SpoenkJack Tummers

Her en der langs en over wegen en fietspaden hangen de aankondigingen: ‘De scholen zijn weer begonnen’. Bedoeld zijn ze voor automobilisten en brommers, met de vraag of ze het iets rustiger aan willen doen. Of ze alsjeblieft rekening willen houden met het kleine en grotere grut dat vanaf nu weer zal uitzwermen over de stad, met name ‘s morgens tussen acht en negen en in de late namiddag. Gisteren kreeg ik al fietsend een voorproefje van het nieuwe schoolseizoen. Een vader stond langs de kant van de weg met zijn kleine kleine dochtertje. De recht omlaaghangende hand van de vader hield de omhooggeheven hand van het meisje vast alsof het een verlengde van zijn eigen lichaam was. Het meisje praatte druk in de rondte, de vader probeerde het meisje te leren uitkijken – eerst links, dan rechts, dan nog een keer links – voor ze zouden gaan oversteken. Ze zullen nog erg vaak op die plek staan, samen. Gehoorzaamheid is niet alleen maar een kwestie van willen luisteren, maar ook van leren kijken en leren onderscheiden. Leren beslissen. Wat is belangrijk en wat niet. Voor een hond is dat anders. Een stukje verderop stond een baas met zijn hond. De riem bungelde losjes in de hand van de man. De hond zat rustig naast hem en keek voorbij de benen van zijn baas naar een naderend groepje fietsers. Voor de hond maakt het niet of de fietsers mischien al een uur geleden voorbij zijn gekomen of een seconde. Voor hem ligt het beslissende moment van oversteken bij de wil van zijn baasje. Weer een stukje verderop zaten een man en zijn dochtertje op hun knieën bij een plantenbak met rode bloemen die tegen de gevel van een huis stond. Samen roken ze aan de bloemen en ik hoorde ze iets tegen elkaar zeggen. De woorden kon ik niet verstaan, maar uit de klank van de woorden maakte ik op dat ze opgetogen waren van de geur. Even twijfelde ik of ik niet ook even zou stoppen om aan de bloemen te ruiken. Het is al een aardig tijdje geleden dat ik mijn neus tussen bloemblaadjes stopte om hun geur te ‘proeven’. Dat zal ergens aan het begin van de lente zijn geweest. Maar ook de herfst is een soort lente, een nieuw begin, ook al zien wij het zelf eerder als het aflopen van de zomer. De herfst heeft een geheel eigen soort frisheid om van te genieten. Hoog tijd om nu naar buiten te gaan.

