SpoenkJack Tummers

Even een eitje kwijt. Ken je dat, dat je niet anders kunt dan een bedrijf of instantie bellen via een 0900-nummer? Soms kosten deze tot 40 cent per minuut, in het geval van mijn woningbouwvereniging Wonen Breburg in Tilburg is dit 10 cent. Nu vind ik eigenlijk dat dit niet zou moeten mogen, zeker niet als het gaat om zoiets als een woningbouwvereniging of burgerlijke instantie. Maar goed, een mailtje typen kost ook tijd (en dus geld) en ik besloot hun maar eens te bellen met mijn vraag. Het eerste wat je dan te horen krijgt is een tergend langzaam ‘Welkom bij…’, gevolgd door een keuzemenu waarbij de gezochte keuze altijd steevast als laatste wordt genoemd. Dan ben je inmiddels al een halve minuut verder. En dan blijken er ook nog een aantal wachtenden voor u te zijn, en blijft u vooral even aan de lijn. Nu ben ik echt niet te beroerd om een paar dubbeltjes te betalen voor een telefoongesprek, maar dan wil ik wél dat er ook echt sprake is van een telefoongesprek. In dit geval betaal je al een paar euro en heb je nog niemand aan de lijn gehad. Ontoelaatbaar, vind ik persoonlijk, dus ik heb mijn democratische burgerschoenen maar eens aangetrokken en een mailtje gestuurd naar de politiek. Wedden dat ze me vragen hun terug te bellen?

Kennis, kunde en cash zijn begrippen die je de laatste tijd vaker hoort, en dan vooral als het gaat om het verzilveren van vergaarde kennis door opleiding, studie of wetenschappelijke of technische know-how. Het tijdschrift Univers van de Universiteit van Tilburg besteedde er in een recent nummer aandacht aan, waarbij ik de foto’s voor de omslag mocht maken. De Nederlandse regering probeert (ex)studenten te stimuleren hun kennis niet verloren te laten gaan voor de economie. Voorheen een land dat voorop stond als het ging om kennis, zakt Nederland de laatste jaren steeds verder weg op dit gebied. En dat terwijl het uiteindelijk misschien wel onze enige basis is waarop we economisch sterk kunnen blijven. Die gasbel in Groningen raakt een keer op, en in een klein en drukbevolkt landje als Nederland zijn grondstoffen en akkerland schaars. Je hoort het, ik kan af en toe wel flink vitten op de economie, het is momenteel ook alles wat we hebben.

‘Terwijl de meeste vogels zich opmaken voor de najaarstrek…’ Zo begint een nieuwsbericht per e-mail over vogels dat ik zojuist ontving. Alsof er niks aan de hand is. En voor die vogels zal dat ook zo zijn. Die weten niks af van de problemen van ons mensen om vraag, aanbod en verdeling van goederen in de wereld in balans te houden. ‘Het loopt uit de hand…’, ‘Dit kan zo niet door blijven gaan…’. Iedereen weet het, al decennia lang, en niemand die een oplossing weet of deze durft aan te dragen. Grondstoffen raken op, net op het moment dat een land als China nog eens extra de schop in de grond steekt. Er zijn zelfs al plannen om in de diepten van de wereldzeeën de bodem van de aarde te gaan ontginnen om de machines maar te kunnen laten draaien. Om de productie nog eens op te kunnen voeren, om nog meer geld te verdienen, om nog meer macht te vergaren. Het zal nooit ophouden, niet uit zichzelf. Of wel uit zichzelf, als opeens alles stilvalt omdat het systeem niet meer werkt. Een luchtcirculatiesysteem werkt alleen maar goed zolang de filters niet verstopt raken. Dan moet het systeem even stilgelegd worden om de filters te vervangen. Maar dit soort filters heeft de economie niet. Die blaast door totdat we stikken in ons eigen systeem omdat niemand durft te zeggen dat we even rustig aan moeten doen.

lees verder »

Ik heb thuis in een kast een plastic zakje liggen met centen, stuivers, dubbeltjes, kwartjes, guldens en misschien ook nog een rijksdaalder. Papiergeld, in guldens, heb ik destijds bij de overstap naar de euro niet bewaard. Je moet toch ergens de grens trekken vind ik. En straks ligt er misschien een strippenkaart naast het zakje met munten. Tenminste, ik ben me nog aan het bedenken wat ik ermee moet. Ik ga bijna nooit met de bus omdat ik er altijd misselijk in wordt, maar ik heb wel nog 10 strippen over op die kaart. En daar heb ik voor betaald en die wil ik dan ook graag opmaken. Helemaal consequent ben ik nu niet geloof ik. Ik heb ook nog een voordeelurenkaart, maar vraag me af waarom ik die ieder jaar nog koop. Dit jaar heb ik er nog geen gebruik van gemaakt en dat is toch zonde van die zestig euro die die kaart per jaar kost. Misschien heb ik hem alleen maar omdat ik vind dat iedereen meer gebruik zou moeten maken van het openbaar vervoer. Een museumjaarkaart heb ik trouwens ook en ook hier vraag ik me af of die zich wel terugbetaalt. Ook een museum ben ik dit jaar nog niet binnengestapt, hoezeer ik ook van musea’s en kunst hou. En nu ik toch bezig ben, ook mijn tienbadenkaarten van het zwembad maakte ik nooit op en het aantal boeken dat ik per jaar zou mogen lenen bij de bibliotheek haal ik bij lange na niet. Het lijkt allemaal zo makkelijk en voordelig, maar in de tussentijd betaal je voor een hoop dingen die je misschien nooit zult gebruiken. Dan maar beter per keer betalen, liefst met dubbeltjes.

