SpoenkJack Tummers

Wikipedia is vandaag gedeeltelijk zwart gekleurd als protest tegen de Amerikanse SOPA wet. Deze wet, een afkorting van Stiekum Overal Plaatjes Afhalen, is bedoeld om auteursrecht te beschermen op internet. Hoe zou dat in zijn werk gaan met mijn foto’s, vraag ik me af. Een beetje een slecht voorbeeld, want ik ben niet bekend en mijn foto’s leveren niet zoveel geld op als die van iemand als Corbijn. Bij lange na niet. Maar hoe zou ik het vinden als er opeens een website is die hoge resolutie foto’s van mij aanbiedt als gratis download? Even afgezien van hoe men daaraan zou moeten komen. Net als bij muziek en films zou er niet zo heel veel aan de hand zijn als die alleen maar gebruikt zouden worden in de woonkamer aan de muur of als illustratie bij een scriptie. Wel een beetje jammer natuurlijk, want iedere euro is er een, maar het is geen ramp en kan bijdragen aan naamsbekendheid. Het zou pas irritant worden als ook tijdschriften en dergelijke foto’s op die manier zouden gaan downloaden en gebruiken. Dan is er een duidelijk commercieel aspect en flink verlies aan inkomsten mijnerzijds. Media zou dit niet zo snel doen, want men weet dat gebruik van beeldmateriaal zonder toestemming erg veel geld kan gaan kosten. Waar het hier natuurlijk vooral om gaat is de vraag of ik bereid zou zijn al mijn foto’s in hoge resolutie aan te bieden aan een gratis download site. Een hele goeie vraag waar ik nog eens heel goed over moet gaan nadenken. Als het antwoord ja is ga ik namelijk zelf zo’n site beginnen…

Al eerder maakte ik foto’s van Antwerpen Bulk Terminal op de locatie Kanaaldok B1. Toen waren de machines ook al niet meer in bedrijf, maar stonden in ieder geval wel nog overeind. Inmiddels is het gesloopt, en wat er dan nog rest is minstens zo mooi als voorheen. Grote lappen verwrongen staal, door een enorme ‘tang’ aan stukken gescheurd. Sommige gedeelten zo ontzettend mooi dat het spreekwoordelijk aan een museum verkocht had kunnen worden.

Klik hier voor de foto’s »

Ergens vorige week ontving ik een telefoontje van het ANP. Ze wilden mijn foto’s die ik in september van Diederik Stapel had gemaakt gebruiken op hun beeldbank. Sindsdien hebben ze her en der op websites en in kranten gestaan. Daar zou ik blij mee moeten zijn, maar er is ook een andere kant. Ik zie hem nog zitten in zijn werkkamer, met op de achtergrond de twee poppen van Buurman en Buurman en foto’s van zijn kinderen. Hij was zichtbaar nerveus tegenover mij als fotograaf en wist zich niet goed een houding te geven. Als wetenschapper met naam kwam hij behoorlijk onzeker op me over, hoezeer hij ook zijn best deed te ontspannen of juist een krachtige houding aan te nemen. Misschien voelde hij zich wel niet op zijn gemak omdat hij altijd heeft moeten rondlopen met de angst betrapt te worden. En dat moet al heel lang zo zijn geweest vermoed ik. Misschien zelfs al vanaf zijn studietijd. Ik kan me goed voorstellen dat toen hij voor het eerst onderzoeksgegevens ‘aanpastte’ voor zijn eigen doeleinden, hij dit deed vanuit een gevoel van tekortschieten. Niet alleen maar als wetenschapper, maar wellicht eerder nog als mens. Dat zegt mijn intuïtie tenminste, wetenschappelijk bewijzen kan ik het natuurlijk niet. Het zorgt er in ieder geval voor dat ik met hem te doen heb en een dubbel gevoel bij het feit dat ik nu geld verdien aan het verkopen van zijn foto’s. Maar zo gaan die dingen nu eenmaal.