Voorheen had ik altijd respect voor oudere mensen op de fiets. Ik moet het mezelf nog zien doen als ik een jaar of zeventig ben. De laatste tijd is dat respect echter omgeslagen in irritatie en afkeer. Toen ik een jaar of acht was dacht ik dat ik sneller kon fietsen dan mijn vader. Ik haalde hem dan in, staand op de trappers, en liet mezelf daarna als overwinnaar ‘uitdrijven’. Kort daarop kwam mijn vader dan weer langszij, fluitend en rechtop gezeten op zijn fiets alsof het hem geen enkele moeite kostte. De laatste tijd moet ik daar vaak aan terugdenken als ik weer eens word ingehaald door iemand die minstens twintig jaar ouder is. Gisteren nog, op de terugweg van de supermarkt en met volgeladen fietstassen. Onder het viaduct door van de spoorweg is het altijd even stevig doortrappen om de helling op te komen. En terwijl ik dat naar beste kunnen deed werd ik zomaar ingehaald door een oudere meneer op een fiets waarvan de trappers maar half zo vaak in de rondte gingen dan die van mij. En hij zet rechtop, en ik niet. En ik hijgde, en hij niet. Nu weet ik dat ik nodig weer eens iets aan mijn conditie moet gaan doen, maar me op die manier een beetje in de maling nemen vind ik niet kunnen. Zo iemand moet toch ook beseffen dat het hem alleen maar lukt omdat hij op een electrische fiets zit. Maar dat schijnt er niet toe te doen. Net als zo’n arrogante hufter achter het stuur van een snelle BMW. Die hoeft ook alleen maar zijn voet tegen de gaspedaal te drukken om sneller te zijn dan iemand in een Suzuki Alto. En wie kan er nu niet zijn voet tegen een gaspedaal duwen? Iedere boerenlul toch? En zo hoeft deze meneer op zijn electrische fiets ook alleen maar een knopje om te zetten om automatisch meer snelheid te krijgen bij minder inspanning. Het is dus niet eerlijk en daar kan ik niet tegen. En zeker niet tegen die zelfgenoegzame uitdrukking op het gezicht van zo iemand terwijl hij iedereen voorbijfietst en nog net op tijd is bij het groene stoplicht bij de kruising, terwijl de rest moet stoppen. En eenmaal voorbij die kruising keek hij nog een keertje half achterom om te zien wat voor emotionele schade hij aangericht had. Behoorlijk kan ik zeggen. En toch kun je het hem eigenlijk niet kwalijk nemen. Al jaren wordt hij ingehaald door groepjes brugklassers, zwalkend over de weg en met de ellebogen op het stuur. En die rotbrommertjes niet te vergeten. Ook bij dat ‘transportmiddel’ hoef je maar je pols een beetje te kunnen verdraaien om sneller te kunnen wezen dan iemand op de fiets. Misschien nemen de bejaarden van nu op deze manier wel revanche. Alleen ben ik bang dat op deze manier straks iedereen het gewone fysieke fietsen maar meteen overslaat en meteen op een electrisch aangedreven model stapt. Ze schijnen middels reclame al aangeprezen te worden aan scholieren. Want stel je voor, iedere dag opnieuw, windkracht 8 tegen, met een tas vol zware boeken, over de Afsluitdijk naar school en weer terug. Dat doe je je lieve kindertjes toch niet aan?

COSTA BLANCA – De Costa Blanca wordt momenteel hevig geplaagd door kwallen. De jongeren, voornamelijk jongens in de leeftijd van 16 tot 18 jaar, hangen veelal dronken op het strand rond en in de discotheken op de boulevard en maken het leven van andere toeristen zuur met hun asociaal en lawaaierig gedrag. De stranden zijn bevuild met blikjes bier, condooms, half opgegeten zakjes patat en plassen kots die eerst aangezien werden voor echte kwallen. Pensionados van het eerste uur hebben inmiddels hun woningen te koop gezet en zijn terugverhuisd naar Nederland.

HAARLEM – Een man van 80 jaar oud heeft woensdagavond getracht een aantal dieven in de kraag te grijpen. De dieven braken in bij een kledingzaak en gingen er daarna in een zwarte Volkswagen Golf GTI vandaar. Na een wilde achtervolging door de stad moest de bejaarde man uiteindelijk op de A9 van zijn fiets stappen wegens gebrek aan conditie. ‘Als ik 10 jaar jonger was geweest…’ was zijn reactie na afloop.

HILVERSUM – Antoine Bodar, de bekende en mediageile priester die regelmatig op de Nederlandse tv in praatprogramma’s te zien is, heeft aangekondigd nu eindelijk zijn radio eens te gaan maken. De zenderknop zat vast na jarenlang alleen maar afgestemd te zijn geweest op Radio Vaticaan. Niet zijn eigen keuze, maar nadat de volumeknop, toen hij nog in Rome woonachtig was, eens was doorgeschoten terwijl hij stilletjes dacht te gaan zitten luisteren naar de nieuwste single van Madonna, had hij zender en volume voor de zekerheid maar vastgezet op één stand.

