SpoenkJack Tummers

TILBURG – Tilburg wordt mogelijk de eerste Brabantse stad waar inwoners zelf geld bijdragen aan het behoud en de versterking van het platteland. Het principe van de spaarreke­ning van de Rabobank is extra rente bovenop de normale marktrente die mensen ontvangen. Die extra geld komt in een fonds waaruit met name boeren vergoeding krij­gen voor verfraaien van het land­schap, zoals aanleg van heggen en poelen, het onderhoud van bomen en het beheer van bloemrijk grasland (bron: Brabants Dagblad)

Moeten we hier iets achter zoeken of is het een heel mooi en eerlijk initiatief van de bank der boeren, de Rabobank? Of is het toch een manier om straks met geld van burgers de omgeving van (mega)stallen zodanig te verfraaien en te verbloemen dat ze door de bevolking als minder storend worden ervaren en de boeren dus rustig door kunnen gaan met het opschalen van hun bedrijf? Het zou me eerlijk gezegd niks verbazen.

Uitzendorganisatie Unique heeft een peiling gedaan via internet met de vraag ‘Wat wil jij in 2010 in je werk bereiken?’ Bijna de helft van de ondervraagden gaf aan in 2010 het liefst een hoger salaris te willen gaan verdienen. Even dacht ik dat de economische crisis en de rest van de aardse ‘mistoestanden’ onderhand wel aanleiding zou zijn voor wat andersoortige hogere doelen bij mensen, maar het lijkt voorlopig nog een beetje op het jojo-effect dat je bij te snel afvallen krijgt. Er gaat iets vanaf, er komt iets bij, er gaat weer iets vanaf, er komt nog meer bij.

HILVERSUM – Een groot aantal radio- en televisiezenders organiseert donderdag een benefietactie voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. (bron: Volkskrant)

Tijdens de Golfoorlog werkte ik nog in de psychiatrie als verpleegkundige. Mijn nachtdiensten werden toen helemaal gevuld met urenlang kijken naar CNN dat toen pas recent aan het zenderaanbod was toegevoegd. Ik vond het heerlijk en de vele herhalingen tussendoor stoorden me absoluut niet. Het was échte tv, live en kicking. Net zoiets als een WK of de Olympische Spelen of de val van de Berlijnse Muur. Tussendoor moet een mens zich tevreden stellen met wat eenvoudiger actietelevisie zoals het Glazen Huis of de Top 2000. Wat fijn is het dan dat er ver weg weer eens een ramp gebeurt zodat we weer even dat adrenalineverhogende ons-gevoel kunnen ervaren dat ons aanzet tot gezamenlijke actie. Of ons op z’n minst op het puntje van de stoel voor de tv zet. Wie weet hoe hoog de opbrengst donderdag wel niet zal worden. Misschien halen we wel weer een record. Er liggen in Haïti in elk geval genoeg stenen voor de verkoop, veel meer als destijds in Berlijn.

Ja goed, dit klinkt waarschijnlijker cynischer dan bedoeld en ben ik wel niet ‘verbonden’ genoeg om mee te kunnen doen en mee te kunnen voelen. Ik moet bekennen dat een ramp als in Haïti me niet veel doet. Natuurlijk is het erg, maar zo erg dat het voor mij te veel is om te behappen. De grote hoeveelheid aan tv-beelden en foto’s die ik ongewild voorgeschoteld krijg lijken op me in te willen beuken, net zo lang tot ik misschien iets zou kunnen gaan voelen. Maar het lukt niet. Het enige dat ik zie zijn de prominent aanwezige logo’s van de televisiezender in de bovenhoek van het scherm, de keurig in het pak zittende nieuwslezer of de (bijna met opzet zo) gehavende journalist ter plaatse. Bloed, puin, huilende kinderen en smekende moeders. Ik heb het allemaal al eens eerder gezien via eendere beelden, via de tv of door de ogen van een kunstenaar. En natuurlijk is het goed dat er aandacht en hulp voor is, maar hoe massaler dit soort ellende bij me komt, hoe meer ik me ermee vervreemd voel. Gek eigenlijk, want dat voel ik dan weer heel duidelijk.

