SpoenkJack Tummers

Propjes papier, wat is er waardelozer dan een propje papier? Hoe vaak verfrommel je niet een velletje papier omdat het tekeningetje of de aanzet tot een brief mislukt is, of als de boodschappen gedaan zijn en het lijstje de prullenbak in kan. Maar net als met popcorn is elk van die propjes eigenlijk een klein juweeltje om naar te kijken. Als het zou kunnen zou ik weleens tussen die vouwen willen afdalen om te kijken hoe zo’n propje er van de binnenkant uitziet. Met wit papier, zoals op de foto, lijken de openingen wel een beetje op die smalle doorgangen die je wel eens ziet bij bergen en ijsschotsen.

Niet elke prop is trouwens even mooi. Het vergt toch wel wat oefening om goed te leren proppen. Een vel papier dat via alle kanten tegelijktijd naar binnen toe wordt geduwd levert de meest egale propjes op. Ook de vorm van het bronmateriaal is belangrijk. Een lang en smal stuk papier bijvoorbeeld wil niet zo makkelijk in zijn beoogde vorm blijven zitten en veert dan terug tot een reep in plaats van een prop. Dat kan op zich ook mooi zijn, dus een beetje experimenteren kan geen kwaad.

Misschien kan Damien Hirst er na zijn schedeltje nog wel iets mee beginnen: een propje laten maken van flinterdun maar massief goud of platina. Een waardeloos voorwerpje – wat in deze vorm alleen maar tot doel heeft weggeworpen te worden – verheffen tot een uniek kunstvoorwerp waar sommige mensen heel veel geld voor neer zouden willen tellen. En dat zou dan geen weggegooid geld zijn, want een propje van honderdduizend euro gooi je niet zomaar weg.

Bij mijn laatste bezoek aan mijn ouders zag ik bij het weggaan nog net dit kistje bovenop de hoedenplank van de kapstok staan, klaar om bij een volgende gelegenheid mee te geven aan een oom die wat bijverdiend met het verzamelen en inleveren van oud ijzer.

Het kistje werd vroeger door mijn opa gebruikt door er aan het eind van iedere week wat geld in te stoppen dat mijn oma op haar beurt weer mocht besteden aan huishoudelijke uitgaven. Bij de gratie ‘des Herren’ zeg maar, zo ging dat vroeger vaker in een gezin. En wilde mijn oma eens iets extra’s kopen, bijvoorbeeld een nieuw jurkje voor mijn moeder, dan moest dit altijd door opa goedgekeurd worden. En dan vaak pas na in hoger beroep te zijn gegaan, want doorgaans was er niet veel geld voor dit soort dingen.

Uiteraard heb ik mijn oom moeten teleurstellen. Zo’n kistje laat je niet omsmelten toch? Maar ik moet wel toegeven dat ik nog geen goed antwoord heb kunnen verzinnen op de vraag van mijn ouders, namelijk: ‘Wat moet je daar nu mee?’.
Ik kan er natuurlijk ook geld in gaan stoppen, maar dat staat vandaag de dag op bank- of girorekening. Foto’s staan op de harde schijf of dvd en veel van mijn gedachten staan online. Wat blijft er dan tegenwoordig nog over, iets fysieks en niet al te groot, wat je zou kunnen en willen bewaren in een klein metalen kistje met stevig slot?

Vandaag ontving ik weer eens een spambericht in mijn mailbox die eigenlijk bedoeld is voor de vorige eigenaar van mijn domeinnaam en die blijkbaar ingeschreven staat bij de Kamer van Koophandel. De berichtregel luidde: ‘Als u honderd euro ziet liggen? Raapt u het dan op?’.

Deze ‘kerstgedachte‘ is afkomstig van een aanbieder van telefoonabonnementen voor het MKB, waarmee men eigenlijk wil zeggen dat als je het niet doet (het niet opraapt) je wel héél erg stom moet zijn. Ik heb de mail uiteraard weggeklikt, maar niet voordat ze een oude herinnering in me opriep uit mijn kindertijd.

lees verder »

Stap 1
Stap 2
Stap 3

Ooit, in alweer heel andere tijden, kreeg ik een kontaktkwartje. De bedoeling was om in tijden van (sociale) nood dit kwartje te kunnen gebruiken om contact te kunnen maken met een vriend of vriendin met een luisterend en begrijpend oor.