‘Dit is de eerste keer dat ik op de fiets ben’. Een jongen van een jaar of toch minstens 18 stond naast me bij het stoplicht en moest blijkbaar iets kwijt. ‘Kun je hier doorfietsen?’. Ik keek naar de overkant van de weg waar een prachtig rood fietspad zich honderden meters ver uitstrekte, nog glimmend van het nieuwe asfalt. ‘Mijn auto moet gekeurd worden, daarom ben ik vandaag op de fiets. Voor het eerst’. Ik wist niet of ik hem nou moest complimenteren of medelijde met hem moest hebben. Wat onwennig zat hij op zijn fiets, het zadel net iets te hoog afgesteld. Waarschijnlijk geleend van een familielid of kennis. ‘Maar zo zie je nog eens wat hè?’. Ja, zo zie je nog eens wat. En hoor je nog eens wat. Hij was zichtbaar onzeker en keek me regelmatig zijdelings even aan. Het is dan ook niet niks, zomaar in de buitenlucht op de fiets, helemaal alleen temidden van het verkeer. Toen het groen was ‘trok hij snel op’ en fietste voor me uit. Een beetje slingerend, zoals ook kinderen dat doen die net hebben leren fietsen op een voor hun te grote fiets. Af en toe keek hij schuin achterom, of ik nog in de buurt was. Voor het geval er iets mis zou gaan tijdens het fietsen, dat ik hem dan misschien wel naar huis zou kunnen brengen. Honderd meter verderop sloeg ik linksaf en verloor hem uit het oog. Uren later vroeg ik me nog af of hij het had weten te redden, zijn long way home. Het zijn voor iedereen onzekere tijden, en voor iedereen blijkbaar op zijn eigen manier.

Ik kwam terug van boodschappen doen, op de fiets. Voor mij fietste een meisje van een jaar of heel wat jonger dan ik. Gympies, legging, kort rokje, spijkerjasje en lange blonde haren. Een algemeen voorkomende soort in deze tijd van het jaar, maar daarom niet minder leuk om naar te kijken. Terwijl we bij het stoplicht het kruispunt overstaken werd er naar haar getoeterd vanuit een auto met openstaande ramen. Het meisje keek even snel opzij zonder er verder op te reageren. Aan de overkant liepen twee mannen hun hond uit te laten. Een van hen riep vrolijk ‘Ik kan niet toeteren maar ik vind jou ook leuk hoor!’. Ik moest hierom lachen en het meisje ook. Lekker ad rem, dat mag ik wel. Misschien omdat ik het zelf niet zo erg ben. Ik bedacht me namelijk pas achteraf dat ik mijn fietsbel even had moeten laten rinkelen. Dan was de grap pas compleet geweest. Nu is hij dat misschien ook wel, maar alleen maar voor de anderen. Die weten namelijk niet dat ik nog had willen bellen. Gek dat (g)één belletje gevoelsmatig zo’n verschil kan maken.

Lekker, zo’n eerste echte lentedag. Als twee oudjes fietsend door de Oisterwijkse bossen, hier en daar even stoppen om iets te drinken, geitjes en herten wat gras voeren en gestoken worden door een hommel. Dat laatste is ook onderdeel van de lente en de zomer. Je hoort me echter niet klagen. Ik vond het maar wat leuk die kleine hommeltjes bezig te zien tussen de krokussen. Ik dacht nog, kon ik er maar eentje even aaien, waarop ik acuut gestoken werd door een van hen. Maar dat geeft niet, ik ben maar wat blij dat ze er weer zijn en ben vast van plan deze lente heel goed in me op te gaan nemen.

Ik zou best wel weer een auto willen hebben. Momenteel moet ik het doen met alleen maar mijn motor en mijn fiets. Op zich geen probleem, maar nu met die sneeuw… De motor staat dus al weken in de schuur en ik geef hem alleen maar af en toe wat te eten door de accu een nachtje aan de oplader te hangen. En dat terwijl er nog zoveel autootjes in de haven van Antwerpen alleen maar wat mooi staan te wezen. Dat ze die niet gewoon weggeven aan mensen die hem goed kunnen gebruiken. Stom hè?

Daar zat ik op een gegeven moment toch echt aan te denken, alleen ken ik persoonlijk geen fietsendieven. Het had me een hoop werk kunnen schelen.