Het lijkt me steeds meer dat het grootste probleem vandaag de dag is dat steeds weer de verkeerde prioriteiten gesteld worden en dat er geen aandacht gegeven wordt aan wat nu écht belangrijk is. Neem nou bijvoorbeeld het milieu. Al in 1972 legden de leden van de Club van Rome in hun rapport De grenzen aan de groei het verband tussen economische groei en de gevolgen hiervan voor het milieu, en afgelopen maandag in Amsterdam herhaalde Gorbatsjov dit nog een keer door te wijzen op ons ‘voortdurend streven naar superwinsten, de aanbidding van het consumentisme en de passiviteit van onze regeringen die als enige in staat zouden zijn sturing te geven’. Maar het gebeurt niet of veel te weinig en daarom waarschijnlijk veel te laat.

Niet alleen maar in het groot, ook in het klein worden telkens weer de verkeerde prioriteiten gesteld. Kijk maar eens naar een stripserie als De Kleine Robbe van tekenaar Janry en scenarist Tome. Slechts één keer per twee jaar lukt het deze mensen een nieuw album van deze serie te laten verschijnen met elk zo’n 43 pagina’s met verhaaltjes. En zo’n album kost slechts 5 euro en 25 cent! Geen geld als je ziet wat voor plezier zo’n simpel boekje op kan leveren voor de lezer, en dat zelfs na keer op keer herlezen. Dus, zou je zeggen, waarom worden er dan niet 100 extra tekenaars en scenaristen aangesteld om ervoor te zorgen dat er minstens iedere maand zo’n boekje kan verschijnen? Waarom wordt daar geen geld voor uitgetrokken maar wel miljoenen en miljarden voor treintrajecten die niks opleveren of voetbalclubs die kost wat kost overeind moeten worden gehouden omdat anders een stelletje lamzakken hun hele levensdoel dreigen te verliezen? Keer op keer kom ik berichten tegen in kranten en op internet van falende overheidsbestedingen met ‘onvoorziene’ en idioot grote overschrijdingen van kostenposten, of belachelijk hoge uitgaven voor stompzinnige evenementen. ‘Ja, maar dat verdient zich op den duur wel terug’ zegt men dan, maar in mijn ogen is het weggegooid geld en geen gevoel voor waar het nu echt om gaat.

Kwaad kan ik hier om worden! Zo kwaad!!!…

Turner Yuri van Gelder is voor een jaar geschorst en mist wederom de Olympische Spelen. Had ie maar geen verboden middelen moeten gebruiken, hoor ik mensen nu zeggen, toch heb ik er zelf wel begrip voor als sporters hun toevlucht nemen tot een oppeppertje. Als iedere topsporter op de een of andere manier wel iéts gebruikt, ook al komt het middeltje of de methode niet voor op de rode lijst, en je wilt als sporter optimaal presteren en een kansje hebben op een grote prijs – wat heb je dan voor keuze? Topsporters zijn ook maar gewoon mensen en geen superwezens, zoals die ene. Misschien dat er beter eens nagedacht kan worden over het afschaffen van (betaalde) topsport. Kunnen ze bij al die financieel kwakkelende voetbalclubs weer eens gewoon gaan voetballen om het voetballen in plaats van zeuren om extra geld bij de gemeentes omdat de topsalarissen van de spelers anders niet betaald kunnen worden.

Vroeger kon je als freelancer opdrachten aannemen en je inkomsten opgeven onder het kopje ‘Inkomsten uit overige werkzaamheden’. Het hebben van een BTW-nummer bij de belastingdienst was voldoende. Tegenwoordig mag dat niet meer en ben je verplicht je te laten inschrijven bij de Kamer van Koophandel, dus dat heb ik dan ook maar gedaan. Als bedrijfsnaam heb ik ‘Spoenk’ gekozen (hoe kan het ook anders) en deze week ontving ik voor het eerst post gericht aan dit fonkelnieuwe bedrijf. Op de wikkel van het informatiekrantje stond ‘Spoenk, t.a.v. de directie’. En de directie dat ben ik natuurlijk.
Wat heb ik het toch al ver geschopt in dit leven. Ik heb het wikkeltje natuurlijk bewaard want die moet ik absoluut aan mijn moeder laten zien. Misschien krijg ik dan wel een kleine beloning van haar in de vorm van een extra pak koffie of een rol koekjes. Kan ik goed gebruiken, want financieel gaat het nog niet zo goed met mijn bedrijf.

