Hét belangrijkste thema bij de komende Tweede Kamerverkiezingen: de economie. Maar is het ooit anders geweest vraag ik me af. ‘Het gaat nu om UW geld!’ wordt er geroepen. En de VVD is bij uitstek de partij die de economie altijd voorop heeft gesteld en dus het meeste praat over geld. En het lijkt wel alsof mensen nu naar die partij getrokken worden die het meest en hardst praat over geld. Dat zit een beetje in de aard van de mens. Als je bang in het pikkedonker zou zitten en iemand roept heel hard ‘licht, licht, licht!’, wil je heel graag naar dat licht kijken. Ook al zou je je ervan bewust zijn dat het licht afkomstig is van een bron die je misschien wel blind kan maken. Je hebt behoefte aan licht en dus kijk je in het licht. Men denkt ‘bij de VVD vinden ze geld zo belangrijk en zijn ze altijd bezig met het vermeerderen van dat geld, laten we daar dan maar op eens gaan stemmen’.

Vind je dat andere dingen ook belangrijk zijn in de politiek en je weet nog niet wat je wilt gaan stemmen, kijk dan ook even op www.groenekieswijzer.nl.

Voetbalclub Willem II uit Tilburg komt geld tekort. De club dreigt binnenkort failliet verklaard te worden nadat ze maar amper in staat zijn geweest degradatie te voorkomen. Drie politieke mannen uit de Tilburgse gemeenteraad moeten nu gaan kijken of de club nog te redden valt en of dat op een verantwoorde manier kan. Jan Hamming van de PvdA is een van die mannen. Objectief? Niet echt, want hij is een van de mensen die inmiddels een petitie ondertekend hebben op de website redwillemiitilburg.nl en ook roept hij Tilburgers op het initiatief te steunen door geld te doneren. Inmiddels staat de teller op die website op zo’n 25.000 euro, terwijl de teller van de totale schuld op 5 miljoen staat. And rising…

Eerlijk gezegd had het wat mij betreft al afgelopen mogen zijn met die club. Niet omdat ik de fans hun middagje voetbalkijkplezier niet gun, maar omdat er dan eindelijk een einde komt aan al dat gedebatteer en gedoe rond die club. En niks is voor eeuwig toch? Toen mijn vader nog leefde hadden we het regelmatig over Fortuna Sittard. Net gepromoveerd naar de eredivisie moest er natuurlijk een nieuw stadion komen. Buiten de stad, want voor zo’n topclub is een klein stadion niet toereikend. Op zijn minst moest er veel ruimte zijn voor winkels en restaurants. En nu staat het dan zo goed als leeg. Fortuna Sittard is failliet. En Willem II is ook failliet of zal het opnieuw worden, hoeveel geld de gemeente en de fans er ook in gaan stoppen. Het is tijd voor de fans een andere hobby te gaan zoeken voor op de zondagmiddag. Of gezamenlijk met vrienden de beelden terugkijken van de hoogtepunten van Willem II tijdens hun topjaren. The best of. Fans van Elvis Presley kunnen zich hier al jaren prima mee vermaken.

Het is oppassen blazen. Veiligheid dringt bij oproepen e-mails als voorbeeld in foto. Onduidelijk en zeer opgepast wanneer afgeven gevoelige nummers en andere informatie. Dieven zijn geraffinadereerd en lijken echt te komen door de bank zelf. De e-mails lijken onafscheidelijk echt en heel makkelijk in te trappen voor je er erg van wordt. Zelfs overwinterde Nederlanders met moedertaal hebben geen gaten dat ze in de neus geknepen worden. Voor ze dit weten hebben ze open deuren en zijn de dieven al heel breed en ver weg. Dus: oppassen blazen en eerst goed kijken en kloppen wat er staat. Een bankwerker in ING kent zijn taal op alle vingers. Of misschien nieuwe bankwerker uit România of Bucaresti.