Het klinkt als de titel van een kinderboek. Ik was bijna vergeten dat ik ze nog op mijn harde schijf had staan, een aantal filmpjes die ik in de zomer maakte tijdens eens workshop high speed filmen. De workshop werd gegeven door studenten van de universiteit van Wageningen in het Arboretum van die stad. Een vrij eenvoudige camera van Casio, die overigens niet meer gemaakt wordt, stelde je in staat om filmpjes te maken van bewegingen met honderden beeldjes per seconden. Het geheugenkaartje dat ze erbij gaven en dat ruimschoots voldoende moest zijn voor een hele middag filmen, was al vrij snel vol. Dus veel is het niet geworden met dat experiment, behalve dan dat ik ervan baalde dat we maar een paar uurtjes de tijd hadden. Als ik ooit nog eens zo’n camera op de kop kan tikken…

Dit voorbeeldje is van een bij die na gedane arbeid onder een bloem kroop om daar gewoon maar wat te gaan hangen. Misschien een vorm van uitrusten of van beschutting zoeken tegen de felle zon van die dag. Als kleine bij heb je dan het voordeel dat je geen grote overkapping nodig hebt voor een beetje schaduw. Een margrietje is dan groot genoeg.

Klik hier voor het filmpje »

Eind september vorig jaar waren vriend P. en ik dolgelukkig bij het vinden van een paar exemplaren van de inktviszwam. Nu struikel je er bij wijze van spreken over. Dat is niet helemaal waar. Je moet nog steeds een beetje geluk hebben, maar zo zeldzaam als de pers ons vorige zomer deed geloven dat de inktviszwam is, is niet (meer) waar. Deze groep had P. vorige week al gevonden en je zou kunnen zeggen dat dat behoorlijk vroeg is voor de tijd van het jaar. Dit keer ook niet hier een daar een los exemplaar, maar een hele groep ‘eieren’ bij elkaar die op het punt staan om uit te komen. Een enkele deed dit al en de tentakels van dit exemplaar liggen inmiddels al uitgespreid en slap op de grond. En die grond is kleddernat van de vele regen van de afgelopen paar maanden. En ook dat is minder zeldzaam aan het worden. Straks hoeven we in Nederland niet meer te wachten op een nog sterkere stijging van de zeespiegel om weggespoeld te worden.

En ik heb nog wel zoveel moeite gedaan het beestje helemaal op de foto te krijgen…

De groep Umicore is gespecialiseerd in materiaaltechnologie en beschikt over ongeveer 95 vestigingen verspreid over de hele wereld. De vestiging in de Antwerpse wijk Hoboken produceert onder andere zonnecellen, autokatalysatoren, poeders voor batterijen en zinkproducten. Daarnaast houdt het zich ook bezig met het recyclen van complexe edelmetaalhoudende materialen. Dat is ook de reden waarom er overal hoge hekken geplaatst zijn rondom de terreinen en waarom we door een bewaker gesommeerd werken toch maar ergens anders foto’s te gaan trekken, zoals ze dat in België noemen. Het bedrijf heeft in het verleden een slechte naam opgebouwd op het gebied van milieuvervuiling, maar krijgt de laatste jaren regelmatig een prijs voor duurzaam beleid. Op 7 september 2010 ontsnapte nog een giftige gaswolk een van de fabrieken, maar dat terzijde.

Foto’s Umicore Antwerpen »

Ik was weer eens aan het fotograferen in en rondom grote gebouwencomplexen. Je wilt niet weten wat er nog overal (leeg) staat en de moeite waard is om eens te bekijken voordat het met de grond gelijk gemaakt wordt. Wel vermoeiend, dat wel. Je ziet zoveel en bent zo geconcentreerd bezig dat je op het laatst alleen nog maar naar huis wilt. En als je dat wilt doen rijdt er zomaar een dikke mercedes over je camera heen. Ik had hem even naast me neergelegd terwijl ik de inhoud van mijn tas aan het ordenen was. De naast ons geparkeerde mercedes wilde wegrijden, stak achteruit en reed vervolgens mijn dikke camera helemaal plat. Bijna plat dan, want Nikon heeft verstand van stevige camera’s maken. In elk geval schrok ik me rot, werd met een schok wakker en heb meteen de verzekering gebeld. En die vraagt natuurlijk naar getuigen. Het ging allemaal zo snel – en mijn dromen zijn niet meer zo scherp als vroeger – dat ik vergeten ben naar het nummerbord te kijken. Daarom zoek ik mensen die in de buurt waren ten tijde van mijn droom. Heb je gezien wat er is gebeurd? Bel me dan even. Liefst zo spoedig mogelijk. Binnenkort ga ik vast weer eens over gebouwen dromen en dan wil ik wel graag een camera bij de hand hebben.

