SpoenkJack Tummers

Gisteren twitterde ik dat ik cassettebandjes aan het draaien was, in plaats van plaatjes. Twee dozen staan al jaren bovenop mijn klerenkast en ik vond het tijd ze maar eens weg te gaan gooien. Maar eerst nog even kijken wat voor muziek er ook alweer opstond. Toyah Wilcox, Manu Dibango en diverse geheimzinnige ‘Diversen’. Ik stoptte dus het ene na het andere bandje in mijn cassettedeck en verbaasde over hoe goed het geluid was. De bandjes zelf moeten zeker al zo’n twintig jaar oud zijn, en het cassettedeck zelf, een Denon DRF6 kocht ik in 1983. De muziek klonk helder en dynamisch en niet dof en haperend zoals ik had verwacht. Waarom hebben we ooit die leuke rammelende bandjes en dit systeem aan de kant geschoven voor koele gladde cd’s? Ik begijp natuurlijk wel waarom, bij een cd kun je ‘skippen’ en nummers programmeren en herhalen. Maar of de geluidskwaliteit nu altijd zo’n enorm verschil is met de Chrome of Metal bandjes van vroeger?

Nu moet ik ook weg zeggen dat het cassettedeck dat ik toen kocht een van de beste was die je toen kon kopen. Ik moest er duizend gulden voor neertellen wat heel erg veel geld was voor een cassettedeck (en student), maar het deck kwam er toen in allerlei tests als beste uit. Sla er de specificaties maar eens op na. Voor de audiofielen: een frequentiebereik van 30-20.000 Herz met een gewone Chrome tape! Drie koppen en twee motoren! En een ‘wow and flutter’ die verwaarloosbaar klein was. Inmiddels hapert de motor die de tape heen- en terug zou moeten spelen en het klepje voor de bandjes gaat met schokjes open en dicht. Maar spelen doet dit ding als de beste en wat een geluidskwaliteit! Wow!

Ik doe hem dus nog maar niet weg. Twee dozen vol met muziek die ik kan gaan herontdekken, en misschien haal ik zelfs mijn walkman weer eens tevoorschijn.

De website nikonrumors.com, die ik als gebruiker van Nikonspulletjes altijd graag bezoek, had vorige week een wedstrijd doen uitgaan onder de titel ‘Imagine the Nikon D4′. Hoe zal de nieuwe Nikon D4 eruit gaan zien? Wat zal dat ding van zeker 5000 euro allemaal kunnen? Iedereen kon zo zijn eigen ideeën opsturen en vanaf vandaag kunnen de bezoekers van deze website hun stem uitbrengen voor de beste inzending. Ik had er zelf ook twee opgestuurd, en zo te zien maken ze geen enkele kans. En ik had zo graag eens een keertje iets willen winnen. De enige twee keren in mijn leven dat ik iets won kan ik me nog goed herinneren. De eerste keer was op de laatste schooldag van de eerste klas lagere school. Een aantal gipsen beelden werden verloot onder de leerlingen door het simpele ‘raad welk nummer ik op de achterkant van het bord heb geschreven’. Toen ik aan de beurt was zei ik ’11′ en ik mocht een spuuglelijk gipsen paard mee naar huis nemen. Een paar dagen later verdween het paard alsnog in de vuilnisemmer omdat het zo broos was dat het niet bestand bleek tegen een aanval van mijn soldaatjes.

De tweede prijs die ik ooit in de wacht sleepte was bij een wedstrijd in het motortijdschrift Moto 73. Ik won een ingelijste foto van een toen beroemde motorcoureur. De foto was bijzonder omdat de fotograaf in het voorbijscheuren van de coureur toch nog zijn rechteroog door het vizier van de helm duidelijk in beeld had weten te krijgen. Alleen was dat overduidelijke verdwenen in de afdruk die ik thuis ontving. Veel te donker afgedrukt en dus belandde de foto al snel bij het oud papier. En nu, bij deze wedstrijd op nikonrumors.com, had ik een mooie fototas kunnen winnen. Maar helaas, het mag niet zo zijn. Niet dat het een tas zou zijn die ik vaak zou hebben gebruikt, maar ik had zo graag weer eens iets willen winnen… :(

