat is nu net de bedoeling. Met carnaval verkleden mensen zich ook, en in een stad als Maastricht steken ze daar vaak erg veel tijd en geld in. Hier in Tilburg gaat dat heel wat sneller en makkelijker. Een rode veeg over je gezicht, een sjaaltje en een oud t-shirt en je bent klaar om op stap te gaan. En de feestneus laten ze dan meestal thuis, want die wordt vanzelf wel rood van de kou of de alcohol.

Op 3 februari hebben Chinezen hun nieuwjaar gevierd. Dit jaar wordt het jaar van het Konijn, het jaar ook waarin ik geboren ben. Tenminste als je even 4 keer 12 jaren terugteld. In een cyclus van 12 jaren komen net als in de westerse astrologie allerlei dieren voorbij en ieder dier heeft zo zijn eigenschappen en kwaliteiten. Het konijn is rechtschapen, intuïtief, artistiek, gevoelsmatig, ambitieus maar ook voorzichtig. Gek, want dat heb ik nooit in een konijn gezien. Toch ben ik de laatste die hier nu vraagtekens bij gaat stellen. Het jaar van het konijn is een jaar – voor ieder – vol kansen en geluk. Dus bij deze, nog een gelukkig nieuwjaar allemaal!

Op een weilandje naast een woonwijk in Riel werden gisteravond traditioneel de kerstbomen verbrand. Eigenlijk is het met die kerstbomen hetzelfde als met eten koken. Je staat een uur in de keuken en binnen vijf minuten is het op. Kertstbomen mogen een jaartje of wat groeien, worden dan gekapt, mogen een weekje of twee in een emmer in een huiskamer staan en worden vervolgens op een grote stapel in brand gestoken of door de shredder gehaald. Zonde eigenlijk van de bomen en de vruchtbare grond. Toch is zo’n kerstboomverbranding wel leuk om te zien, als het een beetje wil fikken. De brandweer was erbij, dus dan zou je denken dat het wel goed komt met dat brandje. Het duurde echter een hele tijd voordat er eindelijk eens vlammen te zien waren. Her en der waren er al grapjes te horen als ‘Waren we maar naar Moerdijk gegaan’ en ‘Van blussen hebben ze wel verstand, maar een fikkie stoken?…’ De brandweer kon er echter weinig aan doen. De bomen lagen bij mensen thuis de hele dag al op de stoep in de regen, en nat hout wil vooral heel veel roken en niet zo goed branden. Uiteindelijk lukte het nog redelijk en leverde het mij toch nog wel een paar mooie plaatjes op.

Het zijn er niet zoveel, daar had ik letterlijk en figuurlijk niet genoeg puf voor. De enige ‘pufs’ kwamen voor mij uit een blauwe inhaler met de naam Salbutamol. Voor iemand die regelmatig weleens last heeft van zijn luchtwegen is zo’n hoge concentratie aan vuurwerkdampen niet echt jofel. Dat is ook wel te zien op de foto’s. Het beeld van Koning Willem II was nog nauwelijks te zien op de Heuvel en de straat met de naam Korte Heuvel leek wel oorlogsgebied.

Er is weer voor miljoenen uitgegeven aan vuurwerk. Menige Nederlander gaf voor een paar honderd euro uit aan bommetjes en vuurpijlen en sommigen zelfs voor een duizendje of twee. Dit jaar is er gezamenlijk voor een bedrag van 68 miljoen euro uitgegeven aan vuurwerk. Moet kunnen. Veel mensen sparen hier het hele jaar voor. Ik heb alleen het idee dat het dezelfde mensen zijn die ook het hele jaar door sparen voor Carnaval en de jaarlijkse kermis. Samen is dat toch een behoorlijk bedrag dat ieder jaar verknald, verzopen en vergokt wordt. Moet kunnen. Het is niet mijn geld en mensen moeten zelf weten wat ze met hun geld doen. Vind ik echt. Bovendien mag ik er nu nog niks over zeggen. Mijn asielaanvraag is nog niet goedgekeurd en daarna moet ik nog een verplichte inburgeringscursus volgen. Maar als dit allemaal achter de rug is en ik word toegelaten tot de Nederlandse maatschappij, dan ga ik er denk ik toch iets van zeggen. Misschien besluit ik wel de politiek in te gaan, wie weet. Voorlopig moet ik even afwachten hoe alles zal gaan. Ik wens jullie in elk geval voor nu alvast een goed begin voor het nieuwe jaar en zal proberen binnenkort weer iets van me te laten horen. Mijn begeleider die dit voor me op internet heeft gezet is momenteel op wintersport, dus jullie moeten even geduld hebben.

Groet van jullie Cham Bouassi.

Ergens in januari worden in het hele land de kerstbomen opgehaald. Tenzij de boom een plaatsje krijgt in de tuin van de eigenaar, wachtend op volgend jaar, als het voor hetzelfde geld nog een keertje als feestboom in de huiskamer mag staan. Daarna zal het echt afgelopen zijn voor deze boom en zal het met alle anderen eindigen op een grote gemeentelijke composthoop of verbrand worden tijdens een ‘kerstbomenverbrandingsceremonie’. Met oude meubels gaat het net zo, alleen iets eerder. Net als bij deze boer op het erf worden dan stoelen, tafels, banken en allerlei ander brandbaar meubilair op een grote hoop gegooid en in de nacht van oud op nieuw in de fik gestoken. Een crematie.

Marinet Haitsma schreef net weer een mooi stukje op haar weblog over haar bank die ze aan de straatkant moest zetten. Ze houdt hem goed in de gaten om te zien of niet iemand anders er snel mee vandoor gaat. Ze moet er niet aan denken dat iemand anders nog gebruik zal gaan maken van die bank waar zoveel van haar herinneringen in het stof opgeslagen zitten. Ik weet dat het voor onze maatschappij te veel gevraagd is, een donorcodicil voor immateriële zaken, maar een openbare verbrandingsplaats voor zaken waarvan je echt wilt dat die niet meer door andere gebruikt kunnen worden?

Het eten was weer lekker met de Kerst. Nu even kijken hoe ik dat knoopje weer terug aan mijn broek krijg.

Voor de Partij voor de Dieren Noord-Brabant heb ik ook dit jaar weer een paar kerst- en nieuwjaarskaarten gemaakt. Het bloemetje dat de dieren in hun mond houden is uiteraard afkomstig van het logo van de PvdD.