Het was uiteraard een symbolisch gebaar, want ook toen (inmiddels zo’n 14 jaar geleden) was een kwartje maar een kwartje. Maar toch, toen ik het opeens tijdens een opruimfase weer tegen kwam in een lade gaf het me een warm en veilig gevoel. Vooral veroorzaakt door nostalgie natuurlijk, want de mensen van destijds ben ik op een paar na allemaal uit het oog verloren. Maar het klinkt nog steeds goed: een kontaktkwartje. Dat zal een euro nooit of te nimmer kunnen vervangen, en ik zal hem dan ook nooit wegdoen.

Het schijnt dat er nog steeds een miljard aan guldens zoek is. Dit aantal is vorig jaar oktober nog vastgesteld door de Nederlandse Bank. Daarom ben ik blij dat ik bij deze mijn steentje kan bijdragen in het opsporen van dit ontbrekende vermogen. Vanochtend vond ik in een la namelijk dit plastic zakje met fl. 14,25* aan muntjes. Tsja, het is inderdaad niet veel. Liever had ik dan ook fl. 999.985,75 teruggevonden. Hoewel, ik denk niet dat ik dat dan hier zou hebben gemeld.

* Omdat dingen zo snel in de vergetelheid raken: fl. staat voor florijnen, een oude munteenheid. Zelfs nóg ouder dan de gulden!

Nu ik dat bericht in de kranten heb gelezen dat pensioenfondsen o.a. beleggen in wapenbedrijven die clusterbommen en landmijnen produceren, begrijp ik de uitspraak beter die zegt dat het rustiger slapen is als je weet dat er gezorgd wordt voor een goede oudedagvoorziening. De bommen liggen namelijk onder andermans kussens.

Alles lijkt altijd weer opgelost te kunnen worden met geld. Zo denkt vakcentrale FNV onterecht dat het tekort aan personeel in de zorg (of onderwijs etc.) m.n. teruggedrongen kan worden door de lonen van verpleegkundigen en verzorgers te verhogen zodat het beroep aantrekkelijker wordt, hoewel er ook wel geld uitgetrokken wordt om de arbeidsomstandigheden te verbeteren. Maar toch, de voornaamste lokker om meer mensen werkzaam te krijgen in de zorg is méér geld.

Tot vijftien jaar geleden werkte ik zelf in de zorg als psychiatrisch verpleegkundige. En opeens waren daar toen de eerste acties. Spandoeken verschenen tegen de gevels van de gebouwen en mensen gingen in bussen naar Den Haag. Het doel was meer loon, en uiteindelijk kreeg iedereen dat ook. Maar werd het werken daardoor plezieriger? Zowel daarvoor als daarna zag mijn dag er namelijk hetzelfde uit: ‘s morgens van half acht tot half twaalf mensen uit bed halen, wassen, medicatie, aankleden en naar de huiskamer brengen. Als je geluk had kon je vervolgens een kwartiertje een sigaret roken, want daarna moesten de mensen weer ‘opgepakt’ worden voor een toiletrondje om op tijd aan tafel te zitten voor het middageten. Daarna verliep voor menige bewoner dit patroon in omgekeerde volgorde totdat het tijd was voor de overdracht.

Ik heb destijds en ook later nooit de drang begrepen van hele beroepsgroepen die steeds maar verlangen naar meer geld, alsof daarmee een ‘onaangename’ manier van werken of leven draaglijker wordt. Alsof elke maand 100 euro extra op je rekening op zou kunnen wegen tegen het dagelijkse gevoel achter de feiten aan te hollen om uiteindelijk te vergeten waarom je aanvankelijk ook alweer gekozen had voor dat vak.