Gisteren werd het nieuws bekend gemaakt: Philips stopt met het maken van tv’s. Als het voor Philips jaar na jaar een verliesgevende bezigheid is om tv’s te produceren, dan kan ik deze beslissing natuurlijk begrijpen. Wat ik me echter afvraag is of dit nu ook betekent dat Philips stopt met het ontwikkelen van de techniek achter tv’s. Philips en hun tv’s staan erom bekend dat ze altijd voorop liepen in de ontwikkeling van nieuwe concepten en technieken. En: Philips maakt nu eenmaal de beste tv’s. Of dat laatste nu nog waar is weet ik niet, het merk sleepte wel jaar na jaar over de hele wereld prijzen in de wacht voor de kwaliteit en innovativiteit van hun producten.

Twee jaar geleden nam ik mijn ouders mee in mijn oude Renault Clio naar een dorpje bij Sittard om daar te gaan kijken naar een nieuwe tv. De oude tv, en ook een Philips, had zijn beste tijd nu wel gehad. Het zou voor mijn vader ook leuk zijn nog even te kunnen genieten van een nieuw speeltje in de huiskamer. Wat dat betreft was mijn vader vaak beter op de hoogte van nieuwe producten dan ik. Als ik bij ze op bezoek was had hij op dit gebied altijd wel iets te melden. ‘Philips heeft nu iets gemaakt…’ en ‘Ze hebben weer iets bedacht bij Philips…’. Kortom, grote kans dat de nieuwe tv weer een Philips zou worden, ook al gingen we in eerste instantie om te kijken naar een Samsung waar mijn vader goede dingen over had gelezen. Maar terwijl we in de winkel naar de wand keken met tv’s kwamen we gedrieën tot dezelfde conclusie: Philips had (toch weer) het beste beeld. Het enige waar Philips de afgelopen decennia een steekje heeft laten vallen is op het gebied van gebruikersgemak en eenvoud. ‘Sense and simplicity’ is de slogan anno 2011 maar was de praktijk anno 1970. Maar wat wil je ook. Drie drukknoppen voor de kanaalfrequenties en maar liefst 6 (!) voorkeuzezenders. Simpler kan het niet.

Produktie 1970/1971 – kleurentv.
6 voorkeuze zenders.
Stroomverbruik 350 Watt.
Beeldbuis A66-120X, 90 graden afbuiging.

Meer over oude tv’s op www.marcelstvmuseum.com »

Zojuist twitterde Wim de Bie een berichtje over de iPad: ‘De iPad is geen hype meer, maar een revolutie. Op naar de papierloze samenleving!’ en met linkje naar een bericht dat de gemeenteraadsleden in Gouda allemaal een iPad krijgen. Wim is fan van Apple. Ik niet. Het bedrijf pakt dingen slim aan en is door hun focus op slechts enkele producten in het voordeel ten opzichte van andere bedrijven. Ze hoeven naast computers en dergelijke niet ook nog koffiezetapparaten te maken om aan hun omzet te komen. Of breng ik ze nu op een idee? Apple noemt zichzelf innovatief en in Tilburg hebben we een winkel die spullen van Apple verkoopt en die heet ‘The Innovators’. Dat het idee voor een tablet-pc afkomstig is van Bill Gates maakt niet uit. En dat ze dat handige draagbare beeldschermpje bij Star Trek in de zestiger jaren al een PADD noemden ook niet. Sommigen beweren dat alle tablet-pc’s die er nu op de markt komen er allemaal uitzien als die van Apple. Maar hoe moet zo’n ding er anders uitzien? Men beweert vervolgens dat we verwachten dat zo’n ding eruit ziet zoals het er nu uitziet, pas ná het verschijnen van de iPad van Apple. Dat is uiteraard niet zo. Bij Star Trek was het al een rechthoekig vlak beeldscherm met een zwarte rand eromheen. Wat je Apple wel kunt nageven is dat ze in staat zijn een idee (van een ander) als eerste en zodanig op de markt te brengen dat het een succes wordt. Maar is dat innovatief? Op een pagina van WikiPedia staat de volledige geschiedenis van de tablet-pc, startend ergens in de jaren vijftig. En zo eindigt mijn zoveelste bericht over Apple. Er is nog steeds maar weinig voor nodig om mijn nekharen overeind te doen gaan staan. :)

Misschien moet ik mijn mening over de iPad gaan herzien. Voor het eerst is er een applicatie voor dit apparaat verschenen waarbij ik moet toegeven dat er misschien toch situaties kunnen zijn waarin het handig is zo’n ding in huis te hebben. Als je tenminste een kat hebt. Een hond kan ook, maar de hond in dit filmpje was nog niet zo erg onder de indruk. Misschien wel als je de iPad mee naar buiten neemt en een eind wegslingerd.