Bij het winkelcentrum waar ik altijd mijn boodschappen doe had ik mijn fiets zoals gewoonlijk vastgezet met twee sloten. Het gewone beugelslot en verder nog met een kabel aan het fietsenrek. Extra zekerheid kan geen kwaad, alleen heel vervelend als dan de sleutel van het kabelslot afbreekt en je de fiets niet even mee naar huis kunt nemen om daar het slot te verwijderen. Ik ben naar huis gelopen, wat gereedschap bij me gestoken en geprobeerd daarmee het slot open te krijgen. Flink zitten hameren, schroevendraaier in het slot geslagen, kabel proberen door te knippen. Het hielp allemaal niks. De fietsenmaker om de hoek mocht of kon mij niet verder helpen en adviseerde mij de politie te bellen. Ook die kon of mocht (of wilde) niks doen. Erg vervelend, want laat je goede fiets een nachtje bij een winkelcentrum staan en hij is óf door iemand meegenomen met wel het juiste gereedschap óf hopeloos vernield. Ik heb daarom nog maar een half uurtje extra zitten hameren en peuteren maar kon het slot met geen mogelijkheid open krijgen.

Uiteindelijk, na twee keer een half uur zitten klooien met hamer, schroevendraaier en diverse tangen, bleek de oplossing redelijk simpel: de ijzerzaag. Een kwartier duurde het om het kabelslot door te zagen. En tot een paar minuten voor het einde kon ik ongestoord mijn gang gaan zonder dat ook maar iemand een opmerking had gemaakt over mijn overduidelijke pogingen een fiets mee te nemen uit de stalling. ‘Lukt het een beetje?’ vroeg uiteindelijk een voorbijganger, en ik complimenteerde hem met die vraag. Eindelijk iemand die de vraag durfde te stellen, en eindelijk iemand die ik mijn setje sleutels mocht laten zien. De half afgebroken sleutel van het kabelslot en die andere die het beugelslot meteen open deed springen en daarmee mijn onschuld aantoonde. Want ondanks dat ik redelijk rustig en lakoniek bezig was het slot te vernielen, bleef ik toch de hele tijd denken: ‘Ik ben onschuldig, ik ben onschuldig en ik kan het bewijzen ook!’. Het is net zoiets als met dat elektronische poortje bij winkels. Je weet dat je niks te vrezen hebt omdat je niks gedaan hebt, toch ben je bang dat dat stomme ding zal gaan loeien en je terug moet om de inhoud van je tas te laten zien.

Een prachtig gezicht, al die besneeuwde fietsen. Hoeveel rijen fietsenrekken er bij het station in Tilburg staan weet ik niet, maar het zijn er in elk geval heel veel. Daardoor is het in de zomer al vaak lastig om je fiets terug te vinden, maar nu ze onder een flink pak sneeuw zitten helemaal. En alsof het niet al moeilijk genoeg is had de eigenaar van de stationsfietsenstalling over ieder zadel een geel plastic beschermhoesje getrokken. Heel attent omdat je daardoor als fietser je kont droog kunt houden, maar niet echt bevorderlijk voor het onderscheidende vermogen van je eigen fiets.

Van J. kreeg ik een mailtje met webtip. Dat krijg je als mensen gaan meedenken die regelmatig je weblog lezen. Andere mensen krijgen tips voor hun tuin of kinderkamer en ik voor mijn weblog. En J. schreef het volgende: “Degene die de uitdrukking ‘groene vingers hebben’ heeft uitgevonden, heeft vast ook de tuinhandschoen uitgevonden. Ik kom altijd met zwarte vingers uit de tuin…”. Een leuke observatie en typisch iets wat binnen mijn weblog past. Zo vraag ik me zelf al een tijdje af wie het woord ‘kettingbeschermer’ uitgevonden heeft. Weken fietste ik rond zonder kettingbeschermer en telkens vergat ik mijn rechter broekspijp in mijn sok te stoppen. Resultaat: iedere dag opnieuw een smerige broekspijp en zelfs op 60 graden niet meer schoon te krijgen. Maar de ijzeren ketting zelf heeft in die tijd geen enkele schade opgelopen, dus waarom heet dit accessoire een kettingbeschermer en niet een broekspijpbeschermer? Waarom zou je zo’n ding anders op je fiets willen hebben?