Soms denk ik weleens dat claims de oorzaak zijn van de economische crisis. Veel rechtzaken van tegenwoordig zijn alleen maar bedoeld om de dollartekentjes in de ogen van aanklagers te vervangen door echt geld. Veel geld. Niet om die longkanker te kunnen genezen, maar alleen maar om die grote SUV te kunnen kopen. Neem nou recente voorbeelden als de vliegtuigcrash waar iedereen het de afgelopen dagen over heeft. Een rapport als van Pieter van Vollenhoven waarin gesproken wordt over menselijk falen is helemaal niet gewenst. Waar moet je dan je centen vandaan halen? Boeing, dat is pas een bedrijf. Daar zitten de miljoenen. Of neem (alweer de volgende) Congolees die het stripalbum Kuifje in Afrika wil verbieden en geld wil zien wegens emotionele schade. Of nog erger, toeschouwers die de ‘aanslag’ zagen gebeuren tijdens Koninginnedag van vorig jaar en nu claims indienen wegens ‘schokschade’. Schokschade, hoe verzinnen ze het.

Niemand van de direct betrokkenen spreekt over geld. Men heeft het vooral over de lichamelijke of geestelijke schade die men heeft opgelopen. Daar moet ‘recht’ over gesproken worden, daar moeten de verantwoordelijken voor aangepakt worden, op teruggepakt worden. Zou daar ook het woord vergelding vandaan komen vraag ik me af.

In de media komen steeds meer mensen naar voren die zeggen vroeger seksueel misbruikt te zijn door de kerk. Nou ja, niet de kerk natuurlijk. Dat is maar een idee of een geheel van bakstenen en leem. Het zijn sommige priesters die destijds verward zijn geraakt door overmatig gebruik van ‘het lichaam van God’ en ‘in hem, met hem en door hem’. Het is niet alleen maar het spirituele en het geestelijke dat de klok slaat in de kerk. De kerk is wel degelijk ook heel aards en kan zelfs op een opiumachtige manier heel bedwelmend werken. Met of zonder gebruik van wierook en wijn.

Het is allemaal heel erg, maar wat moet je er nu mee? Een officieel excuus door de paus? Of zoals sommigen zeggen ‘alleen maar door een ruimhartige financiële vergoeding’? Dat laatste klinkt me weer vertrouwd in de oren. Geld. En als er geld bij komt kijken wordt het ook weer uitkijken naar mogelijke oplichters. Zij die beweren maar niet leden.

Zelf heb ik vroeger ook nog een tijdje voor de kerk parochieblaadjes rondgebracht. Ik zit me nu sinds deze week hard af te vragen of ik ook iets meegemaakt heb. Als we klaar waren met onze wijk kwamen we samen in een achterkamertje van de kerk waar we met een soort zeef de verschillende muntjes sorteerden. De dubbeltjes waren het kleinst en kwamen in de onderste schaal terecht, de kwartjes een schaal daarboven, daarboven weer de stuivers en helemaal bovenin bleven dan de guldens en daalders over. En af en toe kwam de pastoor kijken. Maar bleef het bij kijken vraag ik me nu af.

Ik weet het nog niet. Het is allemaal alweer zolang geleden. Maar als ik me niks meer kan herinneren kan ik misschien wel kijken of ik niet toch iets kan verzinnen. Iets van seksuele toespelingen kan ik er altijd van maken, en dat die mijn hele puberteit hebben beïnvloed en mijn vertrouwen in de mens. En anders kan ik het altijd nog werpen op kinderarbeid. Ouder dan een jaar of acht kan ik niet zijn geweest. En dan met contant geld over straat moeten lopen. Onverantwoord gewoon.