Klik hier voor de iPadCat »

Hoe noem je een review als het apparaatje zelf al bijna niet meer te koop is? Afterview? Pastview? Toch wil ik er graag nog even een paar woorden over kwijt. Ik doe het niet zo vaak, praten over spulletjes, maar dit dingetje is het in mijn ogen (en oren) wel waard. De Cowon D2 is een mp3-speler. Dat is een iPod van Apple ook. Ik zeg het nog maar even omdat er sommige mensen zijn die denken dat een iPod iets anders is dan een mp3-speler maar dat is het niet. Een iPod is gewoon een mp3-speler en niks meer. En zeker niet de beste die er is.

lees verder »

Nee, helaas, zo’n soort camera maakt Nikon nog niet. Wel heeft het bedrijf onlangs patent aangevraagd voor een systeem waarmee dit mogelijk moet worden. Het idee is simpel, en daarom hadden vriend P. en ik dit al bedacht toen de eerste digitale spiegelreflexcamera’s op de markt kwamen en we beiden nog in een fotowinkel werkten. Een spiegelreflexcamera zelf is robuust genoeg om jaren en jaren mee te kunnen. Dat geldt nog meer voor lenzen. Als je er een beetje goed voor zorgt kunnen lenzen je leven lang van dienst zijn, zeker die van Nikon omdat de verbinding met de camera al tientallen jaren dezelfde is gebleven. Uitgezonderd wat extra electronische contactjes voor nieuwe functies. De enige echt wezenlijke veranderingen van de afgelopen tien tot twintig jaar bestonden uit het ontwikkelen van betere en grotere sensors en software. Waarom dan niet een superdegelijke camera maken met aan de onderkant een sleufje waar je om de paar jaar een nieuwe sensormodule in kunt stoppen. Even de software van de camera upgraden en je bent weer voor een paar jaar klaar. De reden is natuurlijk, waarschijnlijk, dat er in de tussentijd geld verdiend moet worden. Die camera met verwisselbare sensor zal er vast wel komen, ik ben alleen benieuwd waar ik straks mijn geld weer aan kwijt zal zijn.

Hoewel het nieuws alweer een paar jaar oud is kom ik het nu pas tegen. Een robot in de vorm van een zeehond die demente bejaarden kan doen praten. Ik moet natuurlijk zeggen dat het de demente mens zichzelf weer doet openen voor zijn omgeving, hem emotioneel weer laat opleven. Het effect van de robot op deze mensen is echter zo automatisch, zo mechanisch, dat het lijkt of er alleen maar een knopje omgezet wordt in het lichaam. Sjoerd Fennema heeft er een mooi stukje over geschreven op zijn blog op de website van EenVandaag. ‘Paro (het robotje) laat ons genadeloos zien hoe simpel de mens waarschijnlijk in elkaar zit’, schrijft hij. En dat is denk ik ook zo. Het feit dat onze hersenen in staat zijn om complexe wiskundige berekeningen uit te voeren – niet ik, maar er zijn er die dat kunnen – wil nog niet zeggen dat we ons als mens op alle vlakken zo voortvarend hebben ontwikkeld. Emotioneel en sociaal staan de meesten van ons nog in onze kinderschoenen, en daar hoef je echt niet dement voor te raken. Kijk maar om je heen en sla een willekeurige krant open om te zien wat de gevolgen hiervan zijn. En behalve dat, ik kan hier op deze website van mij wel vanalles schrijven en bedenken met dat koppie van mij, als je een jong katje voor me neerzet smelt ik helemaal weg. Dan wil ik alleen nog maar kroelen met dat beestje, het oppakken en tegen me aanhouden en er lieve woordjes tegen zeggen, net als anderen dat doen met baby’s. Soms denk ik weleens dat onze hele wereld ten onder zal gaan aan het ons proberen te gedragen als trotse eigenaren van de meest complexe klomp hersenen op deze planeet, en volgens Woody Allen ons meest overschatte orgaan. En zijn op een na meest favoriete. Maar dat is weer een andere kwestie, een ander automatisme, een ander knopje.