Werken moet in eerste instantie leuk zijn. Tenminste dat meen ik me te kunnen herinneren…

Ingezonden brief Brabants Dagblad* (als reactie op bijgevoegd artikel):

Er is al eerder gesproken over het feit dat de wijze waarop de Postcode Loterij werkt een vorm van emotionele chantage is. Sociaal psycholoog Marcel Zeelenberg van de Universiteit van Tilburg noemde het de ‘angst voor spijt’ wat mensen ertoe beweegt om toch maar mee te spelen en dit ook te blijven doen. Er word je namelijk op het hart gedrukt dat je het jezelf nooit zou kunnen vergeven als je buurman of iemand anders in de straat iets groots zou winnen en jij niet. En dat zou dan je eigen domme schuld zijn want dan had je maar een lot moeten kopen. De prijs valt namelijk niet op één individueel lot zoals bij de Staatsloterij, maar op een hele straat. Dus ook al doe je NIET mee, dan doe je TOCH mee! Je hebt geen keuze.

Als je besluit toch geen lot te kopen kun je alleen maar hopen dat de prijs nooit op je eigen postcode valt of dat je dan net in die week op vakantie bent zodat je niet geconfronteerd wordt met die kermis voor je huis en de onvermijdelijke vraag ‘Meneer, heeft u er nu geen enórme spijt van dat u niet meegedaan heeft?’.

Dat er nu iemand is die de Postcodeloterij voor de rechter heeft gedaagd omdat ze geen prijs heeft gewonnen is tekenend voor het effect van deze loterij op het gedrag van mensen. Ik vind niet dat zij nu recht heeft op wél een prijs of een andere vorm van vergoeding, dan zou je iedere inwoner in Nederland achteraf moeten compenseren, maar ik vind het wel onbegrijpelijk dat de politiek dit soort loterijen zijn gang laat gaan. Of heiligt het ‘goede doel’ soms alle middelen?

*Bovenstaande is eigenlijk een ingekorte versie van twee andere berichten over de Postcode Loterij:
Verborgen criminaliteit
Postcode Loterij is chantage

Angst als motor achter de alsmaar voortwoekerende economische groei. Dat idee kreeg ik gisteren opnieuw toen ik de extra editie van de ANWB ontving over hun ‘volledig vernieuwde’ diensten voor het komende jaar, waarbij de service ‘nog beter’ is en dat voor een ‘lagere prijs’. De auto is toch zo’n beetje het symbool van welvaart, vrijheid en individualiteit en deze dingen dienen kost wat kost beschermd te worden. En daarom ook liefst een zo nieuw mogelijke auto. Maar omdat ook die stuk kunnen gaan (getuige de foto van een gloednieuwe Renault mét wegenwacht) neem je voor de zekerheid (en dus tégen de angst) een abonnement op de pechhulpverlening van de ANWB. En je bent ‘vrij’ om precies dát pakket samen te stellen wat ‘aan uw wensen’ voldoet. En dus neem je er ‘voor de zekerheid’ toch ook maar de Vervangende Auto Service bij en ook de Woonplaats Service. Want stel je toch voor dat en je weet het maar nooit.

De angst dat er iets kapot gaat, dat het huis verkocht moet worden, dat er niet metéén een oplossing is voor een probleem of ongemak. En daarom kun je maar het best zoveel mogelijk geld achter de hand hebben en je tegen zoveel mogelijk verzekeren. En als het om auto’s gaat maken daar bedrijven als de ANWB (en garages!) dankbaar gebruik van.

Het vervelendste van de ANWB vind ik nog dat je betaalt voor dingen die je nooit gebruikt en waar je ook niet om gevraagd hebt. Zoals ‘De Kampioen’ die bij mij altijd meteen op de stapel oud papier belandt en die niét opgezegd kan worden. Ik heb ooit eens gevraagd hem dan in elk geval niet meer aan me op te sturen, maar dat was ‘technisch niet mogelijk’. Vreemd om dit te horen van een bedrijf dat beweert meegegroeid te zijn met de technische ontwikkelingen van deze tijd.