Zelf vergeet ik het vaak: welk nummer was nu gratis en welk nummertje duur? Waren dat de 0800 of de 0900 nummers? Maar dan is er die vriendelijke vrouwenstem die je vertelt dat ‘dit nummer kost circa 10 cent per minuut’. Hoezo circa, het kost altijd tien cent per minuut en daarvan gaan er circa 30 razendsnel voorbij. Nu dacht ik altijd dat betaalnummers nog als voordeel hadden dat je dan ook snel – zoniet meteen – geholpen werd, maar zo werkt dat helaas niet. Tijd is geld en wachten is tijd en dus levert wachttijd geld op voor de eigenaar van zo’n 0900-nummer.

Een klein lichtpuntje kwam ik vandaag tegen op internet: www.vraagalex.nl. Ik weet niet of Alex de broer is van Ben (die van www.bellen.com), maar het is een website met inmiddels zo’n 1.200 alternatieven voor 0900-nummers. Telefoonnummers dus die je gewoon tegen lokaal tarief kunt bellen.

Het lezen van dit bericht kostte u trouwens circa niets.

Ook de bewoners van deze statige villa moeten hun afval dumpen in de bekende grijze huisvuilzakken. Ze zijn in dit geval zelfs in het nadeel, want zelf hoef ik nooit zo ver te lopen met mijn plastic zak. Of zouden ze daar een (huisvuil)mannetje voor hebben?

Op 3 september 2006 schreef ik iets over een portemonnee, dat ik zelf ook toe was aan een andere en dat ik nog zou laten weten wat voor iets ik zou hebben gekocht. Maar onlangs bedacht ik me dat ik daar nooit op ben teruggekomen. Niet dat dat zo’n ramp is, maar omdat het zo’n fijn ding is doe ik het bij deze alsnog. En omdat hij helemaal vegetarisch is.

De portemonnee is van het merk Vegetarian Shoes. Een beetje een rare naam, maar als je bedenkt dat het woord vegetarisch niet meer betekent dan plantaardig valt het wel weer mee. Gekocht via de winkel VegaLife voor slechts € 6,95. Een koopje, want het is een erg makkelijk ding en erg degelijk. Zelfs na twee jaar intensief shoppen is hij nog zo goed als nieuw en nergens kapot of uitgerekt, wat niet gezegd kan worden over mijn girorekening…

Zo, dat is ook weer rechtgetrokken. En misschien nog wel een goede tip voor Vaderdag ook.

Meer dan tweeduizend dollar is mijn website waard! Tenminste volgens www.websiteoutlook.com. Geen idee hoe ze dat denken te kunnen berekenen, en hoewel het heel wat lijkt (omgerekend zo’n 2000 euro) stelt het eigenlijk niks voor. Zeker niet als ik zou moeten gaan omrekenen hoeveel uren er al in spoenk zitten…

Ik kwam bij toeval op deze website terecht via een link van een andere site. Die was ettelijke tienduizenden dollars waard en zelfs deze stond nog niet eens in de top 100.000 van websites met een hoge waarde. Volgens een schatting zou ik ook mogen rekenen op 3 dollar en 7 cent per dag aan inkomsten uit advertenties, als ik die tenminste zou toelaten. Omgerekend is dat zo’n 92 dollar per maand, veel te weinig dus om van rond te kunnen komen. Niet dat ik er dan over zou gaan denken mijn website te gaan verkopen. Bovendien vind ik het spuuglelijk om die Google Ads in de zijbalken van andere weblogs te zien staan, net zoals ik het walgelijk vind om te zien dat iemand als Ewan McGregor (die van dit) zich heeft laten verleiden tot een reclame voor Davidoff after-shave. Ik weet het, it’s only for the money, maar jezelf inlaten met dit soort praktijken zie ik nog steeds als het verkopen van een stukje van je ziel. Ook al zit daar dan een lekker luchtje aan.

Google Ads, als je ze ooit mocht tegenkomen op deze website…