Vandaag nog even het universiteitskrantje opgehaald met daarin de foto’s van medwerkers van cateraar Albron die bezig waren met hun laatste dagen voor dit bedrijf. De meesten blijven gewoon werken bij de FoodPlaza zoals het tegenwoordig heet – vroeger gewoon ‘mensa’ – maar de activiteiten worden overgenomen door een ander bedrijf met de naam Sodexo. Leuk en vreemd om daar foto’s te maken. Tussen 1982 en 1985 liep ik zelf rond op dit universiteitsterrein en kwam iedere dag wel een keer in de mensa, al was het maar voor een kop koffie met gevulde koek. Toen zag de mensa er nog heel eenvoudig uit, met slechts aan een kant een lange balie waar je langs kon lopen terwijl je eten opgeschept werd. Nu staan er wanden met een enorme keuze aan broodjes, hapjes, fris en zuivel, fruit, en is er ook een enorme keuze aan warme gerechten. Ik sprak nog even met een vrouw bij wie ik ongetwijfeld in de eerdere genoemde periode weleens koffie besteld heb. Ze werkte er al 35 jaar en we konden nog precies terughalen waarom het op de woensdagen altijd extra druk was. Nasi-dag. Met kroepoek en twee stokjes saté. Nu kun je bijna iedere dag nasi krijgen, of in ieder geval heel wat varianten op het gebied van rijst, pasta en shoarma-achtig vleesbeleg. Nog een andere opmerkelijk verschil: heel veel buitenlandse studenten. Vooral studenten uit China en de voormalige Oostbloklanden, maar ook kon ik Spaans en Amerikaans horen praten. In mijn tijd werd er nog voornamelijk Nederlands gesproken, hoewel veel van de boeken al wel in het Engels waren. Toch zou dat voor mij geen verschil hebben gemaakt qua studieresultaten. Engels of Nederlands, statistiek blijft voor mij altijd en eeuwig een onbegrijpelijk gedoe met cijfertjes.

Vanochtend om half negen stonden vriend P. en ik paraat aan de Noorderplas in Tilburg Noord om wat foto’s te maken van de zonsverduistering. Collega’s van hem vonden het maar vreemd dat je daar je werkrooster voor omgooit. Foto’s van de verduistering zijn er later op de dag en morgen in de kranten meer dan genoeg te zien, dus waarom dan zo vroeg opstaan om in de kou aan rand van een watertje te gaan staan wachten tot de zon opkomt? Nou, daarom! Omdat je op een foto nog geen zon ziet opkomen en zeker niet zo mooi als deze ochtend. Eerst links een klein puntje dat uitgroeide tot een soort rugvin van een haai. En dan even later rechts daarvan nog zo’n punt! Fantastisch! Nog wat later en de twee punten groeiden aan elkaar tot een sikkel zoals je die normaalgesproken alleen maar ziet bij de maan. Het duurde vreemd genoeg lang voordat ik dat doorhad. Je bent zo gewend aan het zien van een sikkel aan de hemel, overdag, ‘s avonds of ‘s nachts, dat je er eigenlijk altijd vanuit gaat dat dat de maan is. Als het dan net zoals nu de zon is en niet de maan, dringt dat maar nauwelijks tot je door. ‘Oh kijk, een sikkel aan de hemel. Het is nieuwe maan’. Nee, geen nieuwe maan. Nieuwe zon! En een hele mooie.