Deze week belde ik met een verkoopmedewerker van een verzekeringskantoor voor informatie over een rechtsbijstandverzekering. Zoals altijd krijg je dan heel erg veel opties te horen. ‘Heeft u hier al aan gedacht’ en ‘stel dat’. De Ming vaas blijkt dan nog steeds een populair middel om aan te tonen wat voor risico’s je als mens zoal kunt lopen. En waar je je absoluut voor dient in te dekken! Want stel je voor, ‘u bent bij een klant en u stoot daar een Ming vaas omver. Nou, speciaal daarvoor hebben we een verzekering die u beschermt tegen dit soort schades’. Een Ming vaas is inderdaad erg kostbaar en kost al gauw een miljoen euro. Maar hoeveel van die vazen staan er in Nederland in huizen op wankele tafeltjes naast een kapstok? En hoe groot is de kans dat ik ooit in een dergelijk huis zal rondlopen? Mini-minimaal. Maar toch, het is in principe theoretisch mogelijk dat een dergelijke situatie zich ooit zou kunnen voordoen. En dus ga ik me straks verzekeren van een aardige maandelijks te betalen premie zodat de mensen op het verzekeringskantoor verzekerd kunnen blijven van hun baan. Nu alleen nog zo’n vaas zien te vinden zodat ik weet waar ik voor betaal.

De Riksbanken in Zweden (Rijksbank dus) gaat tussen 2012 en 2016 bijna al het papier- en muntgeld vervangen. En Pippi Langkous komt op het biljet van 20 kronen te staan. Ludiek, sympathiek of gewoon slim van de Zweedse overheid? Ik weet in elk geval zeker dat ik in 2012 bij de bank zo’n biljet ga halen. Twintig kronen is iets van € 2,20, dat valt nog te doen. Maar als iedere liefhebber in de wereld het leuk vindt om zo’n bankbiljet te bezitten is dat toch een aardig bedrag voor de Zweedse staatskas. Zouden we hier in Nederland ook kunnen doen, alleen weet ik niet voor wie buitenlanders op dit moment warm zouden lopen. De Kameleon kent niemand. Nijntje van Dick Bruna? Misschien is er wel een rijke Japanner die dan meteen de hele collectie wil hebben, is ons begrotingstekort ook meteen opgelost. En als ons geld opeens niks meer waard is kunnen we er altijd nog Gordon opzetten.

Phishing is een vorm van internetfraude waarbij geprobeerd wordt aan mensen gegevens te ontfutselen. Vaak zijn het bijvoorbeeld sites die net doen alsof ze een bekende bank zijn, inclusief logo en plekken waar je kunt inloggen met je gebruikersnaam en wachtwoord. Ai, nooit doen dus. Toch trappen er nog steeds veel mensen in en dat kan ik best begrijpen. Klik maar eens op de foto en ontdek de fouten, afgezien van het feit dat een bank als de ING nooit op deze manier zijn klanten zou oproepen actie te ondernemen. Er staat geen geadresseerde in de mail, geen rekeningnummers etc. Misschien is dat nog maar een kwestie van tijd. Verder zijn het alleen maar enkele spelfouten. Voorheen waren dat er veel meer, toen de ‘phishers’ alleen nog maar gebruikmaakten van de vertaalservice van Google, maar nu schijnt het dat ze hulp hebben van iemand hier in Nederland. Ik ga niet opnoemen welke spelfouten er in de mail zitten. Stel je voor dat ze mijn blog lezen.

