SpoenkJack Tummers

Handig, dit soort bordjes bij locaties. Scheelt een hoop opzoekwerk en typen.

Klik hier voor de foto’s »

Zoete Inval is de naam van een straat in de Vlaamse gemeente Merksplas. De woningen die er staan zijn gebouwd rond 1931 om de bewakers van de plaatselijke gevangenis onderdak te bieden. Die bewakers wonen er al lang niet meer en de woningen zijn vervallen, leeg én open voor wie ze maar wil bekijken. Grappig dat de naam van de straat na zo lange tijd nog zo toepasselijk is. Iets van waarde vind je er niet meer, tenzij je graag met een fotografisch oog naar de wereld kijkt. Scheefhangende deuren, afgebladderde muren en gescheurd behang. De kamers van de huizen staan zo goed als leeg, behalve wat door zwervers of vandalen mee naar binnen is gesleept. Hier en daar nog een lapje gordijn voor een raam en kelders die vol water staan. Een plek die op een bewolkte en regenachtige dag erg deprimerend kan werken, maar zodra de zon de kans krijgt de lege kamers binnen te dringen wordt diezelfde plek opeens ontzettend mooi en spannend. Ik zou het haast romantisch willen noemen, ook al weet ik dat dat niet het woord is dat ik eigenlijk zoek.

De woningen zijn onderdeel van de Kolonie Merksplas. Ooit, zo rond 1775, opgericht als bedelaarshuis voor ’1000 gezonde voor landarbeid geschikte bedelaars’, heeft het complex in de loop van de tijd aan allerlei soorten mensen onderdak geboden. Maar wel steeds van hetzelfde soort. Dus: landlopers, misdadigers, krijgsgevangenen en op dit moment staat er een groot nieuw complex voor de opvang (en opsluiting) van illegalen. Naast dit complex staat nog een oude kerk met daarachter De Grote Hoeve. Een vrij groot terrein met diverse schuren en stallen voor vee, voor de gedwongen landarbeid die de gedetineerden moesten verrichten. De Grote Hoeve is inmiddels een soort museum en wordt redelijk onderhouden. Foto’s hiervan moet ik nog bewerken en komen in een apart album te staan.

Foto’s van Zoete Inval, Merksplas »

De groep Umicore is gespecialiseerd in materiaaltechnologie en beschikt over ongeveer 95 vestigingen verspreid over de hele wereld. De vestiging in de Antwerpse wijk Hoboken produceert onder andere zonnecellen, autokatalysatoren, poeders voor batterijen en zinkproducten. Daarnaast houdt het zich ook bezig met het recyclen van complexe edelmetaalhoudende materialen. Dat is ook de reden waarom er overal hoge hekken geplaatst zijn rondom de terreinen en waarom we door een bewaker gesommeerd werken toch maar ergens anders foto’s te gaan trekken, zoals ze dat in België noemen. Het bedrijf heeft in het verleden een slechte naam opgebouwd op het gebied van milieuvervuiling, maar krijgt de laatste jaren regelmatig een prijs voor duurzaam beleid. Op 7 september 2010 ontsnapte nog een giftige gaswolk een van de fabrieken, maar dat terzijde.

Foto’s Umicore Antwerpen »