Een weekje of twee geleden liep ik vrij en blij rond op de Kampina, een heidegebied gelegen tussen Oisterwijk en Boxtel. Ik had mijn motor neergezet op een parkeerplaatsje en was lukraak ergens het bos ingelopen en vandaar terechtgekomen op de heide. Hoewel het gebied niet zo heel groot is, is het toch een plek waar je makkelijk kunt verdwalen. Die opvallende alleenstaande boom kom je wel heel vaak tegen, en die bosrand ook. Erg verwarrend allemaal en een kaart is geen overbodige luxe. Die heb ik ook, alleen lag die thuis. Net als dat handige gps-apparaatje dat ik eens als cadeautje kreeg. Ik kan prima alleen zijn, ook als ik ergens midden in een groot bos ben en urenlang geen ander mens tegenkom. Als ik maar weet waar ik ben.

Ik raakte dus weer eens verdwaald. Hoewel mijn gevoel me vertelde waar de parkeerplaats ongeveer was en dit achteraf ook bleek te kloppen, durfde ik toch niet op mijn gevoel af te gaan. Mijn gevoel liet me dus niet in de steek, maar ik het gevoel. Wat zou een gps-apparaatje nu fijn zijn, dacht ik nog. Altijd precies te kunnen weten waar je ergens bent. Zouden dit soort uitvindingen voortkomen uit een soort collectieve angst? Eerst vertelden we elkaar verhalen zodat we niet zouden vergeten wie we zijn en waar we vandaan komen. Daarna legden we deze verhalen vast in boeken voor het geval we de verhalen zouden gaan vergeten. Weer wat later vonden we de radio en de tv uit zodat we konden weten wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Daarna de mobiele telefoon die ons altijd bereikbaar maakt zodat we niet het gevoel krijgen dat men ons zal vergeten. En een roep om hulp is slechts een druk op de knop, waar je ook bent. Alleen heb je daar in een bos of op de heide niks aan als je anderen niet precies kunt vertellen wáár je bent. Daarom verzonnen we de gps. Een systeem dat ons precies vertelt waar we zijn. Geografisch gezien dan, want voor de rest zijn we nog steeds hopeloos verdwaald. En ik weet wel dat de gps uitgevonden werd voor het Amerikaanse leger, maar het leger is er ook alleen maar omwille van onze collectieve angst voor de ander.

‘Alles wat je maar kunt bedenken als mens is in principe ook mogelijk’. Ik weet niet meer wie dit ooit gezegd heeft, maar ik geloofde hem meteen. De fantasie en verbeeldingskracht van mensen, al dan niet ingegeven door de grote motivator ‘angst’, hebben steeds opnieuw geleid tot nieuwe uitvindingen. De dromen van Jules Verne zijn natuurlijk een beroemd voorbeeld hiervan, maar de bedenker van Star Trek, Gene Roddenberry, mag er ook zijn. Aardig wat apparatuur uit deze serie wordt inmiddels dagelijks door miljoenen mensen gebruikt. De website treknobabble heeft de bekendste tien op een rijtje gezet, waaronder over een tijdje wellicht ook de ‘phaser’, het handige pistooltje waarmee je geen kogels afschiet maar een straaltje licht.

‘Scientists have been working on a new type of coherent beam amplifier for sound rather than light Scientists theorize that phonons, which are the smallest discrete unit of vibrational energy, can be amplified by a phonon laser to generate a highly coherent beam of sound (particularly, high-frequency ultrasound), similar to how an optical laser generates a highly coherent beam of light’ (bron: physorg.com). En daarom noemen ze het apparaat geen laser (met de ‘L’ van Light) maar een phaser. Zelfs het woord dat men het apparaat wil geven is hetzelfde. In het onderzoek wordt niet gesproken over een mogelijke toepassing als wapen, maar dat is alleen maar een kwestie van het ding op de juiste manier te ‘modifyen’ of te ‘adapten’.