Eerst even iets uitleggen. Als je een domeinnaam registreert wordt deze doorgaans ieder jaar automatisch verlengd, tenzij je op tijd laat weten dat je hem niet meer hoeft. Dan zeg je de domeinnaam op en kan iemand anders hem registreren. Soms worden er daarbij weleens fouten gemaakt. Door de klant/eigenaar van de domeinnaam of door het bedrijf dat de domeinnaam voor jou heeft geregistreerd. Daarom plaatst de SIDN, de Stichting Internet Domeinnamen Nederland, tegenwoordig opgezegde domeinnamen die eindigen op .nl voor de zekerheid 40 dagen in quarantaine. De klant kan dan alsnog opdracht geven aan de webhoster (of een ander webhostingbedrijf) de domeinnaam weer uit quarantaine te halen. Daar zijn echter kosten aan verbonden…

Een domeinnaam registreren kan bij de meeste webhostingbedrijven voor een bedrag tussen de 7,50 en 15 euro per jaar. Waarom dat bedrag niet overal hetzelfde is? Goeie vraag. Dan heb ik er zelf ook nog een: waarom kost het uit quarantaine halen van een domeinnaam tussen de 70 en de 250 euro? Ik word er nu voor het eerst mee geconfronteerd omdat een klant blijkbaar al in 2006 een domeinnaam heeft opgezegd en dat was niet de bedoeling. Die domeinnaam staat dus nu in quarantaine en de website is niet meer bereikbaar. Dus ik bel ze met de vraag of ze dit even terug willen draaien want er is in het verleden een foutje gemaakt. Ja meneer, dat kan wel, maar dat kost 100 euro. Pardon!?

Argwanend als ik ben op dit gebied ben ik meteen gaan zoeken op internet naar het hoe en waarom van deze prijzen. Er wordt veel informatie uitgewisseld op forums wie het goedkoopst is met het uit quarantaine halen van een domeinnaam, maar ik ben nog geen informatie tegengekomen over het waarom van de hoogte van dit bedrag. Admininstratiekosten, zoiets zal het wel zijn. Maar dan nog. Werken die bedrijven dan nog met de hand? Is het niet gewoon een kwestie van in de database aanvinken dat een domeinnaam in quarantaine staat en weer uitvinken als de quarantaine ten einde is? Denk ik nu echt te simpel? Of is het zo dat een bedrijf als de SIDN – net als de Kamer van Koophandel – een slaatje probeert te slaan uit de afhankelijkheid van burgers en bedrijven voor het verkrijgen van een .nl-domeinnaam. De KvK betaal ik ook ieder jaar een vast bedrag omdat ik dat verplicht ben, maar ik heb er nog nooit iets van teruggezien.

Er is weer voor miljoenen uitgegeven aan vuurwerk. Menige Nederlander gaf voor een paar honderd euro uit aan bommetjes en vuurpijlen en sommigen zelfs voor een duizendje of twee. Dit jaar is er gezamenlijk voor een bedrag van 68 miljoen euro uitgegeven aan vuurwerk. Moet kunnen. Veel mensen sparen hier het hele jaar voor. Ik heb alleen het idee dat het dezelfde mensen zijn die ook het hele jaar door sparen voor Carnaval en de jaarlijkse kermis. Samen is dat toch een behoorlijk bedrag dat ieder jaar verknald, verzopen en vergokt wordt. Moet kunnen. Het is niet mijn geld en mensen moeten zelf weten wat ze met hun geld doen. Vind ik echt. Bovendien mag ik er nu nog niks over zeggen. Mijn asielaanvraag is nog niet goedgekeurd en daarna moet ik nog een verplichte inburgeringscursus volgen. Maar als dit allemaal achter de rug is en ik word toegelaten tot de Nederlandse maatschappij, dan ga ik er denk ik toch iets van zeggen. Misschien besluit ik wel de politiek in te gaan, wie weet. Voorlopig moet ik even afwachten hoe alles zal gaan. Ik wens jullie in elk geval voor nu alvast een goed begin voor het nieuwe jaar en zal proberen binnenkort weer iets van me te laten horen. Mijn begeleider die dit voor me op internet heeft gezet is momenteel op wintersport, dus jullie moeten even geduld hebben.

Groet van jullie Cham Bouassi.

Ik heb al weleens vaker wat geschreven over wetenschappelijke onderzoeken waarbij je je af kunt vragen waarom ze (nog) gedaan worden. Ze kosten namelijk altijd geld, dus van tevoren even nadenken over het nut van een onderzoek is dan wel op zijn plaats. Over dierproeven heb ik het dan niet eens. Met betrekking tot voeding kun je inmiddels door de bonen de bos wortels niet meer zien. Dan is koffie weer goed, dan weer slecht. Twee eieren per week is echt het maximale en nee, iedere dag een eitje kan best. En mensen met lange wijsvingers hebben meer kans of de een of andere vorm van kanker en mensen met grote oren meer kans op hersenvliesontsteking. Of zoiets. Zo zal er vast nog weleens een onderzoek plaatsvinden dat onomstotelijk zal bewijzen dat mensen die vaker buiten komen meer kans hebben op een verkeersongeluk dan mensen die binnen blijven. En die binnen blijven hebben weer meer kans op ongelukken in huis. Meer van dat soort flauwekul staat verzameld op een pagina van Scientias: Duhuh: de minst verrassende onderzoeksresultaten van 2010. Zo worden kinderen die de hele dag voor de tv hangen eerder dik. Goh, hoe zou het toch komen? Misschien de volgende keer gewoon het gezonde verstand gebruiken? Scheelt een hoop geld.