Ik was weer eens aan het fotograferen in en rondom grote gebouwencomplexen. Je wilt niet weten wat er nog overal (leeg) staat en de moeite waard is om eens te bekijken voordat het met de grond gelijk gemaakt wordt. Wel vermoeiend, dat wel. Je ziet zoveel en bent zo geconcentreerd bezig dat je op het laatst alleen nog maar naar huis wilt. En als je dat wilt doen rijdt er zomaar een dikke mercedes over je camera heen. Ik had hem even naast me neergelegd terwijl ik de inhoud van mijn tas aan het ordenen was. De naast ons geparkeerde mercedes wilde wegrijden, stak achteruit en reed vervolgens mijn dikke camera helemaal plat. Bijna plat dan, want Nikon heeft verstand van stevige camera’s maken. In elk geval schrok ik me rot, werd met een schok wakker en heb meteen de verzekering gebeld. En die vraagt natuurlijk naar getuigen. Het ging allemaal zo snel – en mijn dromen zijn niet meer zo scherp als vroeger – dat ik vergeten ben naar het nummerbord te kijken. Daarom zoek ik mensen die in de buurt waren ten tijde van mijn droom. Heb je gezien wat er is gebeurd? Bel me dan even. Liefst zo spoedig mogelijk. Binnenkort ga ik vast weer eens over gebouwen dromen en dan wil ik wel graag een camera bij de hand hebben.

Er staan er wel meer in het Antwerpse havengebied. Eenzame kerktorens van dorpen die in het verleden plaats hebben moeten maken voor meer industrie, meer opslagruimte, meer handel. In dit geval de toren van de St. Laurentiuskerk van de kleine poldergemeente Wilmarsdonk. Het zijn monumenten, maar ik heb zelden een monument zo verloren zien staan als deze toren. Als ze nu het schip intact hadden gelaten, en misschien nog een klein beetje extra groen erbij en een paadje en een bordje met wat uitleg. Maar alleen de toren hebben ze laten staan. De rest is opgeofferd aan de haven.

En zo ziet het er dan tegenwoordig uit. En dan valt het op deze foto nog mee. Er zullen dagen zijn dat de containers vijf hoog opgestapeld staan rond de toren en vrachtwagens af en aan rijden. Lijkt me ook niet echt bevorderlijk voor de stevigheid van een oude kerktoren.

Meer foto’s van deze toren en het gebied rond het Churchilldok »

Geachte heer Tummers, bedankt voor het inzenden van de foto’s. We gaan er echter geen gebruik van maken, omdat de meeste te kunstzinnig zijn om op een nieuwspagina te zetten.

Afgelopen week had ik wat foto’s gemaakt van de gebouwen aan de Lochtstraat in Tilburg. Ze worden gesloopt in het kader van de nieuwbouwplannen voor de Tilburgse Spoorzone. De taxicentrale blijft nog een tijdje gespaard, maar een autobedrijf en een uitvaartorganisatie hebben al moeten verhuizen in verband met sloopwerkzaamheden. Nog net op tijd heb ik even een kijkje kunnen nemen in deze gebouwen, waarvan ik eerlijk gezegd niet eens wist dat ze daar stonden. De foto’s heb ik achteraf naar het Brabants Dagblad gestuurd onder het mom van ‘jeweetmaarnooit’. Er zitten een paar hele leuke plaatjes bij en dus kunnen ze er misschien wel iets van gebruiken. Maar helaas, ze vonden ze ‘fraai’ maar ook te ‘kunstzinnig’. Een mooiere afwijzing had ik me niet kunnen wensen.

Klik hier voor meer foto’s »

In Rijen (Noord-Brabant) staat een behangfabriek van een firma met de naam Rath en Doodeheefver die momenteel gesloopt wordt. Geen idee of die firma op de een of andere manier nog bestaat, maar waarschijnlijk niet: ‘Behangselpapierfabriek Rath & Doodeheefver te Rijen, voorheen lederfabriek ‘Noord-Brabant’ (1911). In 1944 is de fabriek uitgebrand na een bombardement en volledig nieuw opgebouwd. De sloop van de fabriek is gestart in februari 2010 en zal plaatsmaken voor appartementen en woningen. Alleen de uit 1910 stammende schoorsteen en de watertoren zullen blijven staan…’

In januari ben ik er nog even foto’s wezen maken en ook van de sloop zal ik nog wat plaatjes proberen te schieten. Het gebouw zelf was niet zo interessant, niet qua architectuur in elk geval. De binnenkant echter des te meer.

Klik hier voor meer foto’s »