Er zijn van die ochtenden dat je je als burger volslagen machteloos voelt en het vertrouwen in een goede afloop volledig dreigt te verdwijnen. Je kunt er de kranten op naslaan:

DOHA – Bijna alle voorstellen ter bescherming van wilde dieren zijn verworpen op de Citesconferentie in Qatar, die gisteren is afgesloten. Een handelsverbod is afgewezen voor vijf haaiensoorten, ijsberen, bloedkoraal en de blauwvintonijn. Deze laatste stond hoog op de agenda, omdat de tonijn door extreme overbevissing in het voort bestaan wordt bedreigd.
ZIERIKZEE – Kreeftenvisser Jan haalt de eerste Oosterscheldekreeften van dit jaar binnen. Commissaris van de Koningin Karla Peijs nam de eerste kreeft in ontvangst waarna chefkok van restaurant De Korenbeurs in Kortgene de kreeft bereidde.
DEN HAAG – Minister Gerda Verburg van Landbouw heeft besloten om de strenge eisen die in 2013 van kracht worden voor dierenwelzijn en de uitstoot van ammoniak op de lange baan te schuiven. Deze beslissing trekt mogelijk een streep door de zogenaamde ‘afwaartse beweging’ die de provincie Noord-Brabant voor ogen heeft en die afgelopen vrijdag onderwerp van gesprek was tijdens het debat over de megastellen.

Handel blijft handel en de toestand van de wereld uitgedrukt in geld. Gisteren nog liep ik zielsgelukkig door een stukje natuur in de buurt van Tilburg. Het stelde niet zoveel voor, die natuur, maar toch was ik blij met het zien van ieder stukje nieuw fris levend groen. Maar nu, bij het lezen van de krant, lijkt het wel alsof iemand me achterna gelopen is en ieder stukje groen achter mijn rug om heeft afgeknipt. Er wordt flink gesnoeid deze lente, maar niet op de juiste plekken.

TILBURG – Tilburg wordt mogelijk de eerste Brabantse stad waar inwoners zelf geld bijdragen aan het behoud en de versterking van het platteland. Het principe van de spaarreke­ning van de Rabobank is extra rente bovenop de normale marktrente die mensen ontvangen. Die extra geld komt in een fonds waaruit met name boeren vergoeding krij­gen voor verfraaien van het land­schap, zoals aanleg van heggen en poelen, het onderhoud van bomen en het beheer van bloemrijk grasland (bron: Brabants Dagblad)

Moeten we hier iets achter zoeken of is het een heel mooi en eerlijk initiatief van de bank der boeren, de Rabobank? Of is het toch een manier om straks met geld van burgers de omgeving van (mega)stallen zodanig te verfraaien en te verbloemen dat ze door de bevolking als minder storend worden ervaren en de boeren dus rustig door kunnen gaan met het opschalen van hun bedrijf? Het zou me eerlijk gezegd niks verbazen.

Uitzendorganisatie Unique heeft een peiling gedaan via internet met de vraag ‘Wat wil jij in 2010 in je werk bereiken?’ Bijna de helft van de ondervraagden gaf aan in 2010 het liefst een hoger salaris te willen gaan verdienen. Even dacht ik dat de economische crisis en de rest van de aardse ‘mistoestanden’ onderhand wel aanleiding zou zijn voor wat andersoortige hogere doelen bij mensen, maar het lijkt voorlopig nog een beetje op het jojo-effect dat je bij te snel afvallen krijgt. Er gaat iets vanaf, er komt iets bij, er gaat weer iets vanaf, er komt nog meer bij.

HILVERSUM – Een groot aantal radio- en televisiezenders organiseert donderdag een benefietactie voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. (bron: Volkskrant)

Tijdens de Golfoorlog werkte ik nog in de psychiatrie als verpleegkundige. Mijn nachtdiensten werden toen helemaal gevuld met urenlang kijken naar CNN dat toen pas recent aan het zenderaanbod was toegevoegd. Ik vond het heerlijk en de vele herhalingen tussendoor stoorden me absoluut niet. Het was échte tv, live en kicking. Net zoiets als een WK of de Olympische Spelen of de val van de Berlijnse Muur. Tussendoor moet een mens zich tevreden stellen met wat eenvoudiger actietelevisie zoals het Glazen Huis of de Top 2000. Wat fijn is het dan dat er ver weg weer eens een ramp gebeurt zodat we weer even dat adrenalineverhogende ons-gevoel kunnen ervaren dat ons aanzet tot gezamenlijke actie. Of ons op z’n minst op het puntje van de stoel voor de tv zet. Wie weet hoe hoog de opbrengst donderdag wel niet zal worden. Misschien halen we wel weer een record. Er liggen in Haïti in elk geval genoeg stenen voor de verkoop, veel meer als destijds in Berlijn.

Ja goed, dit klinkt waarschijnlijker cynischer dan bedoeld en ben ik wel niet ‘verbonden’ genoeg om mee te kunnen doen en mee te kunnen voelen. Ik moet bekennen dat een ramp als in Haïti me niet veel doet. Natuurlijk is het erg, maar zo erg dat het voor mij te veel is om te behappen. De grote hoeveelheid aan tv-beelden en foto’s die ik ongewild voorgeschoteld krijg lijken op me in te willen beuken, net zo lang tot ik misschien iets zou kunnen gaan voelen. Maar het lukt niet. Het enige dat ik zie zijn de prominent aanwezige logo’s van de televisiezender in de bovenhoek van het scherm, de keurig in het pak zittende nieuwslezer of de (bijna met opzet zo) gehavende journalist ter plaatse. Bloed, puin, huilende kinderen en smekende moeders. Ik heb het allemaal al eens eerder gezien via eendere beelden, via de tv of door de ogen van een kunstenaar. En natuurlijk is het goed dat er aandacht en hulp voor is, maar hoe massaler dit soort ellende bij me komt, hoe meer ik me ermee vervreemd voel. Gek eigenlijk, want dat voel ik dan weer heel duidelijk.

Het lijkt me steeds meer dat het grootste probleem vandaag de dag is dat steeds weer de verkeerde prioriteiten gesteld worden en dat er geen aandacht gegeven wordt aan wat nu écht belangrijk is. Neem nou bijvoorbeeld het milieu. Al in 1972 legden de leden van de Club van Rome in hun rapport De grenzen aan de groei het verband tussen economische groei en de gevolgen hiervan voor het milieu, en afgelopen maandag in Amsterdam herhaalde Gorbatsjov dit nog een keer door te wijzen op ons ‘voortdurend streven naar superwinsten, de aanbidding van het consumentisme en de passiviteit van onze regeringen die als enige in staat zouden zijn sturing te geven’. Maar het gebeurt niet of veel te weinig en daarom waarschijnlijk veel te laat.

Niet alleen maar in het groot, ook in het klein worden telkens weer de verkeerde prioriteiten gesteld. Kijk maar eens naar een stripserie als De Kleine Robbe van tekenaar Janry en scenarist Tome. Slechts één keer per twee jaar lukt het deze mensen een nieuw album van deze serie te laten verschijnen met elk zo’n 43 pagina’s met verhaaltjes. En zo’n album kost slechts 5 euro en 25 cent! Geen geld als je ziet wat voor plezier zo’n simpel boekje op kan leveren voor de lezer, en dat zelfs na keer op keer herlezen. Dus, zou je zeggen, waarom worden er dan niet 100 extra tekenaars en scenaristen aangesteld om ervoor te zorgen dat er minstens iedere maand zo’n boekje kan verschijnen? Waarom wordt daar geen geld voor uitgetrokken maar wel miljoenen en miljarden voor treintrajecten die niks opleveren of voetbalclubs die kost wat kost overeind moeten worden gehouden omdat anders een stelletje lamzakken hun hele levensdoel dreigen te verliezen? Keer op keer kom ik berichten tegen in kranten en op internet van falende overheidsbestedingen met ‘onvoorziene’ en idioot grote overschrijdingen van kostenposten, of belachelijk hoge uitgaven voor stompzinnige evenementen. ‘Ja, maar dat verdient zich op den duur wel terug’ zegt men dan, maar in mijn ogen is het weggegooid geld en geen gevoel voor waar het nu echt om gaat.

Kwaad kan ik hier om worden! Zo kwaad!!!…